หลินหยางยกมือขึ้นกุมคอตัวเอง สายตาหลบเลี่ยงเล็กน้อย
“ฉันทำเอง เมื่อคืนเผลอทำเข้า”
“อ้อ~ งั้นเหรอ?” หลี่เทียนหมิงลากเสียงคำว่าอ้อเสียยาว
หมอนี่พูดจาจริงจังเป็นเรื่องเป็นราวเชียว
ถ้าเมื่อคืนเขาไม่ได้อยู่ข้างนอกประตู ก็คงเชื่อคำโกหกของอีกฝ่ายไปแล้ว
“ว่าแต่...” หลี่เทียนหมิงลูบคางครุ่นคิด “หนังที่ฉันดูบอกว่าผู้ชายที่อึดเกินหนึ่งชั่วโมงถือว่าเก่งมาก ไม่รู้จริงหรือเปล่า”
หลินหยางพยักหน้า
จริงสิ ถ้าเป็นเขาเองก็คงทำได้สักชั่วโมงเหมือนกัน
แต่เมื่อคืน ผู้หญิงคนนั้นต่างหากที่เป็นฝ่ายออกแรงมาตลอด
ไม่ใช่ว่าผู้หญิงมีเรี่ยวแรงน้อยกว่าผู้ชายโดยกำเนิดหรอกเหรอ?
แล้วผู้หญิงคนนั้นทำไมถึงเก่งขนาดนั้น?
“นายว่า จะมีคนเก่งกาจที่ทำได้สักสี่ห้าชั่วโมง หรืออาจนานกว่านั้นไหม?”
เขารู้สึกอยู่ตลอดว่าหลายชั่วโมงเมื่อคืนคงยังไม่ใช่ขีดจำกัดของพี่สาวเขากับหยางจื่อ
หลินหยางถามว่า “หลี่เทียนหมิง นายแน่ใจนะว่าเมื่อคืนมีผู้หญิงเข้ามาในห้องฉัน แล้วนายไม่รู้เรื่อง?”
คำพูดเมื่อครู่ของหลี่เทียนหมิงทำให้เขาสงสัยว่าอีกฝ่ายแอบอยู่หน้าประตูเพื่อฟังหรือเปล่า
หลี่เทียนหมิงตอบอย่างสงบนิ่ง “ฉันจะโกหกนายไปทำไม?”
จู่ ๆ หลี่เทียนหมิงก็นึกอะไรขึ้นได้ ดวงตาเบิกกว้าง “หยางจื่อ รอยพวกนี้บนคอนาย คงไม่ได้เป็นฝีมือผู้หญิงที่โรงแรมคนนั้นหรอกนะ?”
หลินหยาง “...”
เขาไม่น่าพูดมากเลย