หลี่เทียนหมิงรออยู่ตั้งหนึ่งชั่วโมงแล้ว
เขานั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก มองไปทางห้องหนังสืออย่างงุนงง หยางจื่อเข้าไปทำอะไรในห้องของพี่สาวเขากันนะ
ทำไมนานขนาดนี้แล้วยังไม่ออกมาอีก?
พ่อบ้านชราปรากฏตัวขึ้นพร้อมรอยยิ้ม
“พ่อบ้าน มีเรื่องอะไรถึงได้อารมณ์ดีขนาดนี้?” หลี่เทียนหมิงถามอย่างสงสัย
“ไม่มีอะไรหรอก แค่หลานสาวห่าง ๆ ของฉันมีแฟนแล้ว ฉันเลยดีใจน่ะ” พ่อบ้านชรายิ้มตาหยีพร้อมตอบ
“งั้นก็ยินดีด้วยนะครับ” หลี่เทียนหมิงกล่าว
“คุณชายรองกำลังรอคุณชายหลินอยู่สินะครับ ผมว่าไม่ต้องรอแล้ว กลับไปนอนเถอะครับ ถ้าคุณชายหลินออกมา ผมจะไปเรียกเอง” พ่อบ้านชรายิ้มพลางเอ่ย
กว่าคุณหนูใหญ่จะหาโอกาสอยู่ตามลำพังกับคุณชายหลินได้ คงไม่ปล่อยเขาไปง่าย ๆ หรอก
คืนนี้คุณชายรองคงไม่ได้เจอคุณชายหลินแล้วล่ะ
“ก็ดีครับ”
หลี่เทียนหมิงกลับห้องไปเล่นเกมรอเสียเลย
ไฟในคฤหาสน์ค่อย ๆ ดับลงทีละดวง
หลี่เทียนหมิงเอนตัวพิงเตียง หลับอุตุ ส่วนคนรับใช้ต่างก็กลับห้องไปพักผ่อนกันหมด
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ สมรภูมิของเลิ่งหนิงซวงกับหลินหยางก็ย้ายจากห้องหนังสือมาอยู่บนเตียง
ตีสอง
เสียงหอบหายใจที่อบอวลไปด้วยบรรยากาศชวนวาบหวามในห้องสงบลงในที่สุด
แสงจันทร์สาดผ่านผ้าม่านบางเบา ตกลงบนเตียงสีเทาดำ
เลิ่งหนิงซวงซบอยู่บนตัวหลินหยาง เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยช้ำสีม่วงเขียว เธอกอดเอวเขาไว้ด้วยสีหน้าพึงพอใจ
หลินหยางนอนมองออกไปนอกหน้าต่าง สีหน้าสิ้นหวังสุด ๆ
ไม่รู้ผู้หญิงอย่างเลิ่งหนิงซวงไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ถึงได้ลากเขาขึ้นเตียงอยู่เรื่อย