เมื่อเห็นว่าเหวินซีเป็นฝ่ายถอย คุณย่าก็เผยแววลำพองใจในดวงตา ยังไม่ลืมเช็ดน้ำตาพลางกล่าวขอบคุณคนรอบข้างด้วย
“ขอบคุณพวกคุณที่ช่วยพูดแทนยายแก่ไร้ประโยชน์อย่างฉันนะ โลกนี้ยังมีคนดีอยู่เยอะจริง ๆ ไม่อย่างนั้นฉันกับหลานคงต้องลำบากแย่”
คุณย่าแค่นเสียงเยาะในใจ เด็กน้อยอย่างเธอยังคิดจะมาสู้กับฉันอีกหรือ ถึงจะมีเนื้อเต็มตัวก็ยังไม่รู้จักโลกเท่าฉันที่กินเกลือมามากกว่าเธอเสียอีก
ถ้าผอมลงอีกสักแปดสิบหรือร้อยชั่ง ฉันจะขายเธอเข้าป่าไปเป็นภรรยาของชายโสดวัยกลางคน ให้หิววันละสามมื้อ โดนตีเก้าครั้งทุกสามวัน
เหวินซีเดินฝ่าทางเดินที่แออัดไปทางตู้นั่งธรรมดา เดินผ่านไปสามตู้กว่าจะพบเฮ่อเฉิงเซียว
เธอเบียดเข้าไปข้างกายเฮ่อเฉิงเซียว แล้วกระซิบว่า “ผู้บังคับการกรมเฮ่อ ฉันเหมือนจะเจอพ่อค้ามนุษย์เข้าแล้ว”
“อยู่ไหน?”
พอได้ยินคำว่าพ่อค้ามนุษย์ สีหน้าของเฮ่อเฉิงเซียวก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่เพียงชั่วพริบตาก็กลับมาเป็นปกติ
“อยู่ในตู้เตียงชั้นนอนแข็ง ยึดเตียงล่างของฉันไป คุณย่าคนนั้นพาเด็กมาด้วย ฉันสงสัยว่าเด็กถูกป้อนยานอนหลับ
แถวนั้นยังมีพวกเดียวกับคุณย่าอีกสองคน คนหนึ่งเป็นผู้หญิงสวมเสื้อสีน้ำเงินเข้มกับผ้าพันคอสีเหลืองดิน อีกคนเป็นผู้ชายสวมแว่น ใส่ชุดสูทจงซานที่ซักจนสีซีด”
เหวินซีเล่าสิ่งที่เธอสังเกตเห็นจากการกวาดตามองสีหน้าเล็ก ๆ ของคนเหล่านั้นเมื่อครู่ให้เฮ่อเฉิงเซียวฟังทีละอย่าง สัญชาตญาณบอกเธอว่าคนทั้งสองก็มีพิรุธเช่นกัน
ส่วนจะมีพวกเดียวกันอีกหรือไม่ เหวินซีก็ไม่แน่ใจ
เหตุผลที่เธอมาหาเฮ่อเฉิงเซียวก่อนก็เพราะเขาเป็นทหาร และยังมีเพื่อนทหารเดินทางมาด้วยอีกคน
ทหารสองนาย บวกกับตำรวจบนรถไฟและเธอ น่าจะจับพ่อค้ามนุษย์ได้ในเวลาอันสั้นที่สุด และลดผลกระทบต่อผู้โดยสารคนอื่นให้เหลือน้อยที่สุด