สายโทรศัพท์ของเสิ่นชิงฮวนทำให้ตระกูลลู่ที่อยู่ไกลถึงเมืองจิงแตกตื่นกันไปหมด
คืนนั้น ลู่เจิ้นเทียนผู้กุมอำนาจตระกูลลู่กับฉินซู่เฟินผู้เป็นภรรยา รีบซื้อตั๋วชั้นหนึ่งเที่ยวบินแรกสุดแล้วบินตรงไปยังเมืองที่ซูม่านกับโจวฉงซานอยู่
ส่วนสองสามีภรรยาฝั่งนี้ไม่ได้เก็บเรื่อง “แม่มิจฉาชีพ” มาใส่ใจเลยสักนิด ชีวิตประจำวันยังดำเนินไปเหมือนเดิม
วันรุ่งขึ้นพอดีเป็นวันเกิดอายุครบ 23 ปีของซูม่าน
เพื่อฉลองวันเกิดให้เจ้าตัวน้อย โจวฉงซานตั้งใจไปเรียนทำเค้กเป็นพิเศษ
เช้าตรู่ ซูม่านยังหลับฝันหวานอยู่ ก็ถูกปลุกด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของเค้กกับกลิ่นกุหลาบ
เธอลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย ก็เห็นโจวฉงซานคุกเข่าข้างเตียงอยู่
เขาสวมเสื้อคอวีลึกเนื้อบางตัวโปรดของซูม่าน คอเสื้อแหวกลึกจนกล้ามอกแน่นเต็มตึงเผยให้เห็นวับ ๆ แวม ๆ ตามจังหวะหายใจ
ในมือเขาถือเค้กสตรอว์เบอร์รีสองชั้นที่ประณีตงดงาม บนหน้าเค้กเขียนด้วยซอสช็อกโกแลตเอียง ๆ ว่า “ม่านม่าน สุขสันต์วันเกิด”
“เช้าขนาดนี้ยังไม่ให้คนนอนอีก น่ารำคาญที่สุดเลย...” ซูม่านขยี้ตา ปากบ่นอุบอิบอย่างออดอ้อน แต่ตัวกลับซุกเข้าหาอ้อมอกกว้างของโจวฉงซานนุ่มนิ่มราวกับโคอาลา
มือเล็ก ๆ เคยชินกับการลูบเข้าไปในคอวีของเขา ก่อนจะบีบกล้ามอกที่ร้อนผ่าวนั้นอย่างระบายอารมณ์
“อืม...” โจวฉงซานครางเสียงต่ำ ลูกกระเดือกขยับลงอย่างแรง
แต่เขาไม่ขยับแม้แต่น้อย กลับลดเค้กลง ใช้ต้นขาประคองก้นเธอไว้อย่างมั่นคง แล้วก้มลงจูบแก้มแดงระเรื่อของเธอ “ม่านม่านเด็กดี วันนี้วันเกิดเธอนะ”
โจวฉงซานอุ้มเธอทั้งตัวไปยังห้องนั่งเล่นอย่างง่ายดาย
บนโต๊ะอาหารยังมีบะหมี่อายุยืนต้มกับน้ำซุปไก่อย่างพิถีพิถัน โดยใช้แครอตแกะสลักเป็นรูปหัวใจสองดวงวางไว้ด้านบน