ถึงอย่างนั้น โจวหยวนก็ยังแสร้งทำเป็นสงบนิ่งอยู่ภายนอก
เขายื่นตัวออกไป ส่งผ้าผืนหนึ่งในมือให้ไป๋อี้เสวี่ยซึ่งนั่งอยู่ริมหน้าต่าง
ในฐานะผู้ฝึกยุทธ์ขั้นปราณแกร่ง ไป๋อี้เสวี่ยเริ่มฝึกฝนขอบเขตจิตมานานแล้ว เรื่องที่เกิดขึ้นกับโจวหยวนเมื่อครู่นี้ เธอรับรู้ได้ตั้งแต่แรก
เพียงแต่ไม่รู้เนื้อความบนผ้าผืนนั้นเท่านั้น
ไป๋อี้เสวี่ยรับมาอ่าน คิ้วก็ขมวดเข้าหากันทันที
ปราณแกร่งพวยพุ่งออกจากปลายนิ้ว ผ้าผืนนั้นพลันแตกกระจายกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งนับไม่ถ้วน
ทั้งสองไม่ได้ส่งเสียงใด ต่างเข้าใจเรื่องราวอยู่แก่ใจ
ไม่นาน หม่าหยู่เฟยก็ขับรถพาทุกคนมาถึงด้านนอกหน่วยรักษาความสงบแห่งเมืองหยุนฝู
แม้เมืองหยุนฝูจะเป็นเพียงเมืองเล็ก ๆ แต่หน่วยรักษาความสงบกลับสร้างได้โอ่อ่าภูมิฐาน ทั้งตึกสูง สวนหย่อม และลานกว้าง...
หม่าหยู่เฟยเพิ่งมาถึงหน้าประตู ก็มีคนเดินเข้ามาขวางรถไว้
“หยุด! พวกคุณเป็นใคร?! หน่วยรักษาความสงบใช่ว่าจะเข้าออกตามใจชอบได้หรือไง?”
หม่าหยู่เฟยหยิบป้ายคำสั่งของหน่วยปราบมารที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมาแสดง
“หน่วยปราบมารกำลังปฏิบัติงาน! รีบเปิดประตูให้ผ่าน!”
ตามปกติแล้ว ด้วยชื่อเสียงของหน่วยปราบมาร หลังจากแสดงป้ายคำสั่ง ผู้คนในหน่วยรักษาความสงบก็มักจะรีบเปิดประตูให้ด้วยความหวาดหวั่น
เพราะไม่มีใครอยากถูกลากเข้าไปพัวพันกับความผิดระหว่างที่ผู้ฝึกยุทธ์จากหน่วยปราบมารกำลังปฏิบัติงาน
แต่ใครจะคิดว่า หลังหม่าหยู่เฟยแสดงป้ายคำสั่งแล้ว ผู้ฝึกยุทธ์ที่เฝ้าหน้าประตูกลับทำสีหน้าไม่ยี่หระ
“คุณบอกว่าเป็นหน่วยปราบมารก็เป็นแล้วหรือไง? ผมยังพูดได้เลยว่าผมเป็นหน่วยปราบมาร!”
หม่าหยู่เฟยกับพวกได้ยินก็โกรธจัด ทำท่าราวกับจะลงมือทันที
ส่วนไป๋อี้เสวี่ยกับโจวหยวนต่างขมวดคิ้วพร้อมกัน
มีพิรุธ!
ผู้ฝึกยุทธ์ของหน่วยรักษาความสงบกำลังถ่วงเวลา
ขณะที่ทั้งสองกำลังจะลงมือบุกเข้าไป...
ตูม!
ห้องแห่งหนึ่งบนชั้นสองของหน่วยรักษาความสงบเกิดระเบิดอย่างรุนแรง เปลวไฟโหมกระหน่ำลุกไหม้ตามมา
รูม่านตาของโจวหยวนหดเล็กลง
“ไฟไหม้คลังเอกสารงั้นหรือ?!”
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าจุดที่ระเบิดและลุกไหม้ต้องเป็นสถานที่เก็บเอกสารของหน่วยรักษาความสงบแห่งเมืองหยุนฝูแน่