“ตอนนั้นฉันยังเป็นแค่หัวหน้าหมู่... ไม่คิดเลยว่าจะต้องเจอกับฝูงสัตว์ดุร้ายขั้นปราณแท้”
“ศึกครั้งนั้นโหดร้ายมาก!”
หยางหรงดูราวกับกำลังจมอยู่ในห้วงความทรงจำ
จากนั้นเขาก็ส่ายหน้า ปลดดาบยาวที่ห้อยอยู่ตรงเอวออกมา แล้วยื่นให้โจวหยวน
“นี่คือดาบยาวที่ฉันใช้มาหลายปี เป็นอาวุธขั้นเหลืองชั้นยอด มีชื่อว่าจี๋เฟิง สร้างขึ้นจากวัสดุของลูกอสูรในตำนาน ‘คามาอิตาจิ’ ที่ฉันเคยโชคดีพบและสังหารได้”
“อสูรในตำนาน ‘คามาอิตาจิ’ ตัวนั้นมีคำกำกับชะตาสวรรค์ระดับล่างขั้นเสวียน ‘เคลื่อนกายว่องไวตามสายลม’ เพราะอย่างนั้นดาบเล่มนี้จึงมีคุณสมบัติพิเศษอยู่บ้าง เวลาใช้ฟาดฟันจะมีสายลมพัดตาม ช่วยเพิ่มความเร็วให้เธอได้ระดับหนึ่ง!”
“ตอนนี้ฉันยกมันให้เธอแล้ว!”
หยางหรงกล่าวเช่นนั้น
แต่โจวหยวนกลับทำหน้าเหมือนได้รับความเมตตาเกินคาด รีบโบกมือปฏิเสธไม่หยุด
“จะได้ยังไงครับ ลุงหยาง! ของชิ้นนี้มีค่ามากเกินไปจริง ๆ!”
แม้โจวหยวนจะพูดอย่างนั้น แต่สายตากลับไม่ยอมละจากดาบจี๋เฟิงในมือหยางหรงเลย
ทว่าหยางหรงยืนกรานอย่างหนักแน่น
“บอกให้รับก็รับสิ ตอนนี้ฉันอยู่ขั้นปราณแกร่งแล้ว ดาบขั้นเหลืองชั้นยอดเล่มนี้เริ่มตามฉันไม่ทัน ฉันคิดจะเปลี่ยนเล่มใหม่มานานแล้ว พอดีเลย ยกให้เธอแล้วกัน!”
“ดาบที่เธอใช้ก่อนหน้านี้ไม่ใช่พังตอนสู้กับต้วนกว่างเทาหรือไง?”
หยางหรงบอกโจวหยวน
เมื่ออีกฝ่ายทัก โจวหยวนจึงหันไปมองดาบยาวมาตรฐานที่ตัวเองได้รับมาแต่แรก บนคมดาบมีรอยบิ่นเพิ่มขึ้นหลายแห่ง เห็นได้ชัดว่าใช้การไม่ได้แล้ว
เดิมทีมันก็เป็นดาบที่สร้างจากวัสดุธรรมดา เมื่อโจวหยวนใช้ต่อสู้มานานขนาดนี้ ย่อมชำรุดไปนานแล้ว
จากนั้นหยางหรงก็พูดต่อ
“ไม่ต้องเกรงใจลุงหยางหรอก ด้วยรูปแบบการต่อสู้ของเธอ ถ้ามีดาบดี ๆ อยู่ในมือ พลังต่อสู้ก็จะเพิ่มขึ้นอีก!”