นัดบอดพังทุกครั้ง จนผมกลายเป็นมหาเศรษฐีแสนล้าน

ตอนที่ 22 เวยเวยติดต่อหานายหรือเปล่า?

6 นาที· 1.4K คำ

ทั้งคู่ออกจากบริษัท แล้วแยกกันตรงหน้าลิฟต์

เสี่ยวหลี่เดินไปทางป้ายรถเมล์ ส่วนเฉินโม่เดินไปทางหมู่บ้านที่พัก

เวลานี้ดวงอาทิตย์ลับไปแล้ว แต่ท้องฟ้ายังสว่างอยู่

ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้เย็นลงเลยสักนิด

พื้นถนนโดนแดดเผามาทั้งวัน ไอร้อนลอยกรุ่นขึ้นมา เดินอยู่บนนั้นแล้วรู้สึกร้อนใต้ฝ่าเท้า

มีลมพัดอยู่บ้าง แต่เป็นลมร้อน

เฉินโม่เดินไปได้ไม่กี่นาที เหงื่อก็เริ่มซึมทั่วตัว

ตอนเดินไปทำงานช่วงเช้ายังพอไหว อากาศเย็นสบาย เดินถึงบริษัทก็แค่มีเหงื่อซึมนิดหน่อย

แต่เส้นทางตอนเลิกงานนี่ทรมานจริง ๆ

ถึงดวงอาทิตย์จะลับไปแล้ว แต่อุณหภูมิบนถนนยังระอุ อากาศก็อบอ้าว เดินแค่สองก้าวแผ่นหลังก็ชุ่มเหงื่อแล้ว

ผู้คนบนถนนต่างเดินกันอย่างเร่งรีบ

สาว ๆ แต่งตัวกันเย็นสบาย ทั้งเสื้อสายเดี่ยว กระโปรงสั้น กางเกงขาสั้น แต่ละคนประหยัดผ้ากันสุด ๆ

เฉินโม่เดินผ่านร้านชานมแห่งหนึ่ง เห็นสาวสองคนยืนอยู่หน้าร้าน ทั้งคู่สวมเสื้อสายเดี่ยวตัวเล็ก เผยให้เห็นหัวไหล่กับเอวครึ่งท่อน

คนหนึ่งก้มลงผูกเชือกรองเท้า แผ่นหลังช่วงเอวโผล่ออกมา กางเกงยีนส์หย่อนต่ำจนมองเห็นขอบกางเกงในด้านใน

เฉินโม่เดินผ่านไป

เขาบ่นในใจว่า สาว ๆ สมัยนี้เปิดเผยกันจริง ๆ

ระยะทางแค่ 20 นาที แต่เดินจนเหงื่อชุ่มทั้งหน้าอกและแผ่นหลัง

เสื้อยืดแนบติดตัวเหนียวเหนอะหนะ อึดอัดสุด ๆ

พอเข้ามาในหมู่บ้าน ทางเดินในตึกก็ยิ่งอบอ้าวกว่าเดิม

ขึ้นบันได เปิดประตู

เฉินโม่เข้าบ้าน โยนกุญแจลงบนตู้ตรงทางเข้า ถอดรองเท้าออกโดยไม่แม้แต่จะวางกระเป๋า แล้วรีบเปิดแอร์ในห้องนั่งเล่นก่อน

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป