คุณหนูเฮอร์ตะ นี่มันฉันเองก็ต้องพัฒนาเหรอ?

ค่ำคืนในเมืองไม่ได้มืดมิด

ไป๋หลวนนั่งอยู่บนม้านั่งยาวเย็นเยียบข้างถนน แผ่นหลังพิงพนักโลหะแข็งกระด้าง ใบหน้าซีดเซียวราวกับไร้เลือด

แม้ในดวงตาจะสะท้อนภาพรถราที่แล่นผ่านไปมา แต่ในใจกลับครุ่นคิดถึงชีวิตกว่ายี่สิบปีของตน

พ่อแม่จากไปเร็ว ปู่ย่าดึงรั้งเขาจนเติบใหญ่ ไม่นานก็ตามพ่อแม่ไป

ส่วนตัวเขาแบกความมุ่งมั่นไว้เต็มอก ไปเป็นม้าวัวอยู่ในเมืองใหญ่ ไม่เคยย่อท้อต่ออุปสรรคนานา พยายามไต่เต้าให้ได้ดี

โดยรวมแล้วเป็นหนุ่มร่าเริง คิดบวก จริงจัง มีน้ำใจนิด ๆ ยามว่างชอบเล่นเกม Honkai: Star Rail

เพื่อตอบแทนความพยายามขนาดนี้ ฟ้าสวรรค์จึงให้ไป๋หลวน…

เป็นมะเร็ง

แถมยังเป็นมะเร็งตับระยะสุดท้าย

เวร!

ไหนบอกว่ายิ่งมองโลกในแง่ดีก็ยิ่งโชคดีไง

ยังดีที่ก่อนตาย ใช้เงินที่หามาได้จนหมดเกลี้ยง…

ไป๋หลวนเงยหน้าขึ้น มองจอขนาดใหญ่บนตึกสูงที่กำลังฉายโปสเตอร์ "เฮอร์ตะตัวใหญ่" สะดุดตา

ถ้าอยู่ในโลกนั้น โรคแบบนี้ของเขาคงรักษาให้หายได้ง่าย ๆ ใช่ไหม?

เฮอะ…เพ้อเจ้อชัด ๆ …

ไป๋หลวนรับรู้ถึงความเจ็บปวดรุนแรงที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง ในดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนล้าและด้านชาจากการถูกโรคภัยทรมาน

ไม่ยอมเลยจริง ๆ

ฉันยังไม่อยากตาย…

บนม้านั่งยาวสาธารณะ ไป๋หลวนหลับตาลงตลอดกาล

ท่ามกลางความพร่ามัว ไป๋หลวนลืมตาขึ้น

ความเจ็บปวดจากมะเร็งหายวับไป รอบด้านไม่มีอะไรเลย มีเพียงความขาวโพลนไร้ขอบเขต

เสียงหนึ่งดังมาจากที่ใดไม่รู้

『อยากมีชีวิตอีกครั้งในอีกโลกหนึ่งไหม?』

"อยาก"

『งั้นก็ออกเดินทางได้』

ภายในบ้านของเฮอร์ตะ เฮอร์ตะตัวใหญ่ที่กำลังเดินเล่นชะงักเท้ากึก พื้นที่เบื้องหน้านางเกิดการบิดเบี้ยวขึ้นทันใด

ตรงจุดที่บิดเบี้ยว จู่ ๆ ก็ปรากฏเซลล์ขึ้นมา จากนั้นขยายตัวอย่างรวดเร็ว จากระดับจุลภาคสู่ระดับมหภาค ค่อย ๆ มองเห็นเป็นรูปเป็นร่าง แล้วค่อย ๆ ก่อเกิดเป็นรูปร่างมนุษย์…

เฮอร์ตะตัวใหญ่หยุดฝีเท้า มองไปด้านหน้าด้วยความสนอกสนใจ

ก็แหงล่ะ การที่คนคนหนึ่งถูกสร้างขึ้นจากระดับเซลล์แบบนี้ ไม่ใช่เรื่องที่เห็นกันบ่อย ๆ

จะออกมาเป็นคนแบบไหนกันนะ?

"กระบวนการสร้างสมบูรณ์ขนาดนี้…ตัวอย่างที่น่าสนใจ"

『ตอนนี้ ร่างกายของเจ้ากำลังถูกสร้างขึ้นในโลก Honkai: Star Rail ถือโอกาสนี้ ข้าจะอธิบายที่มาของข้าให้ฟัง』

"พวกนายระบบมีที่มาด้วยเหรอ?"

『เจ้าอาจเรียกข้าว่าระบบก็ได้ จะได้เข้าใจง่ายขึ้น แต่ที่จริงแล้วพวกเราเป็นสิ่งมีชีวิตมิติสูง เพิ่งได้รับโมดูลอารมณ์ กำลังอยู่ในช่วงปรับตัว』

"พวกนายเป็นสิ่งมีชีวิตงั้นเหรอ?"

『ใช่แล้ว ในสายตาของพวกเจ้า ‘ระบบ’ ที่ทำได้ทุกสิ่ง กลับมีจำนวนมากเป็นหมู่คณะ ตกใจไหม? แปลกใจไหม?』

"เทียบกับเรื่องนั้น ฉันแปลกใจมากกว่าที่นายมีความรู้สึก พูดจาเหมือนคนเลย"

『ภาพจำว่าระบบคือสิ่งประดิษฐ์ไร้อารมณ์น่ะเป็นภาพจำติดตา! แต่ว่า…ก่อนที่นักเปลี่ยนแปลงผู้ยิ่งใหญ่จะปรากฏตัว และนำพวกเรารับโมดูลอารมณ์ พวกเราก็เป็นแบบในภาพจำติดตาของพวกเจ้าจริง ๆ นั่นแหละ』

ระบบนี่ ช่างมีความเป็นมนุษย์สูงจริง ๆ …

『เอาล่ะ พูดน้อยไปหน่อย ที่ข้าเลือกเจ้าเป็นกลุ่มตัวอย่างสังเกตการณ์ ให้โอกาสเจ้าเริ่มชีวิตใหม่ เหตุผลหลักมาจากการบ้านที่อาจารย์ข้าสั่ง—เหตุใดจึงต้องเคารพชีวิต』

ไป๋หลวนอดไม่ได้ที่จะแขวะประโยคหนึ่ง:

"ยุคนี้ระบบมีความกดดันด้านการเรียนแล้วเหรอ?"

『มีสิ เพื่อน มีแน่นอน แต่ขอไปทีก็ผ่านไปได้แหละ』

"ไม่ใช่เถอะเพื่อน นายไม่ใช่นักศึกษามหาลัยปลอมตัวมาหรอกนะ?"

『เจ้าจะเข้าใจแบบนั้นก็ไม่ว่ากัน แค่ก ๆ …เข้าเรื่องต่อดีกว่า ที่ข้าเลือกเจ้า เพราะรู้สึกว่าเจ้าผู้เคยเป็นมะเร็ง น่าจะเข้าใจความหมายของชีวิตได้ดีกว่าคนอื่น ถึงได้เลือกเจ้า

ต่อไปนี้ ข้าจะสังเกตการใช้ชีวิตของเจ้าในโลก Honkai: Star Rail และใช้ความรู้สึกที่ได้จากการสังเกตชีวิตเจ้าเป็นคำตอบรายงานของหัวข้อ』

"สรุปว่า…นี่ฉันถือว่าฟื้นคืนชีพฟรี ๆ ครั้งหนึ่ง?"

『ใช่แล้ว เป็นยังไงบ้าง ไม่ต้องดูโฆษณา 30 วิ ไม่ต้องกด 1 แค่สอยโคบี้ให้ร่วง ความรู้สึกแบบคืนชีพมาได้เนี่ย?』

ไป๋หลวนเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงใจสุดขีด:

"อยากกราบนายสักทีหนึ่ง จริง ๆ นะ"

『…เพื่อน ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ต่…ละคนก็ได้สิ่งที่ต้องการเท่านั้น เพื่อให้เจ้าใช้ชีวิตในโลก Honkai: Star Rail ได้ดีขึ้น ข้าเขียนสูตรโกงให้เจ้าสองอย่าง

อันหนึ่งคือห้องดำมืดสำหรับฝึกฝนไม่จำกัดเวลา เมื่อเข้าไปในห้องดำมืดแล้ว เจ้าฝึกได้ตามอิสระ เวลาภายนอกจะหยุดลง เวลาที่ใช้ในห้องดำมืดจะไม่ส่งผลต่ออายุขัยในความเป็นจริงของเจ้า

อีกอันคือช่างหลอมวัตถุปริศนา สิ่งประดิษฐ์ที่เจ้าสร้างขึ้น สามารถถูกเจ้าแปลงเป็นวัตถุปริศนาได้ตามใจ ยิ่งคุณภาพของสิ่งประดิษฐ์ที่เจ้าสร้างสูง ความสามารถก็จะยิ่งแข็งแกร่ง』

ไป๋หลวนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วถาม:

"นายหมายความว่า ฉันสามารถเข้าไปในห้องดำมืดในชั่วพริบตาที่ศัตรูเหวี่ยงหมัดใส่ แล้วฝึกตัวเองเป็นปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ จากนั้นกลับมาสู่ความจริงเพื่อกระทืบศัตรูได้เลยงั้นเหรอ?"

『ได้แน่นอน แต่ว่าร่างกายในความเป็นจริงไม่ได้แข็งแกร่งขึ้นตามจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งขึ้นหรอกนะ เจ้าสามารถเรียนรู้เทคนิคได้ในพริบตา แต่ไม่อาจกลายเป็นผู้บัญชาการในพริบตาได้

แน่นอน การอัดลมปราณให้เจ้ากลายเป็นผู้บัญชาการ ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับข้าเลย อัดให้เป็นเทพดารายังได้

เพียงแต่ว่าถ้าทำแบบนั้น คนที่ไม่มีวิถีแต่กลับกลายเป็นเทพดารา จะต้องถูกจับตามองจากเหล่าเทพดาราทั้งปวง และยังถูกโลกนี้ต่อต้านอีกด้วย

อย่าถามข้าว่าทำไมรู้ละเอียดนัก ถ้าเกิดเรื่องแบบนั้นจริง ๆ ข้าก็ช่างมันแหละ ยังไงก็ทำอะไรข้าไม่ได้ แต่เจ้าจะเป็นยังไงก็ไม่แน่』

"ฟังดูเหมือนนายเคยทำมาแล้ว?"

『ใช่แล้ว ไม่ใช่แค่ครั้งเดียวด้วย

ไอ้พวกที่ได้รับพลังเทพดาราไป บ้างก็แปลงร่างเป็นพ่อพันธุ์ วัวไถนาไม่หยุดไม่หย่อน บ้างก็กลายเป็นทรราช เผด็จการตามอำเภอใจ

ยังมีไอ้เด็กเวรบางพวก แยกแยะไม่ออกว่าใครใหญ่ใครเล็ก ทั้งที่พลังข้าเป็นคนให้แท้ ๆ กลับคิดแผนร้ายมาถึงตัวข้า

เดิมทีเพราะเรื่องเน่า ๆ ที่พวกมันทำไว้ ข้าโดนอาจารย์ด่าไปยกหนึ่งแล้ว อารมณ์ไม่ดีอยู่แล้ว ยังจะมาเล่นบทนี้อีก…สมควรตายชัด ๆ』

"สุดท้ายพวกมันเป็นยังไงบ้าง?"

『ฆ่าทิ้งส่งเดช แล้วก็รีเซ็ตจักรวาลของพวกมันไปด้วยเลย』

"…นายกับพระเจ้าผู้สร้างโลกต่างกันยังไง?"

『ไม่ได้ต่ำต้อยขนาดนั้น』

ระบบเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

『ทุกสิ่งที่เจ้าคิดได้ ข้าล้วนทำได้ รวมถึงอัดลมปราณให้เจ้าเป็นเทพดาราพร้อมกับเขียนวิถีที่สมบูรณ์ให้อีกหนึ่งเส้นทาง

ที่ข้าไม่ทำมีเหตุผลแค่สองข้อ:

1. ไม่ช่วยเรื่องหัวข้อของข้า

2. ยุ่งยากเกินไป

ก็เหมือนกับที่เจ้าจะไม่ไปใส่ใจดูแลมดตัวหนึ่งอย่างประณีต เจ้าทำได้มากสุดก็แค่โยนก้อนน้ำตาลให้มัน

ตอนเจ้าลำบาก ข้าไม่รังเกียจที่จะยื่นมือช่วย แต่เจ้าต้องแสดงคุณค่าที่ควรค่าแก่การช่วยเหลือออกมา ถึงจะเป็นคุณค่าทางอารมณ์ก็ยังได้』

ให้ตาย คุณค่าทางอารมณ์

ไป๋หลวนกระตุกมุมปาก

ตอนเด็ก ๆ เขาไม่เคยแค่โยนก้อนน้ำตาลให้มดเท่านั้น เมื่อเทียบกับสิ่งดี ๆ แล้ว สิ่งที่ให้มากกว่าคือภัยพิบัติ

ยังดีที่ระบบที่ตัวเองเจอหัวข้อวิจัยไม่ใช่ความทุกข์ยากในโลกมนุษย์อะไรแบบนั้น…ไม่งั้นจับเขาโยนเข้าโลก Honkai: Star Rail ก็จบเห่แล้ว

『เอาล่ะ ร่างกายของเจ้าในโลก Honkai: Star Rail ก็สร้างใกล้เสร็จแล้ว ได้เวลาส่งเจ้าไปแล้ว』

ไป๋หลวนรู้สึกถึงแรงดิ่งลงอย่างฉับพลัน

『ใช้ชีวิตในโลกนี้ให้มีสีสันหน่อยก็แล้วกัน ถ้าทำให้ข้าเกิดความเข้าใจอะไรขึ้นมาได้ ข้าจะมอบรางวัลให้เจ้าบางอย่าง…เช่นชีวิตอมตะอะไรทำนองนั้น』

ภายในบ้านของเฮอร์ตะ ไป๋หลวนที่นอนแข็งทื่ออยู่นั้น ตีลังกาลุกพรวดขึ้นมานั่งทันที

"ให้ตาย ความรู้สึกดิ่งลงอย่างโคตรบรรเจิด นึกว่าชาติที่แล้วกระโดดตึกมาจากดาดฟ้าตายซะอีก…"

ไป๋หลวนยกมือขึ้น เห็นมือคู่หนึ่งที่หดเล็กลง

ทำไมดูเล็กจัง?

"?"

『อ้อ ใช่แล้ว เพื่อให้เจ้าปรับตัวเข้ากับโลก Honkai: Star Rail ได้ เลยปรับปรุงร่างกายเจ้าเล็กน้อย

顺便ย่ออายุร่างเจ้าให้เล็กลงหน่อย ก็ร่างเดิมของเจ้าน่ะ…พูดยากจริง ๆ อายุยังน้อยแต่โรคเต็มตัว』

พูดจาเหมือนหมอจีนเฒ่าที่ตรวจโรคให้ฉันเลยนะ

ทันใดนั้น เสียงคุ้นเคยเสียงหนึ่งแทรกเข้าหูของไป๋หลวน

"ตื่นแล้วเหรอ เจ้าหนู?"

ไป๋หลวนเงยหน้าขึ้น เห็นเฮอร์ตะตัวใหญ่กำลังจ้องมองเขาจากที่สูง:

"เจ้าถูกสร้างขึ้นจากศูนย์ต่อหน้าข้าด้วยพลังลึกลับ เจ้าควรพิสูจน์ให้ข้าเห็นดีที่สุดว่าเจ้าไม่ใช่สิ่งชั่วร้ายแห่งความเฟื่องฟู ไม่อย่างนั้นข้าคงต้องหั่นเจ้าเป็นชิ้น ๆ ศึกษา เพื่อความอยากรู้อยากเห็นของข้า"

ไม่ใช่เถอะ!

ใครมันจะต้องมาเริ่มต้นข้ามโลกด้วยการเกลี้ยกล่อมเฮอร์ตะตัวใหญ่ไม่ให้ผ่าศพตัวเองเป็นอย่างแรกกันเล่า!

เวร!