“เชี่ย!”
หลี่เทียนหมิงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “เลขาซู ที่คุณพูดมาจริงเหรอ?”
ซูม่านพยักหน้า “จริงแท้แน่นอนค่ะ ประธานเหลิ่งยังให้ฉันไปสืบเรื่องคุณชายหลินด้วย”
หลี่เทียนหมิงอดอุทานไม่ได้ “หยางจื่อนี่มันสุดยอดจริง ๆ”
พี่สาวของเขาเป็นคนเย็นชามาก
ตอนแรกเขาแทบไม่หวังให้พี่สาวกับหยางจื่อได้คบกันเลย
แค่คืนเดียว หยางจื่อก็พิชิตใจพี่สาวเขาได้แล้วเหรอ?
นี่มันใช้เซ็กซ์สยบกันชัด ๆ เลยไหม?
ซูม่านพูดว่า “คุณชายรอง ช่วยหาทางจับคู่เพื่อนของคุณกับประธานเหลิ่งหน่อยนะคะ ช่วยสร้างความรู้สึกดี ๆ ให้พวกเขาด้วย”
เพิ่งเริ่มก็เล่นกักขังกันแล้ว
ทำแบบนี้มีแต่จะผลักคุณชายหลินให้ยิ่งห่างออกไป
กว่าประธานเหลิ่งจะถูกใจผู้ชายสักคนได้ไม่ใช่เรื่องง่าย เธอต้องทำให้ทั้งคู่รักกันให้ได้
ใคร ๆ ก็พูดว่าความรักเปลี่ยนผู้หญิงได้
ถ้าประธานเหลิ่งมีแฟนขึ้นมา นิสัยอาจจะดีขึ้นไม่น้อย
ต่อไปชีวิตของเธอที่อยู่ข้างกายประธานเหลิ่งก็คงสบายขึ้นเยอะ
ประธานเหลิ่งเย็นชามาก แถมทำงานเข้มงวดสุด ๆ ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป เธอคงได้เป็นโรคหัวใจเข้าสักวัน
“ได้ ฉันจะพยายาม”
หลี่เทียนหมิงพยักหน้ารับ
“คุณชายรอง เรื่องนี้ปล่อยให้ช้าไม่ได้นะคะ ต้องรีบทำให้เร็วที่สุด” ซูม่านกำชับ “ดีที่สุดคือภายในสองวัน ให้พวกเขาได้เจอกัน”
“ตีเหล็กต้องตีตอนร้อนสินะ? เข้าใจแล้ว” หลี่เทียนหมิงตอบ
หลังวางสาย หลี่เทียนหมิงลูบคางครุ่นคิด
เรื่องนี้ยากอยู่เหมือนกัน
เขาต้องคิดหาวิธีดี ๆ สักหน่อย
——
อีกด้านหนึ่ง
หลินหยางกลับมาถึงบ้านตระกูลหลิน
คราวก่อนเขารีบร้อนเกินไป เลยไม่ได้เก็บของ
เขายืนอยู่หน้ากระจกในห้องน้ำ มองรอยบนตัวที่เขียวช้ำม่วงคล้ำไปหมด
ภาพผู้หญิงคนนั้นกดขี่ข่มเหงเขาบนเตียงซ้ำแล้วซ้ำเล่าผุดขึ้นมาในหัวของหลินหยางอีกครั้ง
เขากัดฟัน
บ้าชะมัด ไม่ใช่ว่าพละกำลังของผู้หญิงด้อยกว่าผู้ชายมากหรอกเหรอ?
ผู้หญิงคนนั้นมันปีศาจชัด ๆ
ตั้งห้าชั่วโมง ใครจะทนไหว?
ถ้าต้องทำแบบนั้นกับเธออีกสักหลายครั้ง เขาคงเหนื่อยตายคาเตียงแน่
ยังดีที่ต่อไปพวกเขาคงไม่ต้องมาเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว
หลินหยางอาบน้ำเสร็จก็โทรหาหลี่เทียนหมิง
พอเห็นชื่อที่บันทึกไว้บนหน้าจอ หลี่เทียนหมิงก็รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี พลางยกมือแตะจมูก
เขากดรับสาย
“หยางจื่อ” เขาทำท่าราวกับไม่รู้อะไรเลย “ฉันกำลังจะโทรหานายพอดี ไปหาที่โรงแรมแต่ไม่เจอ นายกลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่?”
หลินหยางกัดฟันพูด “หลี่เทียนหมิง เชี่ยเอ๊ย ฉันถามหน่อย ห้องที่นายเปิดให้ฉัน ทำไมถึงมีผู้หญิงโผล่มาได้?”
“อะไรนะ? ผู้หญิง?” หลี่เทียนหมิงแสร้งทำเป็นตกใจ “ทำไมถึงมีผู้หญิงอยู่ในนั้นล่ะ?”
หลินหยางขมวดคิ้ว
จากที่ได้ยินหลี่เทียนหมิงพูด ดูเหมือนลูกบุญธรรมจอมปลอมคนนี้จะไม่รู้เรื่องจริง ๆ
นี่เป็นแค่อุบัติเหตุจริง ๆ เหรอ?
“หยางจื่อ?” หลี่เทียนหมิงถามอย่างใคร่รู้ “เมื่อคืนเมาจนเมาหนัก แถมอยู่กันสองต่อสองในห้องเดียว มีอะไรเกิดขึ้นบ้างหรือเปล่า?”
หลินหยางกระแอม “จะมีอะไรเกิดขึ้นได้ล่ะ พวกเราไม่รู้จักกันสักหน่อย”
เขากลัวว่าหลี่เทียนหมิงจะซักต่อ เลยรีบเปลี่ยนเรื่อง
“ตอนนี้ฉันตัดขาดจากตระกูลหลินแล้ว ไม่คุยกับนายต่อละ ฉันจะไปหาที่พัก”
“ได้” หลี่เทียนหมิงพยักหน้า
หลินหยางหยิบเงินเก็บที่ซ่อนไว้ใต้เตียงออกมา มองธนบัตร 150 หยวนในมือ
แล้วถอนหายใจ
เมื่อก่อนเขาทำงานพิเศษวันละหลายอย่าง เงินที่หามาได้ทั้งหมดเอาไปซื้อของขวัญให้หานรั่วเสวี่ยหมด
ตอนนี้เขาจนจริง ๆ
เขาคงต้องหาทางหาเงินให้เร็วหน่อยแล้ว
ยังดีที่ตอนนี้มีความรู้กับความสามารถจากระบบติดตัว อย่างน้อยหาเงินก็ง่ายและสบายกว่าเมื่อก่อนเยอะ
——
“ออกจากตระกูลหลินแล้วก็ดี ออกจากตระกูลหลินน่ะดีแล้ว” หลี่เทียนหมิงพึมพำกับตัวเอง “คนตระกูลหลินมันไม่ใช่คน หวังว่าหยางจื่อจะได้บทเรียนครั้งนี้ แล้วมองพวกนั้นออกเสียที”
เดี๋ยวก่อน
หลี่เทียนหมิงตบหน้าผากตัวเอง
หยางจื่อกำลังหาที่อยู่ไม่ใช่เหรอ? ให้เขามาพักที่บ้านเก่าก็ได้นี่
จากนั้นค่อยให้พี่สาวกลับมา
ใคร ๆ ก็ว่าคนอยู่ใกล้น้ำย่อมได้จันทร์ก่อน ถ้าทั้งคู่อยู่ใต้ชายคาเดียวกัน ได้เจอกันทุกวัน ความสัมพันธ์ต้องก้าวหน้าอย่างรวดเร็วแน่นอน
เขานี่ฉลาดจริง ๆ!
หลี่เทียนหมิงไม่รอช้า คว้ากุญแจรถมาพวงหนึ่งแล้วรีบขับรถไปบ้านตระกูลหลิน
หลินหยางเก็บสัมภาระเสร็จ ลากกระเป๋าเดินทางผ่านห้องรับแขก คนในตระกูลหลินเห็นเขาเข้า แต่เพียงเหลือบมองแล้วไม่พูดอะไรสักคำ
เมื่อมาถึงหน้าประตูบ้านตระกูลหลิน หลินหยางหันกลับไปมองประตูบ้าน
เขาไม่ได้รู้สึกเจ็บปวด กลับรู้สึกโล่งใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ตระกูลหลิน
ต่อไปเขาจะไม่กลับมาอีกแล้ว
ถึงที่นี่จะเป็นบ้านของเขา มีทั้งพ่อแม่แท้ ๆ และพี่สาวแท้ ๆ อยู่ แต่สำหรับเขาแล้ว ที่นี่คือกรงขัง
ต่อจากนี้ หลินหยางจะไม่ถูกพันธนาการด้วยสิ่งที่เรียกว่าความผูกพันในครอบครัวอีก
เดิมทีหลินหยางตั้งใจจะลากกระเป๋าไปนอนค้างที่ร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่สักคืน
แต่พอเขาเดินออกจากประตูหมู่บ้านจัดสรร หลี่เทียนหมิงก็ขับรถมาถึงพอดี
“หยางจื่อ ขึ้นรถ” หลี่เทียนหมิงลดกระจกลงแล้วพูด
หลินหยางขึ้นไปนั่งที่เบาะข้างคนขับ
“ไปส่งฉันที่ร้านเน็ตที ฉันจะค้างที่นั่นสักคืน” หลินหยางบอก
“ไปนอนร้านเน็ตทำไม?” หลี่เทียนหมิงว่า “ไปพักบ้านฉันสิ”
เขาต้องหาทางทุกวิถีทางให้หยางจื่อกับพี่สาวได้อยู่ด้วยกัน
แล้วถ้าหยางจื่อถูกไล่ออกจากตระกูลหลินล่ะ?
ต่อไปหยางจื่อก็ยังมีพี่สาวเขาอยู่
พี่สาวเขาเป็นคนที่ร่ำรวยที่สุดในประเทศจีน ทั้งอำนาจทั้งเงินทองก็มีพร้อม
มีพี่สาวเขาคอยช่วย ต่อไปหยางจื่อจะต้องมีชีวิตที่ดีกว่าตอนอยู่ตระกูลหลินไม่รู้กี่เท่า
ส่วนคนตระกูลหลินพวกนั้น ก็ปล่อยให้พวกเขาเสียใจทีหลังไปเถอะ