ทางด้านนี้
สนามรบของหลินหยางกับเลิ่งหนิงซวงย้ายจากเบาะนุ่มขึ้นไปยังห้องนั่งเล่นชั้นบน
ชุดกระต่าย
ชุดเมด
ชุดแมว
ชุดแอร์โฮสเตส
เสื้อผ้าแต่ละชุดถูกสวมลงบนตัวเลิ่งหนิงซวง
รูปร่างของเลิ่งหนิงซวงก็เย้ายวนอยู่แล้ว ยิ่งสวมชุดเหล่านี้ก็ยิ่งเป็นแรงดึงดูดร้ายกาจสำหรับผู้ชาย
หลินหยางเป็นผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง แน่นอนว่าย่อมไม่ใช่ข้อยกเว้น
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเลิ่งหนิงซวงเรียนรู้ท่วงท่าบนเตียงมาสารพัดวิธี
เธอยั่วเขา แล้วก็เข้าหากันครั้งแล้วครั้งเล่า
เงาร่างของทั้งคู่ที่กำลังกอดรัดพันเกี่ยวสะท้อนอยู่บนหน้าต่างกระจกบานใหญ่
ส่วนโทรศัพท์ของหลินหยางยังถูกทิ้งไว้บนเบาะนุ่ม
จนถึงตี 4
ทั้งคู่ถึงได้ผล็อยหลับไป
หลินหยางนอนยาวจนถึงเที่ยง พอตื่นขึ้นมา ข้างกายก็ไม่มีสาวน้อยจอมยั่วคนนั้นแล้ว
บนพื้นยังมีเสื้อผ้าตัวน้อย ๆ กระจายเกลื่อน
เมื่อมองความเละเทะรอบตัว หลินหยางก็ถอนหายใจยาว
เมื่อคืนแทบเอาชีวิตไม่รอดจริง ๆ
เลิ่งหนิงซวงยั่วเก่งเกินไป
ตอนแรกเขาไม่เต็มใจ แต่หลังจากนั้นก็ถูกเธอยั่วจนถลำลึกไปเต็ม ๆ
หลินหยางลุกขึ้นนั่งบนเตียง ตั้งใจจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูว่ามีสายที่ไม่ได้รับหรือเปล่า
แต่หาไม่เจอ
เพียะ! หลินหยางยกมือข้างหนึ่งตบหน้าตัวเอง
เขาลืมไปได้ยังไง
เมื่อคืนตอนที่เขาคุยโทรศัพท์กับหานรั่วเสวี่ย เลิ่งหนิงซวงก็ทำกับเขา...
หานรั่วเสวี่ยต้องได้ยินแน่ ๆ
บ้าจริง!
ศักดิ์ศรีลูกผู้ชายของเขา...
ไม่รู้ว่าเลิ่งหนิงซวงไปติดนิสัยแปลก ๆ แบบนั้นมาจากไหน ถึงยอมให้คนอื่นฟังเสียงบนเตียง
อย่างเดียวที่เขายังโล่งใจคือคนที่ได้ยินเป็นหานรั่วเสวี่ย ไม่ใช่หลี่เทียนหมิงหรือเพื่อนผู้ชายคนอื่น ๆ ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่มีหน้าไปเจอพวกนั้นแล้ว