เมืองเอ ที่หอรับรองอวิ๋นถิง
ภายในห้องส่วนตัว กลิ่นกำยานไม้จันทน์ลอยอวล ควันร้อนจากกาน้ำชาดินเผาสีม่วงลอยคลุ้ง
โจวฉงซานนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามตำแหน่งประธาน มองคู่สามีภรรยาวัยกลางคนที่สง่างามไม่ธรรมดา คนหนึ่งคือ ลู่เจิ้นเทียน ผู้กุมอำนาจเครือลู่ซื่อ อีกคนคือฉินซู่เฟิน นายหญิงแห่งตระกูลลู่
สีหน้าของเขาสงบนิ่ง ไม่มีความตื่นเต้นแม้แต่น้อยหลังได้พบครอบครัวอีกครั้ง ช่องว่างตลอด 18 ปีไม่ได้เลือนหายไปเพียงเพราะผลตรวจพิสูจน์ความเป็นพ่อลูกแผ่นเดียว
“ผมกลับไปตระกูลลู่ได้ แต่มีเงื่อนไขข้อหนึ่ง”
ลู่เจิ้นเทียนเงยหน้ามองเขา ระหว่างคิ้วแฝงความน่าเกรงขามของผู้ครองตำแหน่งสูงมานาน
“ว่ามา”
“ผมจะพาซูม่านกลับไปด้วย”
ภายในห้องเงียบงันไปชั่วขณะ
มือที่ฉินซู่เฟินใช้ประคองถ้วยชาชะงักเล็กน้อย หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน
“เซียวเอ๋อร์ ลูกน่าจะเข้าใจดีว่า ตำแหน่งว่าที่นายหญิงน้อยของตระกูลลู่ ไม่ใช่ใครก็เหมาะจะนั่งได้”
“เธอเคยช่วยชีวิตผมไว้”
ลู่เจิ้นเทียนแค่นเสียงเย็นชา
“ฉันตรวจสอบอุบัติเหตุครั้งนั้นแล้ว จากบันทึกในที่เกิดเหตุ มีแค่เธอที่ปรากฏตัว เรื่องจริงเป็นการช่วยคน หรือเธอเป็นคนชนแล้วกลัวความผิด ใครจะตอบได้?”
โจวฉงซานไม่ได้โต้เถียง เพียงเงยหน้าขึ้นสบตาลู่เจิ้นเทียนอย่างสงบนิ่ง
พ่อลูกจ้องหน้ากันอย่างตึงเครียดโดยไม่มีใครเอ่ยปาก