กินหม้อไฟกันได้อร่อยดี
ส่วนหนึ่งเพราะไม่ได้กินมานานแล้ว ครั้งก่อนที่กินหม้อไฟก็เป็นงานเลี้ยงรวมตัวของเพื่อนร่วมหอในชาติก่อน พวกเราสี่คนหารกันจ่าย สั่งเนื้อวัวกับเนื้อแกะอย่างละสามจาน ที่เหลือก็อาศัยเส้นบะหมี่กับผักกาดขาวประทังให้อิ่ม ตอนคิดเงินยังต้องนั่งคำนวณกันอยู่นานว่าแต่ละคนต้องจ่ายเท่าไร
วันนี้ผอ.เวินเป็นคนเลี้ยง เนื้อวัวกับเนื้อแกะสั่งได้ไม่อั้น แค่เนื้อวัวติดมันฉันก็กินไปสี่จานแล้ว ลูกชิ้นกุ้งสองจาน ส่วนผ้าขี้ริ้วไม่ต้องพูดถึง นับไม่ถ้วนเลย
อีกส่วนหนึ่งคือ ในที่สุดฉันก็ได้กินหม้อเผ็ดจนได้
ตอนแรกเวินถิงให้ฉันกินแต่ฝั่งน้ำซุปใส บอกว่าหม้อเผ็ดจะระคายเคืองผิว
ฉันไม่ได้เถียงกับเธอ คีบเนื้อวัวที่ลวกในน้ำซุปใสมาสองชิ้น จิ้มซอสงาบ้าง แล้วก็กินเงียบ ๆ จนหมด
จากนั้นตะเกียบก็ “เผลอ” ยื่นไปฝั่งน้ำซุปแดง คีบรากบัวมาชิ้นหนึ่ง เธอมองฉันแวบหนึ่ง
ฉันคีบผ้าขี้ริ้วตามไปอีกคำ จุ่มลงในน้ำซุปแดง พอคีบขึ้นมาก็ชุ่มไปด้วยน้ำมันพริก จิ้มลงในถ้วยกระเทียมบด แล้วยัดเข้าปาก เคี้ยวสองที ดวงตาก็หรี่ลงอย่างพอใจ
เธอถอนหายใจ แต่ไม่ได้ห้าม
น้ำอัดลมก็เหมือนกัน
พวกคุณคิดว่าเมื่อวานดื่มไปขวดหนึ่งคือสุดขีดแล้วใช่ไหม แล้ววันนี้ล่ะ?
บอกไปแล้วจะตกใจ หนึ่ง! ขวด! ครึ่ง!
พอดื่มขวดแรกหมด เวินถิงก็แย่งขวดเปล่าไปจากมือฉัน แล้ววางไว้ฝั่งตัวเอง
ฉันหยิบขวดที่สองมา เปิดฝา พอเทลงแก้วก็รู้สึกได้ทันทีว่าสายตาเธอพุ่งมาจากฝั่งตรงข้าม
“แม่จ๋า~” ฉันถือแก้ว ยิ้มให้เธอ ดวงตาโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว “ขอแค่ครึ่งขวดนะ ดื่มอีกครึ่งเดียว เผ็ดมากเลย รักแม่นะ รักแม่”
เวินถิงมองฉัน มุมปากกระตุกนิดหนึ่ง
เธอคงกำลังชั่งใจระหว่างจรรยาบรรณในฐานะแพทย์กับใบหน้าของฉัน
สุดท้ายจรรยาบรรณก็แพ้
“ครึ่งขวด” เธอบอก
ฉันพยักหน้า เทออกมาครึ่งขวด ฟองอากาศเดือดปุด ๆ อยู่ในแก้ว ฉันยกดื่มรวดเดียวจนหมด แล้วเรอออกมาทีหนึ่ง ซ่า เผ็ด สะใจ
กินอิ่มดื่มเต็มที่แล้ว ฉันก็ลุกไปเข้าห้องน้ำ
ข้างร้านหม้อไฟมีห้องน้ำสาธารณะของห้างอยู่ ห้องน้ำชายกับหญิงคั่นกลางด้วยอ่างล้างมือรวมแถวยาว
ตอนเดินเข้าไปข้างในมีคนไม่น้อย ผู้หญิงสองสามคนกำลังเติมหน้าอยู่หน้ากระจก แม่คนหนึ่งพาลูกมาล้างมือ