ห้างว่านเซี่ยงเทียนตี้
อีกหนึ่งแหล่งรวมแบรนด์หรู
ฉันขมวดคิ้วมองแบรนด์เนมสารพัดชนิดในตู้โชว์ที่ราคาเริ่มต้นก็แตะหลักหมื่นแล้ว ขนาดผู้กำกับเวินยังต้องคิดหนักเวลาเลือกซื้อ
“เสี่ยวหลิง เราเดินเล่นกันเฉย ๆ ก็พอ ทำไมเดินมาถึงโซนเสื้อผ้าอีกแล้วล่ะ?”
ที่ฉันเรียกเขาว่าเสี่ยวหลิงก็เพราะทำตามความเคยชินของเจ้าของร่างเดิม
ถึงยังไง จู่ ๆ ก็มีน้าชายโผล่มาเพิ่มอีกคน ใครจะปรับตัวได้ในเวลาอันสั้นล่ะ
พอเรียกเสี่ยวหลิงออกไป ฉันเองยังรู้สึกแปลก ๆ แต่เวินหลิงกลับดูชอบใจมาก
เขาหันมามองฉัน มุมปากยกขึ้น
“เรียกฉันว่าอะไรนะ?”
“เสี่ยวหลิง...มั้ง?”
“เฮ้ย แบบนี้แหละใช่เลย”
เขาหัวเราะ ตาหยีจนเห็นฟันขาวเรียงสวย นักกล้ามหัวเกรียนสูง 188 เซนติเมตรยิ้มเหมือนเด็กที่เพิ่งได้เงินแต๊ะเอีย
“อยู่ค่ายทหารตั้งนาน ไม่ได้ยินเธอเรียกฉันแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ” เขาพูดอย่างซาบซึ้ง ก่อนโบกมือใหญ่ ๆ “ซื้อเลย เธอเพิ่งออกจากโรงพยาบาล น้าก็ไม่มีอะไรจะฉลองให้ วันนี้ชอบตัวไหนน้าจ่ายเอง”
“ฉันยังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ นายคิดไปถึงไหนแล้วเนี่ย?”
ทีแรกฉันไม่อยากได้จริง ๆ
ชาติที่แล้วเวลาซื้อเสื้อผ้าก็แค่ขอให้ใส่ได้ เสื้อยืดตัวละเกินร้อย ฉันยังลังเลตั้งนาน
เสื้อผ้าตัวละหลักหมื่น สำหรับโลกทัศน์ของฉันก็เหมือนซื้อเต้าหู้ถั่วเหลืองมากินเป็นอาหารเช้าแล้วซื้อมาแก้วหนึ่งเททิ้งแก้วหนึ่ง เปลืองเงินเล่นชัด ๆ
แต่เวินหลิงกลับโอบไหล่ฉันไว้ มือใหญ่กดลงบนบ่าจนแน่นราวกับล็อกเอาไว้
ฉันดิ้นอยู่หลายครั้ง แต่เขาไม่ขยับสักนิด
“ปล่อยหน่อยได้ไหม?”
เขาหัวเราะแหะ ๆ “ตอนเด็ก ๆ ชอบใช้เงินน้ามากที่สุดไม่ใช่เหรอ ไง ตอนนี้ไม่ชอบแล้วหรือ? ถ้าไม่ซื้อ น้าจะโกรธแล้วนะ”
ฉันมองเขาอย่างพูดไม่ออก
พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเจ้าของร่างเดิมทำอะไรไว้ตอนเด็ก
สุดท้ายฉันก็ยอมแพ้ให้กับกำลังแขนของเวินหลิง
ฉันเดินเข้าไปในร้านแบรนด์เนมแห่งหนึ่งแบบส่ง ๆ เดิมทีคิดว่าเขาเป็นทหาร อยู่กับผู้ชายห่าม ๆ ทั้งวัน รสนิยมจะดีสักแค่ไหนกัน ซื้อสองสามตัวให้พอเป็นพิธีไปก็แล้วกัน
ฉันคิดผิด
ของแบบยีนถ่ายทอดทางพันธุกรรมได้ รสนิยมก็ถ่ายทอดได้เหมือนกัน
เวินหลิงมีรสนิยมเรื่องนี้อยู่ในระดับเดียวกับผู้กำกับเวินเลย