ปวดหัว
ปวดหนักกว่าครั้งก่อนเสียอีก เหมือนมีใครเอาสว่านไฟฟ้าเจาะจากกระหม่อมลงมา หรือไม่ก็ใช้ค้อนทื่อ ๆ ทุบขมับไปมา
ฉันฝืนลืมตาขึ้นมา ภาพตรงหน้าพร่ามัวอยู่พักใหญ่กว่าจะค่อย ๆ ชัด
เพดานสีขาวจ้า จ้าจนแสบตา ในอากาศมีกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนจนแสบจมูก
ข้างหูมีเสียงเครื่องมือดังเป็นจังหวะ ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ฟังแล้วชวนหงุดหงิด
โรงพยาบาล
ฉันยังมีชีวิตอยู่
ยังไม่ทันได้ทำความเข้าใจกับสถานการณ์ ร่างอุ่น ๆ ร่างหนึ่งก็โผเข้ามาหา กลิ่นหอมจาง ๆ ลอยมา ก่อนจะกอดฉันไว้แน่น
“โม่โม่ ลูกทำแม่ตกใจแทบตาย”
น้ำเสียงอ่อนโยนปนสะอื้น คอแหบพร่าจนเสียงแทบไม่เหลือ ไม่รู้ร้องไห้มานานแค่ไหน
ฉันตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง
แม่เหรอ?
แม่ฉันน่าจะกำลังเล่นไพ่นกกระจอกอยู่บ้านเกิดไม่ใช่หรือ แล้วทำไมถึง—
ฉันเผลอยกมือหมายจะผลักเธอออก แต่กลับพบว่าแขนที่ยกขึ้นมานั้นอ่อนปวกเปียก ไม่มีแรงสักนิดเหมือนเส้นบะหมี่ สุดท้ายทำได้แค่แตะหลังเธอเบา ๆ
คนในอ้อมแขนร้องไห้หนักกว่าเดิม สะอื้นพลางเรียก “โม่โม่” ไม่หยุด
ฉันก้มลงมองเธอ
ผู้หญิงที่ดูแลตัวเองดีมาก อายุราวสี่สิบกว่า ใบหน้าสวยได้รูป สวมเสื้อถักเรียบร้อย ข้อมือมีนาฬิกาปาเต็ก ฟิลิปป์เรือนเรียบหรู เธอร้องไห้จนไหล่กระตุก ตาบวมแดงอย่างน่าสงสาร
ไม่รู้จัก
แต่เธอเรียกฉันว่าโม่โม่
เอาเถอะ
ฉันหลับตาลง ความคิดที่ยุ่งเหยิงในหัวค่อย ๆ สงบลง เรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ทยอยผุดขึ้นมาทีละนิด
รถอาวดี้เอหก ไอ้โรคจิตหื่นกาม รถบรรทุกต้าอวิ้น โลกหมุนคว้าง แล้วก็—
ฉันทะลุมิติมาอยู่ในร่างผู้หญิง
ผู้หญิงที่ถูกลักพาตัวคนนั้น เซี่ยโม่
นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?
เหตุชนกันเมื่อกี้คงเกิดขึ้นหลังจากเจ้าของร่างเดิมฟื้นที่โรงพยาบาล ฉันเลยได้กลับมามีชีวิตอีกครั้งในร่างนี้
ฉันค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจ พยายามกดไฟโทสะที่ถูกคนอื่นควบคุมชีวิตไปมาให้สงบลง
ทะลุมิติก็ทะลุมิติสิ กลายเป็นผู้หญิงก็เป็นไป จะว่าไปก่อนอื่นก็ต้องทำความเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
ที่จริงในใจก็ยังแอบหวังอยู่ลึก ๆ ว่า เออ ฉันอาจเป็นผู้ชายแต่งหญิงก็ได้ ถึงจะฟังดูเป็นไปไม่ได้เลยก็เถอะ
“แม่...แม่” ฉันลองอ้าปากพูด คอแห้งผากเหมือนไฟลน แต่น้ำเสียงกลับนุ่มหวานเหมือนเดิม “หนูไม่เป็นไร”
หญิงวัยกลางคนในอ้อมแขนฉันผละออกทันที ดวงตาพร่ามัวด้วยน้ำตาจ้องหน้าฉัน
จากนั้นเธอก็นิ่งค้างไป
ฉันเดาว่าตอนนั้นสีหน้าตัวเองคงดูไม่ค่อยดี มุมปากฝืนยกขึ้น พยายามยิ้มออกมา แต่ดูแล้วคงน่าเกลียดกว่าร้องไห้เสียอีก
แต่หลังจากเธอจ้องฉันอยู่หลายวินาที ความตื่นตระหนกในแววตาก็ค่อย ๆ สงบลงอย่างน่าประหลาด
ทีหลังฉันถึงได้รู้ว่าตอนนั้นหน้าฉันซีดเผือด ผมแผ่กระจายอยู่บนหมอน ดวงตายังชื้นแฉะเพราะเพิ่งฟื้น ริมฝีปากไร้สีเลือด พอยิ้ม หางตาก็โค้งขึ้นเล็กน้อย ดูงดงามเปราะบางราวกับใกล้จะแตกสลาย
ถ้าใช้คำพูดที่เธอเล่าให้พ่อเซี่ยฟังทีหลัง ก็คือ “ตอนนั้นลูกสาวนอนอยู่ตรงนั้นแล้วยิ้มให้แม่ สวยเหมือนภาพวาดเลย แม่มองจนตาค้าง คิดว่าลูกสาวที่เลี้ยงมาตั้ง 21 ปี ทำไมจู่ ๆ ถึงสวยขนาดนี้ แล้วก็กลัวว่าพริบตาเดียวลูกจะสลายไป”
เธอสูดหายใจลึก ตั้งสติ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
“รอเดี๋ยวนะ แม่โทรหาพ่อก่อน เขาร้อนใจแทบบ้า หลังจับไอ้สารเลวนั่นเข้าคุกได้ก็เอาแต่ไล่ดูกล้องวงจรปิด สองวันสองคืนไม่ได้หลับไม่ได้นอน”
เธอเดินออกไปโทรศัพท์ เสียงหัวเราะทั้งน้ำตาดังลอดประตูเข้ามา
ในห้องพักฟื้นเงียบสงบลง
ฉันนอนอยู่บนเตียง จ้องเพดานแล้วสูดหายใจลึกสามครั้ง
เอาละ ตอนนี้ไม่มีใครแล้ว
ฉันค่อย ๆ ยกมือขวาขึ้น
เรียวยาว
ขาวซีด ขาวเหมือนงาช้าง หลังมือมีเส้นเลือดสีเขียวจาง ๆ ข้อมือเล็กจนฉันใช้นิ้วสองนิ้วกำรอบได้ เล็บตัดแต่งอย่างเรียบร้อย ดูสุขภาพดี นิ้วยาวตรง ข้อนิ้วชัดเจน
ถ้ามือนี้อยู่บนร่างเดิมของฉัน ฉันคงใช้มันขันน็อต ยกเคสคอม แล้วก็เล่นเกมจนถึงตีสามได้
แต่ตอนนี้แค่กำหมัดยังลำบาก
ฉันวางมือลง แล้วเลื่อนสายตาต่ำลง
คอเสื้อชุดคนไข้เปิดออกเล็กน้อย หน้าอกสองข้างหย่อนนุ่มอยู่ตรงนั้นเพราะแรงโน้มถ่วง
ฉันจ้องมองอยู่สามวินาที
ในหัวว่างเปล่าไปหมด
จากนั้นก็จ้องต่ออีกสามวินาที
“...เชี่ยเอ๊ย”
มือสั่นเทา ฉันรวบรวมความหวังริบหรี่เฮือกสุดท้าย ยื่นมือไปทางกางเกงคนไข้สีขาวของตัวเอง
นิ้วเกี่ยวขอบผ้าลายทางสีฟ้าขาว แล้วค่อย ๆ ดึงลง
เบื้องหน้าราบเรียบ
ไม่มีอะไรเลย
เกลี้ยงเกลา ไม่มีอะไรเหลือแล้ว
ฉันจ้องนิ่งเหมือนคนโง่
สมองเปิดกลไกป้องกันตัวเอง ปฏิเสธที่จะประมวลผลข้อมูลทุกอย่าง
ประมาณสิบวินาทีต่อมา กลไกนั้นก็พังทลาย
“ฉันไม่อยากอยู่แล้ว”
ไม่อยากอยู่จริง ๆ
ฉันเอื้อมไปหยิบตะกร้าผลไม้บนโต๊ะข้างเตียง ข้างในมีมีดปอกผลไม้อยู่
ฉันดึงมันออกมา เอาคมมีดจ่อที่ลำคอ เย็นเฉียบแนบอยู่กับผิว
สัมผัสได้ถึงชีพจร เต้นเบา ๆ สม่ำเสมอ ทีละจังหวะ
นี่คือชีพจรของฉันเอง
ทั้งแปลกหน้า อ่อนนุ่ม และเปราะบาง
ฉันกำลังจะออกแรง—
ประตูก็ถูกผลักเปิด
“โม่โม่! อย่านะลูก!”
เวินถิงพุ่งเข้ามา โทรศัพท์หล่นกระแทกพื้นดังเพียะ ฉันไม่ทันสังเกตว่าหน้าจอแตกหรือเปล่า เธอแย่งมีดปอกผลไม้จากมือฉัน แล้วรวบตัวฉันเข้าไปกอดแน่น
“ทำอะไรน่ะลูก! มีอะไรก็บอกแม่สิ! พ่อจับไอ้สารเลวนั่นเข้าคุกแล้ว พ่อบอกว่ามันต้องติดคุกอย่างน้อยสิบปีถึงจะออกมาได้! มันยังไม่ได้ทำอะไรลูกเลย โม่โม่ ฟังแม่นะ—”
เสียงเธอสั่นไปหมด ทั้งตัวก็สั่นไม่หยุด
ฉันซบหน้าอยู่บนไหล่เธอ ได้กลิ่นน้ำหอมที่ผสมกับกลิ่นเค็มของน้ำตา
เอาเถอะ
ฉันคลายมือ ปล่อยให้เธอดึงมีดปอกผลไม้ออกไป
“หนูอยากอยู่เงียบ ๆ สักพัก” ฉันพูด เสียงแหบเหมือนถูกกระดาษทรายขัด แต่ก็ยังนุ่มอยู่ “ได้ไหม”
เวินถิงปล่อยฉัน ดวงตาแดงก่ำ จ้องหน้าฉันอยู่นาน
ฉันเดาว่าตอนนั้นสีหน้าตัวเองคงดูสิ้นหวัง ไม่อยากสนใจอะไรทั้งนั้น เหมือนคนถูกสูบเรี่ยวแรงไปจนหมด พอเข้ากับใบหน้านี้แล้วคงดูสะเทือนใจไม่น้อย
เธอไม่ได้พูดอะไรอีก แค่เช็ดน้ำตา เก็บมีดปอกผลไม้ แล้วหันกลับมามองฉันอีกหลายครั้ง ก่อนจะปิดประตูลงในที่สุด
กึก
โลกกลับมาเงียบสงบ
ฉันนั่งอยู่บนเตียง หน้าอกยังขยับขึ้นลง จ้องมือสองข้างของตัวเองบนผ้าห่มอยู่นาน เรียวบาง ซีดขาว สวยจนเกินจริง
“อ๊าก—”
ฉันชกลงบนเตียงเต็มแรง
“ซี๊ด—”
เจ็บจนต้องสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง พอก้มลงมองก็เห็นข้อนิ้วขาวนุ่มแดงไปเป็นแถบ ผิวบางเหมือนกระดาษ แค่ออกแรงนิดเดียวก็แดงแล้ว
เชี่ยเอ๊ย เมื่อก่อนต่อยกำแพงยังไม่เป็นไร ตอนนี้แค่ชกเตียงก็ทำตัวเองเจ็บได้แล้วเหรอ?
ฉันนั่งพักอยู่ข้างเตียงครู่ใหญ่ จากนั้นก็พยุงตัวลุกขึ้น
เท้าแตะพื้นนุ่มยวบเหมือนเหยียบอยู่บนปุยฝ้าย ขาก็เรียว กระดูกหัวเข่าชัดเจน เส้นขาท่อนล่างเรียบสวยราวกับวาดขึ้นมา
ฉันเดินโซเซไปถึงห้องน้ำ จับขอบอ่างล้างหน้ายืนให้มั่น แล้วเงยหน้าขึ้น
คนในกระจกทำให้ฉันนิ่งงัน
ผมดำยาวตรงสยายคลอไหล่ ปลายผมงอนเล็กน้อย ผิวขาวซีด ใบหน้าสวยละเอียดราวกับไม่ใช่คนจริง
ดวงตากลมโต หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย ขนตายาวหนา สันจมูกโด่งเรียว ริมฝีปากไร้สีเลือดแต่ได้รูปอวบอิ่ม มุมปากโค้งขึ้นนิด ๆ โดยธรรมชาติ
ใบหน้านี้สวยกว่าดาราทุกคนที่ฉันเคยเห็น
ฉันจ้องตัวเองในกระจกอยู่นาน ก่อนอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปแตะหน้าอก
นุ่ม
“อ้อ—”
ที่แท้ความรู้สึกมันเป็นแบบนี้เอง
ฉันลองคลำอีกครั้ง
อืม นุ่มจริง ๆ ด้วย
เดี๋ยวก่อน
ฉันเป็นผู้ชายแท้ ๆ นะ
ไอ้นั่นก็ไม่มีแล้ว
สีหน้าของฉันบิดเบี้ยวไปในกระจก เดี๋ยวขมวดคิ้ว เดี๋ยวคลายคิ้ว เดี๋ยวกัดฟันกรอด แล้วก็เผลอสะดุดตากับใบหน้าในกระจกอีก รู้สึกว่าขมวดคิ้วยังสวยขนาดนี้ สวรรค์กำลังล้อเล่นอะไรกันแน่
ฉันอยากทุบข้าวของ อยากตะโกนระบายอารมณ์
แต่พอมองใบหน้าบอบบางน่าสงสารในกระจก คิ้วขมวดแน่นแต่กลับงามราวกับภาพวาด ฉันก็ลงมือไม่ลง
ร่างนี้สวยเกินไป
ทนการกระทบกระเทือนไม่ไหว
ตัวฉันเหมือนงานศิลปะชิ้นหนึ่ง แค่แตะนิดเดียวก็อาจแตกสลาย
ฉันสูดหายใจลึกแล้วผ่อนออก ทำซ้ำสามครั้ง
“เอาละ” ฉันพูดกับตัวเองในกระจก “เอาละ เซี่ยโม่ แกนี่มันเก่งจริง ๆ ทะลุมิติมาเป็นสาวสวยสุด ๆ ได้ แกได้กำไรแล้ว พอใจหรือยัง”
คนในกระจกขมวดคิ้วให้ฉัน ริมฝีปากเม้มเข้าหากันนิด ๆ ดูเหมือนกำลังออดอ้อน
ฉันนี่มัน...
ตอนกำลังจ้องหน้ากระจกอย่างเอาเป็นเอาตาย จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากนอกประตู ตามด้วยเสียงผู้ชายห้าวหาญตะโกนลั่น
“โม่โม่! อย่าทำอะไรโง่ ๆ นะ!”
ประตูถูกผลักเปิดผาง
“ลูกเอ๊ย! พ่อจับไอ้สารเลวนั่นเข้าคุกแล้ว มันต้องติดคุกอย่างน้อยสิบปีกว่าจะออกมาได้! มันยังไม่ได้ทำอะไรลูกเลย มีอะไรเราค่อย ๆ คุยกันได้—”
ชายวัยกลางคนในเครื่องแบบตำรวจพุ่งเข้ามา รูปร่างกำยำ ใบหน้าเหลี่ยม คิ้วขมวดเป็นปม ดวงตาเบิกกว้างเหมือนระฆังทองแดง หนวดเคราขึ้นครึ้ม ดูก็รู้ว่าไม่ได้โกนมาหลายวัน
พอเห็นฉันยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องน้ำ เขาก็ชะงักไป ก่อนจะก้าวพรวดเข้ามากอดฉันไว้ในอ้อมแขน
“ลูกสาวพ่อ—”
เขากอดแรงเกินไป ฉันแทบหายใจไม่ออก
“ลูกไม่เป็นไรใช่ไหม ให้พ่อดูหน่อย ไอ้เวรนั่นทำอะไรลูกหรือเปล่า—”
เขาปล่อยฉันแล้วสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าฉันนาน ก่อนมุมปากจะกระตุก ดวงตาพลันแดงก่ำ
“ผอมลงแล้ว” เขาพูดเสียงแหบ “ผอมจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม”
ฉัน “...”
ฉันไปทำอะไรมา?
ก็ยืนอยู่ตรงนี้ไม่ใช่หรือไง?
“พ่อ...เหรอ?” คำนี้เบาหวิว (ฉันยังไม่ชินกับการมีพ่อเพิ่มขึ้นมาอีกคนกะทันหัน) ฉันอ้าปากพูด น้ำเสียงก็ยังนุ่มหวานเหมือนเดิม “หนูไม่เป็นไร”
“ยังจะบอกว่าไม่เป็นไรอีก!” เขาตบต้นขาตัวเองดังฉาด เสียงดังจนหูฉันอื้อ “แม่บอกว่าลูกเพิ่งหยิบมีด—”
“หนูแค่ดูว่ามีดคมไหม” ฉันตอบ
เขานิ่งค้าง
“มีดปอกผลไม้ของโรงพยาบาลไม่คมอยู่แล้วเหรอ”
เขาจ้องหน้าฉันอยู่หลายวินาที ก่อนหันไปตะโกนทางประตู “เวินถิง! ลูกบอกว่ากำลังลองคมมีด!”
เสียงร้องไห้แทบขาดใจของเวินถิงดังมาจากด้านนอก “พ่อเซี่ย จับตาดูลูกไว้ให้ดีนะ!”
เซี่ยเจี้ยนกั๋ว ผู้กุมอำนาจสูงสุดในระบบตำรวจของนครเซี่ยงไฮ้ เป็นคนโหดที่ทั้งฝั่งมืดและฝั่งสว่างทั่วเมืองยังต้องหลบทางให้ เวลานี้กลับยืนอยู่หน้าห้องน้ำในห้องพักฟื้นโรงพยาบาล มองลูกสาวที่เพิ่งฟื้นขึ้นมาด้วยท่าทางทำอะไรไม่ถูก สีหน้าเหมือนเด็กที่ทำผิดมา
“โม่โม่” เขาพูดเสียงอ่อนลง “พ่อรู้ว่าลูกเสียใจ แต่ลูกไม่เป็นไรก็ดีแล้ว จริงไหม? พักรักษาตัวให้ดีนะ พ่อจัดการให้เอง ใครรังแกลูก พ่อจะหักมือมัน”
ฉันมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ไม่รู้จะพูดอะไรดี
ความห่วงใยในแววตาของชายวัยกลางคนคนนี้เป็นของจริง ความรู้สึกอยากปกป้องลูกก็เป็นของจริง แม้ฉันจะไม่ใช่ลูกสาวของเขา แต่ยังสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นนั้นแม้จะอยู่ห่างกัน
“ค่ะ” ฉันตอบ
เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก
“งั้นพักผ่อนให้ดีนะ พ่ออยู่ข้างนอก มีอะไรก็เรียกพ่อ”
เขาหันหลังจะเดินออกไป แต่ก็หันกลับมามองฉันอีกครั้ง
“โม่โม่”
“คะ?”
“ลูก...อย่าส่องกระจกเลยนะ ตอนนี้หน้าลูกดูแล้วพ่อปวดใจมาก”
ฉัน “...”
เขาปิดประตูลง
ฉันยืนนิ่งอยู่กับที่ มองประตูที่ปิดสนิทแล้วหันกลับไปมองใบหน้าสวยจนใจสั่นในกระจกอีกครั้ง
คนในกระจกกะพริบตาให้ฉัน ขนตาพัดไหวเล็กน้อย ดวงตาโค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยว
ฉันสูดหายใจลึก
“เซี่ยโม่” ฉันพูดกับตัวเอง “ตอนนี้แกเป็นสาวสวยสุด ๆ ก็จริง แต่ลึก ๆ แล้วแกก็ยังเป็นผู้ชายแท้ ๆ สายวิทย์สายช่างคนเดิม อย่าหลงกลใบหน้านี้”
ฉันมองกระจกอีกครั้ง
...เอาเถอะ สวยจริง ๆ นั่นแหละ
ฉันแตะหน้าอกอีกครั้ง
นุ่ม
อืม