วินาทีต่อมา เธอก็เปลี่ยนสีหน้าทันที
ขอบตาแดงระเรื่อ แพขนตายาวสั่นไหว น้ำตาพรั่งพรูออกมาอย่างง่ายดาย
น้ำเสียงก็อ่อนหวานเจือความน้อยใจ:
“พี่สาวคนนี้แต่งตัวดูดีจังเลยนะคะ แค่เปิดปากก็จะให้เงินพี่ชายตั้งแสนล้านแล้ว”
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหดตัวเข้าไปในอ้อมแขนของโจวฉงซาน ราวกับถูกทำให้ตกใจ
“แต่หนูไม่มีอะไรเลย ทำเป็นแต่ใช้เงินที่พี่ชายอุตส่าห์หามาอย่างยากลำบาก…”
“พี่ฉงซาน พี่จะไปกับเธอแล้วใช่ไหมคะ?”
“ไม่เอาหนูแล้วเหรอ?”
เธอดูดจมูกเบา ๆ หางตาแดงก่ำอย่างพอเหมาะพอดี
“ฮือ ๆ…หนูรู้อยู่แล้วว่าหนูไม่คู่ควร…”
เสิ่นชิงฮวนยืนนิ่งแข็งค้างอยู่กับที่
เธอมองเด็กสาวตรงหน้าที่ดูบอบบางไร้เรี่ยวแรง ร้องไห้จนงามดั่งดอกสาลี่ต้องหยาดฝน แต่กลับสวยจนละสายตาไม่ได้ แล้วก็ทำอะไรไม่ถูกอยู่ชั่วขณะ
แต่ซูม่านไม่เปิดโอกาสให้เธอได้แสดงฝีมือเลยสักนิด เธอซุกหน้าแนบอกโจวฉงซานลึกกว่าเดิม แล้วแสดงต่ออย่างเต็มที่:
“พี่สาวอย่าดุหนูเลยนะคะ หนูขวัญอ่อน กลัวมากเลย”
“พี่ชาย รีบเอาหนูกลับไปไว้ในถังขยะเถอะค่ะ หนูจะไปเดี๋ยวนี้ ไม่ขวางพี่ไปเป็นคุณชายใหญ่ตระกูลร่ำรวยหรอก ฮือ ๆ…”
ปากพูดจาน่าสงสาร แต่มือกลับไม่ยอมคลาย แถมยังกอดแน่นกว่าเดิม
โจวฉงซานก้มมองแม่ตัวแสบที่กำลังเล่นละครอย่างเมามันในอ้อมแขน มือเล็ก ๆ ยังซุกซนอยู่บนกล้ามท้องของเขา ดวงตาฉายแววอับจนใจปนตามใจอยู่เล็กน้อย
ปกติที่รักของเขาเปิดฝาขวดสักใบยังทำไม่ได้ จะไปจากเขาได้อย่างไรกัน
เขาคว้ามือเล็ก ๆ ของซูม่านที่กำลังซุกซนอยู่ใต้เสื้อของตัวเองไว้ แล้วดึงเธอเข้ามากอดแน่นกว่าเดิม ใช้ร่างสูงใหญ่ของตนปกป้องเธอเอาไว้