ลู่เจิ้นไห่ยืนอยู่บนที่สูง มองหลานชายจากเบื้องบนด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยวและเปี่ยมความลำพองใจ
“ลู่เซียว กล้ามาคนเดียวจริง ๆ ด้วย”
“ดูท่า ในบรรดาผู้หญิงสองคนนี้ คงมีสักคนที่นายตัดใจทิ้งไม่ลงสินะ”
ลู่เซียวยืนอยู่กลางพื้นที่ว่างในโรงงาน สายตากวาดผ่านเสิ่นชิงฮวนกับซูม่าน ก่อนจะหยุดอยู่บนใบหน้าของเสิ่นชิงฮวนไม่ถึงครึ่งวินาที แล้วเลื่อนไปยังใบหน้าของซูม่าน
จากนั้นสายตาของเขาก็ไม่อาจละไปจากเธอได้อีก
ก่อนมาที่นี่ เขาเตือนตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ต้องใจเย็น ต้องมีสติ อย่าปล่อยให้ลู่เจิ้นไห่จูงจมูก
ยิ่งห้ามปล่อยให้อารมณ์ใด ๆ ทำให้เสียการควบคุมจนเผยช่องโหว่ออกมา
แต่ตอนนี้ เขายืนอยู่ตรงนี้ มองผู้หญิงแปลกหน้าที่ถูกมัดไว้กับเสา
ใบหน้าขาวสะอาดของเธอมีรอยเปื้อนฝุ่น ผมเผ้ายุ่งเหยิง มีปอยผมสองสามเส้นลู่ติดแก้มอย่างน่าเวทนา เสื้อฮู้ดอยู่บ้านสีขาวนวลที่สวมอยู่ก็ยับยู่ยี่ ดูสภาพย่ำแย่ไปหมด
แต่ดวงตาคู่นั้นกลับเป็นประกาย ราวกับมีจิ้งจอกน้อยแสนซนซ่อนอยู่ข้างใน ทั้งที่เธอเป็นฝ่ายถูกลักพาตัวแท้ ๆ แต่สายตาที่มองเขากลับไม่มีแววขอความช่วยเหลือสักนิด กลับเต็มไปด้วยความตำหนิอย่างไม่ไว้หน้า ราวกับกำลังฟ้องเขาเงียบ ๆ
ในที่สุดก็มาได้สักที รู้ไหมว่าฉันรอนานแค่ไหนแล้ว!
ลู่เซียวชะงักหายใจ หัวใจกลับมาเต้นรัวอย่างควบคุมไม่อยู่
เหมือนกับตอนเห็นรูปไม่มีผิด ไม่สิ รุนแรงกว่าตอนนั้นเสียอีก!
ราวกับมีบางอย่างในสมองกำลังพุ่งชนอย่างบ้าคลั่ง แฝงความกระวนกระวายที่เกือบควบคุมไม่ได้ กระแทกกำแพงไร้รูปร่างลึกลงไปในสมองอย่างรุนแรง คล้ายกำลังเร่งจะฝ่าทะลุอะไรบางอย่างออกมา