เฉินโม่หัวเราะเบา ๆ
“ตอนนั้นจะไปรู้อะไร ก็รู้แค่ว่าเล่นสนุก”
“หลังจากนั้นนายก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ดีนี่ เรียนจบแล้วก็อยู่ทำงานที่จงเฉิงเลยเหรอ?”
“ใช่ บริษัทแรกที่เข้าหลังเรียนจบไม่ค่อยดี ทำได้ไม่ถึงสามเดือนก็เก็บของหนีแล้ว หลังจากนั้นไม่นานก็เข้าบริษัทที่ทำอยู่ตอนนี้ ทำยาวมาหกปีแล้ว”
“หกปีแน่ะ เป็นพนักงานเก่าแก่แล้วนะ”
“ประมาณนั้นแหละ”
ไฟแดง เฉินโม่จึงหยุดรถ
พอไฟเขียว เขาก็ปล่อยเบรกแล้วขับต่อ
“จริงสิ” เฉินหรูซือเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ “เพื่อนในห้องเราน่ะ เธอยังติดต่อกับใครบ้างไหม?”
“มีอยู่สองสามคน ไม่เยอะหรอก”
“จางเหว่ยยังจำได้ไหม? คนที่นั่งแถวหลังสุด สูง ๆ ผอม ๆ น่ะ”
“จำได้ เขาเป็นอะไรเหรอ?”
“ปีที่แล้วเขาแต่งงานแล้ว เห็นโพสต์ในโมเมนต์ว่าเปิดร้านขายวัสดุก่อสร้างที่บ้านเกิด” เฉินหรูซือเล่าต่อ “แล้วก็หลี่ถิง คนที่อยู่หอเดียวกับฉันตอนมอห้า ลูกเขาอายุสองขวบแล้วนะ”
เฉินโม่คิดอยู่ครู่หนึ่ง
“เวลาผ่านไปเร็วจริง ๆ”
“นั่นสิ เผลอแป๊บเดียวก็เรียนจบกันมาหกเจ็ดปีแล้ว” เฉินหรูซือพูด “งานเลี้ยงรุ่นครั้งก่อนฉันไม่ได้กลับไป ได้ยินว่าคนที่ไปครึ่งหนึ่งพาลูกไปด้วยแล้ว”
“ธรรมดา ถึงวัยกันแล้วนี่”
“แล้วนายล่ะ คิดว่าจะแต่งเมื่อไหร่?” เฉินหรูซือหันมามองเขา “มีทั้งบ้านทั้งรถแล้ว เหลือแค่แฟนใช่ไหม?”
มุมปากเฉินโม่ขยับเล็กน้อย
“แฟนไม่ใช่ว่าอยากมีก็มีได้ ต้องรอให้เจอกันก่อน”