ทั้งคู่ออกจากบริษัท แล้วแยกกันตรงหน้าลิฟต์
เสี่ยวหลี่เดินไปทางป้ายรถเมล์ ส่วนเฉินโม่เดินไปทางหมู่บ้านที่พัก
เวลานี้ดวงอาทิตย์ลับไปแล้ว แต่ท้องฟ้ายังสว่างอยู่
ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้เย็นลงเลยสักนิด
พื้นถนนโดนแดดเผามาทั้งวัน ไอร้อนลอยกรุ่นขึ้นมา เดินอยู่บนนั้นแล้วรู้สึกร้อนใต้ฝ่าเท้า
มีลมพัดอยู่บ้าง แต่เป็นลมร้อน
เฉินโม่เดินไปได้ไม่กี่นาที เหงื่อก็เริ่มซึมทั่วตัว
ตอนเดินไปทำงานช่วงเช้ายังพอไหว อากาศเย็นสบาย เดินถึงบริษัทก็แค่มีเหงื่อซึมนิดหน่อย
แต่เส้นทางตอนเลิกงานนี่ทรมานจริง ๆ
ถึงดวงอาทิตย์จะลับไปแล้ว แต่อุณหภูมิบนถนนยังระอุ อากาศก็อบอ้าว เดินแค่สองก้าวแผ่นหลังก็ชุ่มเหงื่อแล้ว
ผู้คนบนถนนต่างเดินกันอย่างเร่งรีบ
สาว ๆ แต่งตัวกันเย็นสบาย ทั้งเสื้อสายเดี่ยว กระโปรงสั้น กางเกงขาสั้น แต่ละคนประหยัดผ้ากันสุด ๆ
เฉินโม่เดินผ่านร้านชานมแห่งหนึ่ง เห็นสาวสองคนยืนอยู่หน้าร้าน ทั้งคู่สวมเสื้อสายเดี่ยวตัวเล็ก เผยให้เห็นหัวไหล่กับเอวครึ่งท่อน
คนหนึ่งก้มลงผูกเชือกรองเท้า แผ่นหลังช่วงเอวโผล่ออกมา กางเกงยีนส์หย่อนต่ำจนมองเห็นขอบกางเกงในด้านใน
เฉินโม่เดินผ่านไป
เขาบ่นในใจว่า สาว ๆ สมัยนี้เปิดเผยกันจริง ๆ
ระยะทางแค่ 20 นาที แต่เดินจนเหงื่อชุ่มทั้งหน้าอกและแผ่นหลัง
เสื้อยืดแนบติดตัวเหนียวเหนอะหนะ อึดอัดสุด ๆ
พอเข้ามาในหมู่บ้าน ทางเดินในตึกก็ยิ่งอบอ้าวกว่าเดิม
ขึ้นบันได เปิดประตู
เฉินโม่เข้าบ้าน โยนกุญแจลงบนตู้ตรงทางเข้า ถอดรองเท้าออกโดยไม่แม้แต่จะวางกระเป๋า แล้วรีบเปิดแอร์ในห้องนั่งเล่นก่อน