เขาก้มมองตรารูปโล่ตรงกลางพวงมาลัย
รถคันนี้ของเขาราคาแค่ล้านต้น ๆ สาวสวยก็เสนอตัวมานั่งเป็นเพื่อน แถมยังจะไปส่งถึงบ้านอีกต่างหาก
เฉินโม่ยกมือขึ้นลูบคาง
ลองคิดดูแล้ว
สาเหตุหลักคงเป็นเพราะเขาหน้าตาดีอยู่แล้ว
ไม่เกี่ยวกับรถเท่าไหร่หรอก
……
ประตูโซนสำนักงานเปิดออก
ซูม่านหรูเดินเร็ว ๆ เข้ามา บัตรพนักงานถูกถอดออกแล้วและเก็บไว้ในกระเป๋ากระโปรง
เธอเปิดประตูฝั่งผู้โดยสาร ก้มตัวเข้าไปนั่ง วางกระเป๋าไว้ข้างเท้า แล้วดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาด
เข็มขัดพาดผ่านหน้าอกจนเสื้อเชิ้ตเกิดรอยย่นสองเส้น กระดุมแต่ละเม็ดตึงจนเห็นเป็นแนว
“คุณเฉิน รอนานไหมคะ เอกสารครบแล้ว เราไปกันเถอะค่ะ”
“ได้” เฉินโม่สตาร์ตรถ เข้าเกียร์ดี
“ค่อย ๆ เหยียบคันเร่งค่ะ ใช่ค่ะ ปล่อยเบรกช้า ๆ... ออกรถแล้วนะคะ หักพวงมาลัยไปทางซ้ายนิดหนึ่ง ข้างหน้ามีเนินชะลอความเร็ว” ซูม่านหรูเอียงตัวเล็กน้อย คอยบอกทางให้เขา “ออกไปแล้วเลี้ยวขวาเข้าถนนใหญ่ ตรงปากทางรถเยอะ เดี๋ยวฉันช่วยดูให้ค่ะ”
รถค่อย ๆ เคลื่อนออกจากพื้นที่ส่งมอบรถ
พอมาถึงทางออก เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ยกไม้กั้นขึ้น
ซูม่านหรูหันไปมองด้านหลัง แล้วมองทางซ้าย
“เลี้ยวขวาค่ะ มีช่องว่าง ไปได้เลย... เหยียบคันเร่งอีกนิด... ใช่ค่ะ ตั้งพวงมาลัยให้ตรง”
พานาเมร่าแล่นออกสู่ถนนใหญ่
รถบนถนนใหญ่เยอะ เฉินโม่กำพวงมาลัยแน่นด้วยสองมือ สายตาจับจ้องถนนข้างหน้า แผ่นหลังเกร็งตรง
“ผ่อนคลายหน่อยค่ะ คุณเฉิน” ซูม่านหรูหัวเราะเบา ๆ “ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้ค่ะ”