เมื่อเห็นเนื้อหาบนกระดานดำ เธอก็เบิกตากว้างทันที
“นี่... เป็นไปได้ยังไง?”
หลินหยางเขียนวิธีทำโจทย์และคำตอบออกมาได้ครบถ้วนสมบูรณ์จริง ๆ!
แถมยังหาข้อผิดพลาดไม่ได้แม้แต่นิดเดียว!
เธออยากจับผิดก็ยังทำไม่ได้!
“หลินหยาง นายเคยเห็นโจทย์ข้อนี้มาก่อนหรือเปล่า?” เสิ่นเหมยจ้องหลินหยาง
หลินหยางเลิกคิ้วแล้วพูดว่า “ไม่ว่าฉันจะเคยเห็นหรือไม่ ฉันก็แก้โจทย์ได้แล้วนะครับ อาจารย์เสิ่น คุณควรขอโทษผมได้หรือยัง?”
สีหน้าเสิ่นเหมยเดี๋ยวซีดเดี๋ยวคล้ำ
“หลินหยาง ฉันเป็นครูของเธอนะ เธอถึงกับจะให้ครูอย่างฉันขอโทษเธอเลยเหรอ?” เสิ่นเหมยพูดด้วยสีหน้าไม่น่ามอง
ตอนแรกที่เธอตกลงว่าจะขอโทษหลินหยาง ก็เพราะมั่นใจว่าเขาทำโจทย์ข้อนี้ไม่ได้
แต่ผลคือเขาทำได้
ให้เธอขอโทษนักเรียนเสเพลแบบนี้ นี่มันเป็นความอัปยศครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตชัด ๆ!
“ก็อาจารย์พูดเองนี่ครับ” หลินหยางเลิกคิ้ว “หรือว่าอาจารย์เสิ่นจะกลับคำ? ถ้าอย่างนั้นต่อไปผมจะได้ถือว่าคำพูดของอาจารย์เป็นแค่ลมปากสินะครับ?”
หลี่เทียนหมิงส่งเสียงยุว่า “นั่นสิครับ อาจารย์เสิ่น รีบขอโทษเลย ในฐานะครู อาจารย์ควรทำตัวเป็นแบบอย่างให้พวกเราทุกคนสิครับ”
นักเรียนคนอื่น ๆ ต่างมีสีหน้ารอดูเรื่องสนุก
พวกเขาไม่ชอบแม่ชีดับสูญอย่างเสิ่นเหมยมานานแล้ว ในที่สุดก็ได้เห็นเธอเสียท่าเสียที
นักเรียนบางคนถึงกับเริ่มแอบถ่ายวิดีโอ
โอกาสหายากแบบนี้ พวกเขาต้องบันทึกไว้ให้ได้
เสิ่นเหมยกำหมัดแน่น
ตอนนี้เธอตกอยู่ในสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออก
บ้าจริง
ไม่คิดเลยว่าสักวันเธอจะถูกนักเรียนห่วย ๆ คนหนึ่งบีบจนมาถึงจุดนี้!