เมื่อทุกคนได้ยินหลี่ลี่เต๋อพูด ต่างก็มองหน้ากันไปมา ก่อนจะพากันสงบลง
ปีที่แล้วหมู่บ้านเซี่ยงหยางได้รับรางวัลหมู่บ้านก้าวหน้า เป็นหมูหนึ่งตัว
ปีนี้ข้าวสาลีของหมู่บ้านพวกเขาเติบโตงอกงามที่สุด มีโอกาสสูงมากที่กองการผลิตของพวกเขาจะได้รับรางวัลก้าวหน้า
ใกล้ถึงฤดูเก็บเกี่ยวแล้ว ความเหน็ดเหนื่อยตลอดครึ่งปีจะมาพังเพราะเรื่องนี้ไม่ได้!
เมื่อเห็นว่าชาวบ้านไม่มีใครคัดค้าน หลี่ลี่เต๋อก็ปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง ก่อนพูดกับไป๋เจียวเจียวว่า “ไป๋เจียวเจียว เมื่อกี้ฉันยังไม่รู้สถานการณ์ชัดเจน เสิ่นเหิงทำถูกแล้วที่จัดการอวี๋เหวินหลี่ คราวนี้เขาสมควรโดน!”
ท่าทีของหลี่ลี่เต๋อเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว น้ำตาที่หางตาของไป๋เจียวเจียวยังเช็ดไม่หมด เธอมองเขาด้วยแววตาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม
เห็นไป๋เจียวเจียวไม่พูดอะไร หลี่ลี่เต๋อก็พูดต่อว่า “แต่หนูเอ๊ย เธอกับเสิ่นเหิงก็เป็นสมาชิกกองการผลิตของพวกเราทั้งคู่ ยังไงก็ต้องคำนึงถึงเกียรติของกองการผลิตเราด้วยใช่ไหม เรื่องนี้อย่าให้ถึงกับต้องไปโรงพักเลยนะ เป็นคนบ้านเดียวกันทั้งนั้น มีอะไรคุยกันไม่ได้บ้าง”
ไป๋เจียวเจียวตอบตกลงทันที “ไม่ไปก็ได้ค่ะ แล้วหัวหน้าหมู่บ้านจะจัดการยังไงล่ะคะ จะให้ฉันตายเปล่า ๆ อีกครั้งหรือไง?”
เดิมทีไป๋เจียวเจียวก็ไม่ได้คิดจะไปโรงพักจริง ๆ
ข้อแรก เธอไม่มีหลักฐาน เรื่องผ่านมาตั้งครึ่งเดือนแล้ว ต่อให้ไปถึงโรงพัก อวี๋เหวินหลี่ปฏิเสธไม่ยอมรับ เธอก็ไม่มีเครื่องบันทึกเสียง จึงไม่มีทางเอาผิดเขาได้
ข้อสอง ถ้าไปโรงพัก เรื่องที่เสิ่นเหิงทำร้ายคนวันนี้ก็จะถูกบันทึกไว้ด้วย ช่วงนี้กำลังกวาดล้างการทะเลาะวิวาท อย่างไรก็คงต้องติดคุกหลายวัน
ความตั้งใจของเธอมีแค่ขู่ให้อวี๋เหวินหลี่กลัวเท่านั้น ตอนนี้ก็ถือโอกาสอาศัยแรงสนับสนุนจากหลี่ลี่เต๋อได้พอดี
“เสิ่นเหิงก็ชกเขาแทนเธอเพื่อระบายความแค้นแล้วไม่ใช่หรือ? ไม่งั้นให้เขาจ่ายค่าบำรุงร่างกายให้เธอสักหน่อย เอาไปซื้อของบำรุงตัวเอง” หลี่ลี่เต๋ออยากให้เรื่องนี้จบ ๆ ไป
“หัวหน้าหมู่บ้าน ฉันต้องขอชี้แจงให้ชัดก่อน หมัดที่พี่เหิงชกเขาเมื่อกี้ เป็นเพราะเขาลวนลามฉันค่ะ ฉันขี่จักรยานกลับมาดี ๆ เขากลับขวางทาง พูดจาเหลวไหล แล้วยังจะลงไม้ลงมือกับฉันอีก แบบนี้ไม่สมควรโดนหรือคะ?”
ไป๋เจียวเจียวชี้ไปยังคนที่ยืนมุงดู “ทุกคนเห็นกันหมดนะคะ”
ไป๋เจียวเจียวพูดจาด้วยเหตุผล หัวหน้าหมู่บ้านเกลี้ยกล่อมแค่นิดเดียว เธอก็ยอมถอยเพื่อเกียรติของส่วนรวม คนที่มุงดูอยู่จึงยินดีช่วยเป็นพยานให้เธอ “หัวหน้าหมู่บ้าน เป็นอย่างนั้นจริง ๆ! ฉันเห็นกับตา”
“หัวหน้าหมู่บ้าน จะโทษเสิ่นเหิงก็ไม่ได้หรอก เมียตัวเองโดนคนลวนลามต่อหน้าธารกำนัล ถ้ายังทนได้ แบบนั้นยังจะเรียกว่าลูกผู้ชายอีกหรือ?”
“อวี๋เหวินหลี่ แกนี่มันขี้ขลาดจริง ๆ ไม่กล้ารับหมัด แล้วกล้าทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง?”
พอพูดจบ ผู้ชายสองสามคนก็หัวเราะขึ้นมา
อวี๋เหวินหลี่เห็นว่าทุกคนเข้าข้างไป๋เจียวเจียว ก็ร้อนใจ รีบแก้ตัวว่า “ฉันมาเพื่อขอโทษนะ! ทำไมเธอถึงไม่รู้จักแยกแยะคนดีคนเลว?”
“ขอโทษเหรอ? ผ่านมาตั้งครึ่งเดือนแล้ว เพิ่งนึกได้ตอนนี้หรือไง?” ไป๋เจียวเจียวหัวเราะเย็นชา
คนที่มุงดูพากันส่งเสียงแซว “เมียเขาแต่งเข้าบ้านไปแล้ว เพิ่งนึกได้ว่าจะมาขอโทษหรือไง?”
งานแต่งของไป๋เจียวเจียวกับเสิ่นเหิงจัดขึ้นอย่างรีบร้อน แม้แต่โต๊ะเลี้ยงก็ไม่มี
แค่ให้หลี่ลี่เต๋อออกหนังสือรับรอง แล้วไป๋ซื่อไห่ พี่ชายคนโตของบ้านไป๋ ก็แบกไป๋เจียวเจียวเข้าไปในกระท่อมที่เสิ่นเหิงพักอยู่ เท่านี้ก็ถือว่าเสร็จพิธี
เวลาครึ่งเดือนสั้นเกินไปสำหรับเตรียมงานแต่ง แต่สำหรับการขอโทษแล้ว นับว่านานเกินไปมาก
แม้แต่คนรุ่นก่อนจะไหว้เจ้ามังกร อาบน้ำกินเจ ก็ยังเตรียมตัวล่วงหน้าแค่เจ็ดวัน
เมื่อหลี่ลี่เต๋อเห็นท่าทีอึกอักหลบตาของอวี๋เหวินหลี่ เขาก็พอเดาเรื่องราวได้ในใจ ศีรษะพลันปวดตุบ ๆ ขึ้นมา
เขาถามไป๋เจียวเจียวว่า “แล้วเธออยากให้จัดการยังไง?”
“ในเมื่อเขาบอกว่าจะขอโทษ ก็ให้เขาขอโทษค่ะ”
หลี่ลี่เต๋อถอนหายใจโล่งอก คิดว่าไป๋เจียวเจียวก็ยังเป็นแค่เด็กสาว คงคิดแผนรับมือที่ยุ่งยากอะไรไม่ออก
เขาหันไปพูดกับอวี๋เหวินหลี่ทันที “ได้ยินแล้วใช่ไหม? รีบขอโทษเธอต่อหน้าทุกคนให้ดี ๆ! กลับไปแล้วก็เขียนรายงานสำนึกผิด พอมีประชุมก็อ่านให้ทุกคนฟังต่อหน้า ต้องแสดงให้เห็นว่าสำนึกอย่างจริงใจและลึกซึ้ง เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กนะ”
อวี๋เหวินหลี่เองก็ไม่คิดว่าไป๋เจียวเจียวจะยอมปล่อยเรื่องง่าย ๆ แบบนี้ เขานึกว่าเธอยังมีใจให้เขาอยู่ เพียงแค่ไม่พอใจเรื่องหลิ่วยิ่งเท่านั้น
สีหน้าของเขาจึงผ่อนคลายลง ก่อนจะพูดเสียงเบาว่า “เจียวเจียว ขอโทษนะ ฉัน...”
“เดี๋ยวก่อน!” ไป๋เจียวเจียวห้ามอวี๋เหวินหลี่ไว้ “ฉันยังพูดไม่จบ”
“เธอหมายความว่ายังไง?” หลี่ลี่เต๋อปวดขมับขึ้นมาอีกครั้ง
“ฉันต้องการให้อวี๋เหวินหลี่คุกเข่าขอโทษ แล้วชดใช้ค่าบำรุงร่างกายให้ฉัน 20 หยวนค่ะ”
ไป๋เจียวเจียวพูดชัดถ้อยชัดคำ หนักแน่นกังวาน
“เธอ!” อวี๋เหวินหลี่โกรธจนแทบพูดไม่ออก “หัวหน้าหมู่บ้าน ดูสิ! เธอรังแกกันเกินไปแล้ว!”
ลูกผู้ชายมีทองคำอยู่ใต้เข่า จะคุกเข่าก็แค่ต่อฟ้า ต่อดิน และต่อพ่อแม่ จะให้ไปคุกเข่าต่อหน้าคนอื่นได้ยังไง
หลี่ลี่เต๋อขยับริมฝีปาก “เงิน 20 หยวนก็ไม่น้อยแล้ว เรื่องคุกเข่าช่างมันเถอะ ยุคนี้ไม่ทำอะไรแบบนั้นกันแล้ว เธอคิดว่านี่สังคมเก่าหรือไง? ไป๋เจียวเจียว ยอมถอยให้กันบ้าง เธอเรียนมัธยมปลายมาแล้ว อย่าทำตัวไร้เหตุผลเหมือนผู้หญิงปากจัดในหมู่บ้านสิ”
ไป๋เจียวเจียวแสร้งทำหน้าไร้เดียงสา “หัวหน้าหมู่บ้าน ฉันก็เป็นผู้หญิงในหมู่บ้านเหมือนกัน แต่ฉันไม่ยอมรับว่าตัวเองเป็นผู้หญิงปากจัด และก็ไม่คิดว่าหมู่บ้านเรามีผู้หญิงปากจัดด้วยค่ะ”
เดิมทีทุกคนก็ไม่ได้คิดอะไรกับคำพูดของหลี่ลี่เต๋อ แต่พอไป๋เจียวเจียวเน้นประเด็นนี้ขึ้นมา ป้าคนหนึ่งก็เอ่ยว่า “หัวหน้าหมู่บ้าน พวกเราแทบไม่เคยออกจากหมู่บ้าน ทั้งยังไม่ได้เรียนหนังสือ แต่ทำไมถึงกลายเป็นผู้หญิงปากจัดไปได้ล่ะ?”
“นั่นสิ หัวหน้าหมู่บ้าน คุณมีอคติกับผู้หญิงใช้แรงงานหรือไง?”
“ชีวิตคนเขาเกือบไม่รอดอยู่แล้ว แค่ให้อวี๋เหวินหลี่คุกเข่าขอโทษก็กลายเป็นผู้หญิงปากจัดแล้วหรือ? ฉันว่านายต่างหากที่ปากจัด หลี่ลี่เต๋อ!”
ประโยคสุดท้ายเป็นคำพูดของหญิงชราบ้านหลี่คนหนึ่ง ซึ่งหลี่ลี่เต๋อต้องเรียกว่าน้าตามลำดับอาวุโส ต่อให้เขาหน้าแดงก่ำ ก็ได้แต่กลืนคำพูดลงคอ
“ไป๋เจียวเจียว พวกเราสนับสนุนเธอ เขาควรคุกเข่าขอโทษ! อย่ามาพูดเรื่องวิธีใหม่หรือวิธีเก่า นี่เป็นเรื่องของท่าที! แค่คุกเข่ายังเบาไป ฉันว่าให้โขกหัวอีกสามทีด้วย ไม่เชื่อหรอกว่าแค่โขกหัวจะผิดกฎหมาย!”
ผู้หญิงเห็นพ้องต้องกันได้ง่าย แม้ปกติป้า ๆ น้า ๆ และหญิงชราเหล่านี้จะไม่ค่อยชอบไป๋เจียวเจียว แต่ตอนนี้ทุกคนต่างก็เดือดดาลไปกับเรื่องนี้
ไป๋เจียวเจียวจึงพูดต่อว่า “หัวหน้าหมู่บ้าน ฉันต้องการแค่นี้ ถ้าไม่ขอโทษก็ไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้ว อย่าหาว่าฉันไม่ให้โอกาสเขาเลย อีกเดี๋ยวพอไปถึงโรงพัก ก็ให้เขาตัดสินกันตามกฎหมาย”
คำพูดของไป๋เจียวเจียวเหมือนเหยียบหางหลี่ลี่เต๋อ เขาโกรธจนแทบทนไม่ไหว แล้วระบายใส่อวี๋เหวินหลี่ทั้งหมด
“อวี๋เหวินหลี่! มีอะไรสำคัญไปกว่าชีวิตคนอีก? แกเป็นผู้ชายเต็มตัวคนหนึ่ง ไม่ควรรับผิดชอบเรื่องที่ตัวเองทำหรือไง? คนอย่างแกนี่แหละควรได้รับบทเรียนอย่างสาสม!”
การส่งเสียงโห่แซวเป็นเรื่องที่ชาวบ้านผู้ชมถนัดที่สุด อวี๋เหวินหลี่ถูกคนล้อมไว้ อยากหนีก็หนีไม่ได้
“คุกเข่าขอโทษ!”
“ใช่! แกเกือบทำคนอื่นตาย ให้คุกเข่าขอโทษยังไม่สมควรอีกหรือไง?”
“คุกเข่าลง! เป็นผู้ชายก็ต้องรับผิดชอบสิ่งที่ตัวเองทำ จะเบี้ยวความรับผิดชอบได้ยังไง!”
ไป๋เจียวเจียวมองอวี๋เหวินหลี่ พลางชื่นชมสีหน้าซีดเซียวราวกับผักของเขา
เธอเหยียดหยันอยู่ในใจ แค่นี้เอง อวี๋เหวินหลี่ก็รับไม่ได้แล้ว
ต่อไปยังมีเรื่องให้เขารับมืออีกมาก
อวี๋เหวินหลี่ไม่ยอมคุกเข่าเสียที แดดก็ยิ่งร้อนขึ้นทุกขณะ เหงื่อผุดซึมบนหน้าผากไป๋เจียวเจียว
เสิ่นเหิงก้าวเข้าไปใกล้ พออวี๋เหวินหลี่เห็นเขาเข้ามา ก็พูดอย่างลนลานว่า “แกจะทำอะไร? อ๊าก!”
เสิ่นเหิงเตะข้อพับเข่าของอวี๋เหวินหลี่ จนเขาเข่าอ่อนทรุดลงไปคุกเข่าอย่างไม่อาจขัดขืน
“เสิ่นเหิง แกมันเดรัจฉาน!”
เขาพยายามดิ้นให้ลุกขึ้น แต่เสิ่นเหิงคว้าคอเขาไว้ กดให้ใบหน้าหันลงพื้น “แม่งจะอืดอาดอะไรนักหนา รีบขอโทษเดี๋ยวนี้!”
อวี๋เหวินหลี่ไม่มีแรงต่อต้าน ถูกเสิ่นเหิงกดคอไว้จนเงยหน้าไม่ขึ้น ได้แต่หันหน้าเข้าหาพื้นดินสีเหลือง
“ขอโทษ! ขอโทษ!” ผู้คนที่มุงดูพากันตะโกน
อวี๋เหวินหลี่มึนหัวตาลาย ได้แต่ต่อหน้าสายตาของทุกคน กัดฟันเค้นคำสามคำออกมาว่า “ขะ-ขอโทษ”
คำขอโทษของเขาไม่ได้จริงใจเลยสักนิด แววตาเต็มไปด้วยความไม่ยอมรับและความอึมครึม