ชิ้ง!
เสียงโจวหยวนชักดาบวายุดังขึ้น ทั้งสามคนที่ยังมึนงงอยู่หันไปมองเขา
ภาพที่เห็นคือโจวหยวนเตรียมพร้อมแล้ว รอเพียงไป๋อี้เสวี่ยออกคำสั่ง ก็พร้อมพุ่งเข้าไปสังหารทันที
ทั้งสามอดถอนหายใจในใจไม่ได้
มิน่าถึงได้เป็นหัวหน้าทีม!
สำนึกแบบนี้!
พวกเขาต่อให้พยายามแค่ไหนก็ยังตามไม่ทัน!
หารู้ไม่ ที่โจวหยวนกระตือรือร้นขนาดนี้ ก็เพราะอยากสนุกกับการต่อสู้เท่านั้น
ฝูงสัตว์คลุ้มคลั่งยังอยู่ห่างจากทุกคนพอสมควร ไป๋อี้เสวี่ยจึงพูดต่ออีกสองสามประโยค
“ฉันกำลังคิดอยู่พอดีว่า ช่วงฝึกนี้จะหาที่ไหนมาสอนพวกคุณให้รับมือการรบตีฝ่าแนวข้าศึกได้เหมาะ ๆ ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอเข้าพอดี...”
“ลุยเลย! พอเข้าหน่วยปราบมารจริง ๆ ในอนาคต พวกคุณจะต้องเผชิญหน้ากับฝูงสัตว์คลุ้มคลั่งแบบนี้ และบุกฝ่ากองทัพนับหมื่นไปเด็ดหัวคนบงการเบื้องหลังอีกไม่น้อย”
“ถึงเมืองไป๋ซานจะเป็นเมืองเล็ก แต่พวกคุณก็เป็นหนึ่งในอัจฉริยะที่แข็งแกร่งที่สุดของเมืองไป๋ซาน ตั้งแต่ขั้นหลุดพ้นก็มีพลังต่อสู้เทียบเท่าขั้นทะลวงชีพจรแล้ว รับมือฝูงสัตว์คลุ้มคลั่งที่มีพลังแค่ขั้นทะลวงชีพจรตรงหน้านี้ ไม่มีปัญหาแน่!”
ไป๋อี้เสวี่ยพูดด้วยความมั่นใจในตัวทุกคนอย่างเห็นได้ชัด
คราวนี้หม่าหยู่เฟยกับอีกสองคนไม่คิดอะไรต่อ ต่างหยิบอาวุธของตัวเองออกมา
ถึงอย่างนั้น สีหน้าพวกเขาก็ยังมีแววตึงเครียด
ที่ผ่านมาเวลาเผชิญหน้ากับฝูงสัตว์คลุ้มคลั่ง พวกเขามีกำแพงสูงคอยขวางอยู่ด้านหน้า และมีนักสู้จากกองทัพพิทักษ์กำแพงสูงคนอื่น ๆ คอยสนับสนุนอยู่ข้างกาย
แต่ตอนนี้กลับมีแค่พวกเขาสี่คน ที่ต้องสังหารฝ่าฝูงสัตว์คลุ้มคลั่งผืนนี้!
เมื่อเห็นทุกคนพร้อมแล้ว ไป๋อี้เสวี่ยก็ออกคำสั่ง
“ตอนนี้ ฆ่าฝ่าฝูงสัตว์คลุ้มคลั่งนี้ไปให้หมด!”
โฮก!
โจวหยวนตอบสนองเร็วที่สุด พลังเลือดลมทั่วร่างพลันเดือดพล่าน โคจรส่งเสียงกึกก้อง!