หลิวไห่อิ๋นก็ไม่เกรงใจ รับเมนูมาแล้วพลิกดูทันที
เธอเปิดดูอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วไล่แตะไปตามหน้ากระดาษ
“ขนมจีบกุ้งหนึ่งที่ ฮะเก๋าทอด ขาไก่นึ่งเต้าซี่ ซาลาเปาลาวาทองคำ” เธอพลิกเมนูไปพลางสั่งไปพลาง ก่อนจะเปิดไปอีกหน้า “ก๋วยเตี๋ยวหลอดเนื้อวัวผักชี โจ๊กเรือ”
เธอเงยหน้าขึ้น
“ขอชาผู่เอ๋อร์ผสมเก๊กฮวยหนึ่งกา”
“ได้ครับ”
เฉินโม่ใช้ดินสอจดรายการอาหารลงบนใบสั่ง
หลิวไห่อิ๋นส่งเมนูกลับมา
“คุณสั่งเพิ่มตามที่อยากกินได้เลย”
เฉินโม่รับเมนูมา กวาดตามองสองสามทีแล้วสั่งเพิ่มอีกสองอย่าง
“หมูเปรี้ยวหวานสับปะรด ผักกวางตุ้งลวก”
เขาปิดเมนูแล้วกวักมือเรียกพนักงาน
พนักงานรับใบสั่งไปตรวจทานรายการอีกครั้ง
เมื่อเห็นเฉินโม่พยักหน้า เธอก็พูดว่า
“ได้ค่ะ เดี๋ยวมาเสิร์ฟนะคะ”
พนักงานถือใบสั่งเดินจากไป
เฉินโม่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ รออาหารมาเสิร์ฟ
หลิวไห่อิ๋นนั่งหลังตรง วางมือทั้งสองข้างไว้บนโต๊ะ มองเขาแวบหนึ่งก่อนจะเริ่มพูด
“เอาอย่างนี้นะ” เธอว่า “เราต่างก็หาเวลาว่างออกมาเจอกัน ฉันไม่ชอบอ้อมค้อม แล้วก็ไม่อยากเสียเวลาของกันและกัน ขอพูดเงื่อนไขของฉันก่อน”
เฉินโม่ใจไหววูบ
สีหน้าเขาไม่เปลี่ยน เพียงเชิดคางขึ้นเล็กน้อย
“พูดมาเลย”
“เรื่องสินสอด บ้าน รถ ฉันไม่ได้เรียกร้องอะไรมาก” หลิวไห่อิ๋นพูดตรง ๆ “ถ้าคุณมีบ้านอยู่แล้วก็ดีที่สุด ถ้าไม่มี หลังแต่งงานเราสองคนช่วยกันผ่อนก็ได้ ส่วนรถก็มีไว้เดินทาง ขอแค่ขับได้ก็พอ สินสอดให้พอเป็นพิธีก็พอ ฉันไม่เกี่ยงตัวเลข”