ยามดึก ณ มุมหนึ่งของเมืองไป๋ซาน หน้าสำนักพยัคฆ์คำราม
เงาสองร่างเดินกะเผลก ๆ ลับ ๆ ล่อ ๆ เข้ามา
“ที่รัก เราต้องทำแบบนี้จริง ๆ เหรอ? รอให้โจวหยวนไอ้เด็กนั่นตายในฝูงสัตว์คลุ้มคลั่ง แล้วค่อยจ้างคนลงมือก็ได้ แบบนี้เปลืองเงินเกินไปหน่อยนะ”
“รอไม่ได้แล้ว! ไอ้เด็กนั่นเห็นชัด ๆ ว่าได้เกาะผู้มีอำนาจเข้าให้แล้ว ถึงกับสั่งคนมาหักแขนขาเราได้! ต่อไปไม่รู้จะไปเกาะใครอีก!”
“คุณไม่ได้สืบมาแล้วเหรอ? ขอแค่จ่ายเงินมากพอ สำนักพยัคฆ์คำรามก็ช่วยจัดการปัญหาให้ได้!”
คนที่ยืนอยู่หน้าสำนักพยัคฆ์คำรามในเวลานี้ก็คือสองสามีภรรยาหยางสืออิง
หลังถูกเหล่าเฮยกับเจ้าลิงหักแขนขา พวกเขาก็เพิ่งหาคนมาต่อกระดูกให้ แล้วนอนพักอยู่วันหนึ่ง ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น
ไอ้พวกที่เคยถูกเหยียบอยู่ใต้เท้า วันหนึ่งกลับมายืนอยู่เหนือหัวพวกเขาได้ยังไง?!
พวกเขาอุตส่าห์รอจนสามีภรรยาตระกูลโจวตาย แล้วถึงค่อยหาโอกาสกดอีกฝ่ายให้ต่ำกว่าได้!
เมื่อนึกย้อนกลับไปหลายปีก่อน ตอนที่เห็นตระกูลโจวมีชีวิตสุขสบาย พวกเขาซึ่งเป็นญาติได้แต่ยืนมองอยู่ข้าง ๆ อิจฉาจนแทบกัดฟันให้แตกเป็นเสี่ยง!
ทำไมตระกูลโจวถึงต้องได้ใช้ชีวิตสุขสบายอยู่ฝ่ายเดียวด้วย?!
ครอบครัวพวกเขาก็ต้องได้เหมือนกัน!
และจะปล่อยให้ตระกูลโจวพลิกกลับมาผงาดอีกไม่ได้เด็ดขาด!
หยางสืออิงคิดจนดวงตาแดงก่ำ!
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
หยางสืออิงเคาะประตูลับของสำนักพยัคฆ์คำราม ซึ่งเปิดเฉพาะตอนกลางคืน ตามข้อมูลที่สืบมา
จากนั้น ประตูลับบานนั้นก็เปิดออก
หยางสืออิงเดินผ่านประตูลับที่เปิดเฉพาะตอนกลางคืนเข้าไป ภายในมีม่านกั้นอยู่ผืนหนึ่ง ก่อนจะมีเสียงดังมาจากด้านหลังม่าน
“มีธุระอะไร?”
“ช่วยฆ่าคนให้พวกเราหน่อย!”
“ใคร?”
“โจวหยวน ลักษณะโดยละเอียดคือ...”
หยางสืออิงเริ่มเล่ารายละเอียดอย่างถี่ถ้วน กระทั่งท้ายที่สุดก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นเองว่า
“อีกสองวัน ฉันจะหลอกให้เขากลับบ้าน พวกคุณดักลงมือระหว่างทางกลับได้ มีถนนอยู่หลายช่วงที่แทบไม่มีคนผ่าน...”