ทะลวงขั้นได้แล้วงั้นหรือ!
แถมยังทะลวงขั้นระหว่างช่วงสงครามอีก?!
แย่แล้ว!
นักสู้ขั้นทะลวงชีพจรที่กำลังต่อสู้กับโจวหยวนเป็นคนแรกที่สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบนตัวเขา พลันร้องคร่ำครวญในใจ
เดิมทีเขาก็แทบจะต้านทานพลังที่โจวหยวนจงใจปล่อยออกมาไม่ไหวอยู่แล้ว
ตอนนี้โจวหยวนทะลวงขั้นได้ พลังต่อสู้ยิ่งเพิ่มขึ้น เกรงว่าอีกไม่นานเขาคงพ่ายแพ้อย่างหมดรูป!
ในเวลานี้ โจวหยวนฟันดาบที่มีมังกรแดงสองตัวพันรอบออกไป
ทว่าในชั่วพริบตานั้นเอง
“พอได้แล้ว!”
เสียงตวาดด้วยความโกรธดังขึ้น
จู่ ๆ ชายวัยกลางคนรูปร่างกำยำก็ปรากฏตัวขึ้นระหว่างทั้งสอง
มือข้างหนึ่งคว้าดาบของโจวหยวนไว้ อีกข้างจับพลองยาวในมือของนักสู้ขั้นทะลวงชีพจร สีหน้าไม่พอใจ
“ดีจริงนะพวกแก! เห็นว่าเมื่อวานพวกแกเหน็ดเหนื่อยกับการรับมือคลื่นสัตว์อสูร ฉันเลยให้หยุดพักสองวัน แต่กลับก่อเรื่องแบบนี้ให้ฉันงั้นหรือ?”
“มีแรงเหลือเฟือจนอยู่เฉยไม่ได้ใช่ไหม?”
“พวกแกทั้งกองร้อยหนึ่งกับกองร้อยสอง คืนนี้ขึ้นไปประจำบนกำแพงสูง ไม่ต้องพักแล้ว!”
ชายวัยกลางคนร่างกำยำเอ่ยขึ้นเช่นนี้
ในชั่วขณะนั้น มังกรโลหิตสองตัวที่พันอยู่รอบคมดาบของโจวหยวนก็ถูกเขาบีบจนระเบิดคามือ!
ดาบที่รวมพลังทั้งหมดของเขาไว้ กลับถูกสกัดได้อย่างง่ายดายเช่นนี้
เมื่อรวมกับคำพูดก่อนหน้านี้ของอีกฝ่าย โจวหยวนก็เข้าใจได้ทันทีว่าชายผู้นี้คือหยางหรง ผู้บังคับกองพันสามแห่งกองทัพพิทักษ์กำแพงสูงเมืองไป๋ซาน!
“ยังจะยืนดูอีกหรือ?!”
“ไสหัวไปให้หมด ไม่อย่างนั้นก็จะมีจุดจบเหมือนกองร้อยหนึ่งกับกองร้อยสอง!”