การเจรจาราบรื่นเกินคาด
ซวี่หยางพูดอะไรอยู่ทางนั้น หยวนชางเจี่ยนก็พยักหน้าตามทุกอย่าง
พอเลื่อนพาวเวอร์พอยต์ไปหน้าหนึ่ง หยวนชางเจี่ยนก็พยักหน้าหนึ่งที เลื่อนไปอีกหน้า ก็พยักหน้าอีกที
เจ้าหน้าที่เทคนิคหญิงที่นั่งอยู่ด้านหลังร้อนใจจนแทบจะเป็นมดบนกระทะร้อน เธอพลิกเอกสารในมือไปมา อ้าปากหลายครั้งเหมือนอยากจะแทรก แต่ทุกครั้งก็ถูกหยวนชางเจี่ยนปิดปากด้วยคำว่า “อืม ๆ ใช่ ๆ”
มีอยู่ครั้งหนึ่งเธอทนไม่ไหวจริง ๆ จึงโน้มตัวไปข้างหน้า กระซิบอะไรบางอย่างข้างหูหยวนชางเจี่ยนเป็นพรวน
หยวนชางเจี่ยนฟังจบก็ขมวดคิ้ว สีหน้าเคร่งขรึม ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นพยักหน้าแล้วพูดว่า
“ได้ งั้นก็ทำตามที่ผู้อำนวยการซวี่เสนอ”
สีหน้าของเจ้าหน้าที่เทคนิคหญิงพังครืนทันที
ฉันก้มหน้าจดบันทึก มุมปากกระตุกนิดหนึ่ง รีบเม้มปากกลั้นไว้
วันนี้เกือบหลุดขำอีกแล้ว
เดิมทีฉันเตรียมใจไว้ว่าต้องยื้อกันสามสี่ชั่วโมง ถึงขั้นเตรียมใจแล้วว่าคงลากยาวถึงสี่ทุ่มจนพลาดมื้อเย็น
แต่กลับจบตั้งแต่สองทุ่มกว่า
คุยเงื่อนไขในสัญญากันอย่างฉับไว แผนงานด้านเทคนิคก็เคาะสรุปได้เร็วกว่าตอนฉันตักข้าวในโรงอาหารเสียอีก หยวนชางเจี่ยนแทบไม่ได้ต่อรองราคาเลย
ตอนเลิกประชุม หยวนชางเจี่ยนยิ้มกว้าง จับมือซวี่หยางแล้วเขย่าสองที
“โธ่เอ๊ย ผู้อำนวยการซวี่ เก่งจริง ๆ! การร่วมงานกับบริษัทของคุณทำให้ผมตาสว่างขึ้นมาเลย แผนของพวกคุณทั้งแน่นทั้งสวย ผมยอมรับเลย”
ซวี่หยางพยักหน้า สีหน้าเรียบเฉย
“เอาอย่างนี้ เพื่อฉลองที่บริษัทของเรากับบริษัทของคุณตกลงร่วมงานกันอย่างเป็นทางการ”
สายตาของหยวนชางเจี่ยนเลยผ่านซวี่หยางมาเหลือบมองทางฉัน น้ำเสียงเบาสบายขึ้นไม่น้อย
“พวกคุณก็น่าจะยังไม่ได้กินมื้อเย็นใช่ไหม? วันนี้ผมเลี้ยงเอง เย็นนี้ไปกินข้าวด้วยกัน จะได้สนิทสนมกันมากขึ้น”
ซวี่หยางดึงมือกลับ ยิ้มอย่างสุภาพ
“แบบนี้เกรงใจจังครับคุณหยวน เวลาก็ไม่เช้าแล้ว ไว้เราเลื่อนนัดกินข้าวเป็นวันหลังดีไหมครับ? พนักงานฝั่งเราก็ต้องกลับบ้านเหมือนกัน”
หยวนชางเจี่ยนขมวดคิ้ว
สีหน้าแบบนั้นแปลตรง ๆ ได้ว่า ‘ฉันไม่พอใจ’ เขียนอยู่เต็มหน้า
แต่พอเหลือบมองฉัน เขาก็เก็บความไม่พอใจกลับไป มุมปากยกยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง