ลู่เจิ้นเทียนโลดแล่นอยู่ในวงการธุรกิจมาหลายปี เขาเชื่อมั่นอยู่เสมอว่าปัญหาส่วนใหญ่บนโลกนี้ล้วนมีราคาของมัน
ในเมื่อ ลู่เซียวลืมซูม่านไปหมดแล้ว ผู้หญิงคนนี้ก็ควรถอนตัวออกจากชีวิตลูกชายของเขาไปอย่างสิ้นเชิงเช่นกัน
ดังนั้นเขาจึงมาด้วยตัวเอง
รถเบนท์ลีย์สีดำจอดอยู่ใต้ตึกพักอาศัยเก่าซอมซ่อ ช่างแตกต่างจากอาคารรอบข้างที่ทรุดโทรมและมีรอยด่างพร้อยอย่างสิ้นเชิง
ประตูรถเปิดออก รองเท้าหนังสั่งตัดขัดจนขึ้นเงาก้าวลงบนพื้นซีเมนต์ขรุขระเป็นหลุมเป็นบ่อ
ลู่เจิ้นเทียนขมวดคิ้วเล็กน้อย กวาดตามองไปรอบ ๆ
เสื้อผ้ากับผ้าห่มที่ตากอยู่บนระเบียง กล่องกระดาษและข้าวของจิปาถะที่กองอยู่ตรงมุมกำแพง แม้แต่กลิ่นควันน้ำมันจากร้านอาหารชั้นล่างก็ยังลอยมาแตะจมูก
สถานที่แบบนี้แตกต่างจากโลกที่เขากำลังจะมอบให้ลู่เซียวอย่างน้อยก็สิบแปดชนชั้น
เสียงกริ่งดังขึ้นสองครั้ง ไม่นานประตูก็เปิดออก
ซูม่านคาบอมยิ้มรสสตรอว์เบอร์รีไว้ในปาก พิงอยู่ข้างประตู คล้ายกับรู้อยู่แล้วว่าเขาจะมา
เมื่อเห็นลู่เจิ้นเทียน เธอก็ยิ้มจนตาหยี ดูว่าง่ายราวกับเด็กสาวไร้เดียงสา
“สวัสดีค่ะคุณลุงลู่” เธอขยับตัวหลีกทาง “บ้านคับแคบหน่อย อย่าถือสานะคะ”
ลู่เจิ้นเทียนก้าวเข้าไป สายตากวาดผ่านเครื่องเรือนภายในห้อง บ้านไม่ใหญ่ แต่จัดเก็บเรียบร้อยเป็นพิเศษ
ผ้าคลุมโซฟาสะอาดเอี่ยม พื้นก็ไร้ฝุ่นแม้แต่น้อย
ในแจกันแก้วบนโต๊ะยังมีดอกเดซี่สดปักอยู่หลายดอก
ดูออกว่ามีคนใส่ใจดูแลที่นี่เป็นอย่างดี
ลู่เจิ้นเทียนเก็บสายตากลับมาแล้วพูดตรงเข้าประเด็น
“คุณซู น่าจะเดาได้ว่าผมมาวันนี้เพื่ออะไร”