“ไม่ต้องหรอก” หานรั่วเสวี่ยพูด “ตอนนี้เราไม่ได้เกี่ยวข้องกันแล้ว ถ้าฉันให้ของขวัญเขา ก็มีแต่จะทำให้เขาคิดเพ้อเจ้อไปเอง ไม่จำเป็นเลย”
“อาเจ๋อ ถึงนายจะมองหลินหยางเป็นพี่ชายแท้ ๆ แต่ในสายตาของเขาไม่เคยมองนายเป็นน้องชายเลย นายก็ไม่ต้องให้ของขวัญเขาหรอก เขาไม่มีทางซาบซึ้ง แถมยังจะหาเรื่องดูถูกนายอีก”
ก็จริง ปกติหลินหยางดีกับเธอมาก
แต่กับอาเจ๋อ เขาไม่เคยทำตัวเหมือนพี่ชายเลยสักนิด
พวกเขาทะเลาะกันเรื่องนี้มาหลายครั้ง แต่หลินหยางก็ยังรังแกอาเจ๋อเหมือนเดิม
นี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้เธอไม่ชอบหลินหยางมากขึ้นเรื่อย ๆ
หลินเจ๋อยิ้ม “ได้ ฟังเธอแล้วกัน”
ที่โรงอาหาร หลินเจ๋อกับหานรั่วเสวี่ยหาที่นั่งติดกัน
“หนุ่มฮอตมาแล้ว!”
กลุ่มสาว ๆ ผู้คลั่งไคล้เห็นหลินหยางเดินเข้ามาในโรงอาหาร ก็พากันตาลุกวาว
“พวกเธอรู้สึกไหมว่าหลังเลิกกับหานรั่วเสวี่ยแล้ว เทพบุตรของเรายิ่งหล่อขึ้นเรื่อย ๆ?”
“ฉันก็คิดเหมือนกัน เทพบุตรที่ไม่คอยตามเอาใจผู้หญิงแล้วไม่เหมือนเดิมจริง ๆ”
“ใช่เลย หวังว่าต่อไปหนุ่มฮอตจะไม่ไปชอบหานรั่วเสวี่ยอีกนะ ไม่คุ้มเลย”
หานรั่วเสวี่ยได้ยินบทสนทนาของพวกเธอ สายตาก็เผลอมองไปทางหลินหยาง
เขาดูหล่อเหลากว่าก่อนมากจริง ๆ...
แถมยังมีความมั่นใจที่เมื่อก่อนไม่เคยเห็น
หลินเจ๋อเห็นหานรั่วเสวี่ยจ้องหลินหยางตาไม่กะพริบ แทบละสายตาไม่ได้ นิ้วมือของเขาก็กำตะเกียบแน่น
หานรั่วเสวี่ยเป็นแฟนของเขาแท้ ๆ แถมอีกไม่นานก็จะแต่งงานกันแล้ว
แต่เธอกลับมองผู้ชายคนอื่นต่อหน้าเขาแบบนี้!