“ไม่หรอก”
หลินหยางส่ายหน้าแล้วตอบว่า “ถ้าเธอไม่เบื่อฉันก่อน ฉันก็จะไม่เป็นฝ่ายไปเอง”
หลินหยางแอบบ่นในใจ
ที่จริงเขาอยากหนีไปตั้งนานแล้ว แต่ไม่กล้าต่างหาก เลิ่งหนิงซวงทั้งมีอำนาจและมีเส้นสาย ถ้าเขาหนีไปแบบนี้ แล้วเลิ่งหนิงซวงคิดจะทำอะไรเขาขึ้นมา เขาก็ไม่มีทางสู้ได้เลย
“อาหยาง จำคำที่พูดวันนี้ไว้ให้ดีนะ นายจะไม่มีวันเป็นฝ่ายทิ้งฉันไปเอง”
แววตาของเลิ่งหนิงซวงวูบไหวด้วยประกายมืดมน
เพราะงั้น... อาหยาง อย่าหลอกเธอเชียว
หลินหยางรู้สึกหนาววาบขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
เลิ่งหนิงซวงจู่ ๆ ก็จูบลงบนริมฝีปากของหลินหยาง
หลินหยาง: “???”
เมื่อกี้ยังดี ๆ อยู่เลยไม่ใช่เหรอ?
ทำไมเลิ่งหนิงซวงถึงจูบเขาอีกแล้วล่ะ?
เลิ่งหนิงซวงจูบหลินหยางอยู่นานกว่าจะผละออกจากริมฝีปากของเขา
“อาหยาง ฉันพอใจกับคำตอบเมื่อกี้มาก นี่เป็นรางวัลของนาย”
“ยังมีรางวัลอย่างอื่นอีกนะ อาหยางเอาไหม?” น้ำเสียงของเลิ่งหนิงซวงแฝงความกำกวมจาง ๆ
“ตึก ตึก ตึก”
หลี่เทียนหมิงเดินลงมาจากชั้นบน เขาหาวไปพลาง ดูงัวเงียเหมือนเพิ่งตื่น
หลินหยางหันไปมอง ก็เห็นหลี่เทียนหมิงสวมรองเท้าแตะเดินลงบันไดมา
ดวงตาของหลินหยางเป็นประกาย
เยี่ยมเลย ผู้ช่วยชีวิตมาแล้ว
ฟึ่บ!
เขาวิ่งไปนั่งที่โซฟาอีกฝั่งทันที
เลิ่งหนิงซวงเม้มปาก สายตาที่มองหลี่เทียนหมิงเต็มไปด้วยความเป็นปรปักษ์