ซูม่านถูกเจ้าหน้าที่ทางการแพทย์คลุมผ้าห่มเก็บความอบอุ่นให้ เธอก้มหน้า สมองสับสนวุ่นวายไปหมด
ตอนอยู่ข้างในเมื่อครู่ ตอนที่ลู่เซียวคุกเข่าลงตรงหน้าเธอเพื่อแก้มัด มีชั่วขณะหนึ่งที่เธอคิดว่าเขาจำได้แล้ว
เธอถึงกับเตรียมใจไว้พร้อมแล้ว
เตรียมจะโผเข้าหาเขา แล้วจัดการเขาให้สาสม ด่าว่าเขาเป็นไอ้บ้า ด่าว่าเขาความจำเสื่อม ด่าว่าเขาทำให้เธอต้องน้อยเนื้อต่ำใจขนาดนี้
จากนั้นก็จะให้เขาก้มหน้าปลอบเธอเหมือนเมื่อก่อน ลูบผมเธอเบา ๆ แล้วดึงเธอเข้าไปกอดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก
แต่เขาไม่ได้ทำ เขาก็ยังจำอะไรไม่ได้อยู่ดี
ซูม่านกัดริมฝีปาก น้ำตาเริ่มเอ่อคลอขึ้นมาอีกครั้ง
บนเปลหามในรถพยาบาล ชายที่เมื่อครู่ยังฆ่าฟันจนตาแดงก่ำนอนอยู่บนนั้น
ในที่สุดเขาก็ฝืนร่างกายต่อไปไม่ไหว บัดนี้หลับตาสนิท ใบหน้าซีดเผือดจนน่าตกใจ
ซูม่านมองเขาแล้วรู้สึกแสบปลายจมูกขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เธอค่อย ๆ เดินเข้าไป ในมุมอับที่ไม่มีใครสังเกตเห็น แล้วยื่นมือไปกุมมือที่พันผ้าพันแผลไว้หนาเตอะของเขาเบา ๆ
ข้อนิ้วของเขาเต็มไปด้วยบาดแผลปริแตก ผ้าพันแผลชุ่มเลือดไปหมดแล้ว
ซูม่านก้มหน้า แนบแก้มลงบนหลังมือเขาอย่างแผ่วเบา
เธอแตะอยู่เพียงชั่ววินาที ราวกับกำลังยืนยันให้แน่ใจว่าเขายังมีชีวิตอยู่
เธอสูดจมูกเบา ๆ แล้วปล่อยมือ กระชับผ้าห่มให้คลุมไหล่ ก่อนฉวยจังหวะที่ทุกคนกำลังวุ่นวายเดินออกไปตามลำพัง
“คุณผู้หญิง ยังไม่ได้ตรวจอาการบาดเจ็บเลยนะคะ...” พยาบาลคนหนึ่งเห็นเธอจึงรีบตามมาตะโกนเรียก
“ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันไม่ได้รับบาดเจ็บ” ซูม่านโบกมือโดยไม่หันกลับมา ฝีเท้าเร่งเร็วขึ้นเรื่อย ๆ