“ตรงนี้แหละ” เฉินโม่บอก
หลินเวยเวยมองเข้าไปในร้านแวบหนึ่ง
“ดูไม่เลวเลยนะ”
“ไปต่อแถวกันก่อน”
ทั้งคู่เดินไปต่อท้ายแถว
หลินเวยเวยยืนข้างเฉินโม่ มองซ้ายมองขวา ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้แล้วลดเสียงลง
“พี่เฉิน ทำไมเพื่อนร่วมงานของพี่เมื่อกี้ถึงกลับไปกันหมดล่ะ?”
เฉินโม่ก้มมองเธอ
ถามแบบนี้ เธอจะไม่รู้ได้ยังไงกัน?
“พวกเขาบอกว่ามีของลืมไว้”
“อ๋อ...” หลินเวยเวยลากเสียงยาว ดวงตาโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว “ทำไมฉันรู้สึกว่าพวกเขาตั้งใจกลับกันล่ะ”
“เธอก็ดูออกเหมือนกันเหรอ?”
“แน่นอนสิ” หลินเวยเวยแค่นเสียง “พวกเขาคิดว่าเราสองคนจะไปเดตกันหรือเปล่า?”
ถามทั้งที่รู้อยู่แล้วชัด ๆ
เฉินโม่ไม่ตอบ
เห็นท่าทางของเขาแล้ว หลินเวยเวยก็หัวเราะออกมา
“พี่เฉิน แล้วเราสองคนเหมาะจะไปเดตกันไหม?”
“ไม่ใช่”
“หือ? ไม่ใช่เหรอ?”
เฉินโม่คร้านจะสนใจเธอ
แถวขยับไปข้างหน้าสองก้าว ถึงคิวพวกเขาพอดี
เจ้าของร้านยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ มือถือทัพพี
“สองท่านจะรับอะไรดีครับ?”
เฉินโม่หันไปมองหลินเวยเวย
“เธอสั่งเลย”
“ฉันสั่งเหรอ?” หลินเวยเวยเงยหน้ามองเมนู “งั้นเอาข้าวขาหมูหนึ่งจาน เพิ่มไข่พะโล้ฟองหนึ่งค่ะ”
“ได้เลยครับ” เจ้าของร้านหันมามองเฉินโม่
“ข้าวขาหมูสองจานครับ ของเธอเพิ่มไข่พะโล้ ส่วนของผมเพิ่มเต้าหู้หนึ่งชิ้น” เฉินโม่บอก “แล้วก็ขอนมถั่วเหลืองสองขวดครับ”
“ได้ครับ รอสักครู่นะครับ”
เฉินโม่สแกนจ่ายเงิน รับป้ายหมายเลข แล้วหาที่นั่งโต๊ะเล็ก ๆ