เลิ่งหนิงซวงพูดว่า “แผลของเขา ไม่ใช่ฝีมือเด็กบ้านฉัน”
“ถ้าไม่ใช่ฝีมือเขา แล้วเธอมีหลักฐานไหม?” แม่ของว่านสงเท้าเอวถาม
“ไม่มี” เลิ่งหนิงซวงตอบ “แต่หยางของฉันอ่อนโยนและขี้ขลาดมาตลอด ไม่มีทางลงมือหนักขนาดนี้หรอก”
อ่อนโยนเหรอ?
ขี้ขลาดเหรอ?
ลูกน้องไม่กี่คนนึกถึงตอนที่หลินหยางอัดว่านสงขึ้นมา แล้วมองหน้ากัน
เอาสองคำนี้มาใช้กับหลินหยางเนี่ยนะ เหมาะจริงหรือเปล่า?
แม่ของว่านสงหัวเราะเยาะ “เธอบอกว่าไม่ใช่ก็ไม่ใช่หรือไง? ลูกชายฉันบาดเจ็บหนักขนาดนี้เป็นเรื่องจริง ไม่ว่ายังไงเธอก็ต้องให้คำอธิบายกับลูกชายฉัน”
เลิ่งหนิงซวงมองไปทางหัวหน้าฝ่ายปกครอง “คุณคิดว่ายังไง?”
หัวหน้าฝ่ายปกครองตอบอย่างมีเหตุมีผล “เรื่องนี้หลินหยางเป็นฝ่ายหาเรื่องก่อนจริง ๆ แถมยังอัดเพื่อนนักเรียนตั้งหลายคน เขาก็ต้องรับผลจากเรื่องนี้”
เลิ่งหนิงซวงหรี่ตา ดวงตาคู่งามฉายแววอันตรายขึ้นมาวูบหนึ่ง
คนตั้งมากมายร่วมมือกันเล่นงานหยางของเธอ ช่างดีเหลือเกินนะ
“งั้นเหรอ?”
“ถ้าอย่างนั้นฉันขอถามกลับบ้าง พวกคุณมีหลักฐานไหม?” เลิ่งหนิงซวงถาม
แม่ของว่านสงตอบอย่างมั่นใจ “ลูกชายฉันโดนซ้อมจนเป็นแบบนี้ ยังไม่ชัดอีกหรือไงว่าลูกชายฉันเป็นฝ่ายผิด?”