ในที่สุดลู่เจิ้นไห่ก็เงยหน้าขึ้นจากหนังสือโอนหุ้น รอยยิ้มลำพองบนใบหน้ายังไม่ทันจางหาย ก็สบเข้ากับดวงตาแดงก่ำคู่หนึ่ง
ร่างของลู่เซียวพุ่งเข้าประชิดราวกับภูตผี
เสียงทึบดังปึง ลู่เจิ้นไห่รู้สึกเพียงว่าตาพร่ามืดลงทันที โหนกแก้มยุบลงตามแรงหมัด
ศีรษะถูกแรงอันน่าสะพรึงกลัวเหวี่ยงไปด้านข้างอย่างแรง ฟันกัดปลายลิ้นจนขาด รสคาวเลือดเอ่อเต็มปาก
ความเจ็บปวดรุนแรงถึงขั้นทำให้เขาร้องโหยหวนออกมาได้ไม่เต็มเสียง
วินาทีต่อมา หมัดหนัก ๆ ก็ซัดเข้าที่ท้อง
ร่างลู่เจิ้นไห่โก่งงอขึ้นทันควันราวกับกุ้งที่ถูกต้ม กระเพาะปั่นป่วนราวกับคลื่นซัด อวัยวะภายในทุกส่วนเหมือนถูกขยี้จนแหลกละเอียด
“พรวด...”
เลือดคำหนึ่งพุ่งออกจากปาก หนังสือโอนหุ้นในมือก็หลุดลอย กระดาษปลิวกระจายไปทั่ว
ลู่เซียวไร้สีหน้า หมัดที่ปล่อยออกไปเร็วเสียจนแทบเหลือเพียงเงาพร่า รุนแรงโหดเหี้ยมราวกับตั้งใจจะซ้อมคนให้ตายทั้งเป็น
หมัดของเขาเละจนเห็นเนื้อเห็นหนัง เลือดไหลหยดจากกระดูกนิ้วลงมาไม่ขาดสาย จนแยกไม่ออกว่าเป็นเลือดของลู่เจิ้นไห่หรือของเขาเอง
ราวกับสูญเสียความรู้สึกเจ็บปวดไปโดยสิ้นเชิง ใบหน้าคมเข้มไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ เขารู้เพียงว่าต้องชกต่อไป
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งร้อนก็ดังมาจากด้านหลัง
ลูกน้องสองคนสุดท้ายฝืนใจพุ่งเข้ามา คนหนึ่งกอดเอวเขาไว้แน่น อีกคนเงื้อท่อนเหล็กฟาดใส่แผ่นหลังอย่างแรง
ลู่เซียวครางฮึม ร่างสูงใหญ่โงนเงนเล็กน้อย แต่ไม่ล้มลง
เขาไม่หันกลับไป ใช้ศอกกระแทกซี่โครงของคนด้านหลังจนหัก ซี่โครงของอีกฝ่ายหักคาที่ เจ้าตัวกรีดร้องพลางคลายมือออก