ลูกกระเดือกของโจวฉงซานขยับขึ้นลง เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอแกล้งอีก มือใหญ่ประคองท้ายทอยของเธอไว้ ก่อนจะก้มลงจูบ
ตัดออก…………
จูบกันนานเกินไป ซูม่านหายใจไม่ทัน จึงดึงผมเขาเบา ๆ
โจวฉงซานเจ็บจนหยุดลง หน้าผากแนบกับหน้าผากของเธอ ในดวงตาดำสนิทมีประกายลึกล้ำวูบไหว
เขาอุ้มเธอลุกขึ้นทั้งอย่างนั้น ซูม่านกอดคอเขาแน่นตามสัญชาตญาณ
ส่วนสูงเกือบหนึ่งเมตรเก้าสิบของเขาแสดงข้อได้เปรียบออกมาเต็มที่ในวินาทีนั้น ร่างทั้งร่างของเธออยู่ในอ้อมแขนเขา ราวกับโคอาลาตัวน้อยที่เกาะต้นไม้ สายตาของเธออยู่ระดับเดียวกับเขาพอดี
โจวฉงซานอุ้มเธอก้าวยาว ๆ ไปทางห้องนอน
“พี่…” เธอเรียกเขาเสียงเบา ปลายเสียงสั่นเครือ
“ตอนนี้รู้จักกลัวแล้วเหรอ?” โจวฉงซานก้มมองเธอ น้ำเสียงแหบพร่าจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม
โจวฉงซานยกเท้าถีบประตูห้องนอน เปิดออกแล้วโยนเธอลงบนเตียงกว้าง
ผมยาวดำขลับของเธอแผ่กระจายบนผ้าปูเตียงสีเทาอ่อน ยิ่งขับให้ใบหน้างดงามขาวผ่องดูโดดเด่นขึ้น
เขามองเธอจากเบื้องสูง ค่อย ๆ ปลดกระดุมสองเม็ดบนสุดของเสื้อเชิ้ต ท่าทางเชื่องช้าไม่รีบร้อน แต่กลับแฝงแรงกดดันอันตราย ราวกับจะกลืนกินเธอทั้งเป็น
ซูม่านยันข้อศอกถอยหลังไปเล็กน้อย งอเข่าเข้าหากันนิด ๆ ดูราวกับลูกแมวตัวน้อยที่ทั้งระแวดระวังและประหม่า
โจวฉงซานคุกเข่าข้างหนึ่งบนขอบเตียง โน้มตัวเข้าใกล้ มือข้างหนึ่งยันอยู่ข้างหูเธอ ส่วนอีกข้างวางลงบนหน้าแข้ง
“บาร์บีคิวที่พี่ป้อนเมื่อกี้ อร่อยไหม?” เขาเลียนน้ำเสียงของเธอ