นัดบอดพังทุกครั้ง จนผมกลายเป็นมหาเศรษฐีแสนล้าน

ตอนที่ 40 หัวหน้าห้องหวังซือหมิ่น

6 นาที· 1.4K คำ

วันถัดมาเป็นวันเสาร์

“ถ้าไม่เจ็บปวดจนแทบขาดใจ... ใครจะยังจดจำใครได้... เป็นเพียงเมฆากับจันทรา... ที่ต่างเข้าใจผิดไปเอง...”

เฉินโม่ถูกเสียงเรียกเข้ามือถือปลุกให้ตื่น

เขายังหลับตาอยู่ เอื้อมมือควานข้างหมอนอยู่สองสามทีจนเจอมือถือ จากนั้นก็ปัดหน้าจอรับสาย เสียงยังแหบพร่าจากการเพิ่งตื่น

“ฮัลโหล”

“เฉินโม่! ยังนอนอยู่อีกเหรอ?”

เสียงผู้หญิงดังมาจากปลายสาย น้ำเสียงใสกังวาน พูดเร็วพอสมควร

เฉินโม่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนยกมือถือขึ้นมาดูชื่อสายเรียกเข้า

หวังซือหมิ่น

สมองของเขาพลันตื่นเต็มตา

หวังซือหมิ่นเป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยมัธยมปลาย แถมยังเป็นหัวหน้าห้องตั้งแต่ ม.4 จนถึง ม.6 จัดกิจกรรมเก่งเป็นที่หนึ่ง

งานเลี้ยงรุ่นหลังเรียนจบ ทุกปีเธอเป็นคนริเริ่มจัดการ

ทั้งคู่เป็นเพื่อนกันในวีแชต แต่ปกติไม่ค่อยได้คุยกันนัก จะโทรหากันไม่กี่ครั้งช่วงก่อนหรือหลังงานเลี้ยงรุ่นในแต่ละปี

“อรุณสวัสดิ์ หัวหน้าห้อง” เฉินโม่ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง “จู่ ๆ โทรมาหาฉันได้ไงเนี่ย?”

“ไม่ต้องมาเลย” หวังซือหมิ่นไม่หลงกลเขา “ฉันถามหน่อย งานเลี้ยงรุ่นปีนี้นายจะมาหรือเปล่า?”

เฉินโม่ขยี้ตา

“ตกลงวันแล้วเหรอ?”

“ตกลงแล้ว ฉันถึงได้โทรมาแจ้งนายโดยเฉพาะไง” หวังซือหมิ่นว่า “เฉินโม่ นายไม่มาสองปีติดแล้วนะ ปีนี้ยังไงก็ต้องมาให้ได้”

“สองปีก่อนมันบังเอิญจริง ๆ นี่นา”

“บังเอิญ ๆ นายบังเอิญทุกครั้งเลยนะ” หวังซือหมิ่นแค่นเสียง “ปีก่อนโน้นบอกว่าต้องเดินทางไปทำงาน ปีก่อนบอกว่าต้องทำโอที ฉันว่านายแค่ไม่อยากมากกว่า”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป