วันนี้เหล่าเซี่ยจะกลับช้ากว่าปกติหนึ่งชั่วโมง
เสียงกลอนประตูหมุนดังแกร๊ก ๆ ก่อนจะมีเสียงถอดเปลี่ยนรองเท้าดังมาจากโถงทางเข้า
ฉันนั่งเผชิญหน้ากับเวินถิงอยู่บนโซฟา ต่างฝ่ายต่างเงียบไม่พูดอะไร
โทรทัศน์ในห้องนั่งเล่นไม่ได้เปิด ฉันเองก็ไม่ได้ไถโต่วอินอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน (ใครจะรู้ว่าการหักห้ามใจไม่ให้ทำมันยากแค่ไหน) เงียบจนได้ยินเสียงฮัมของตู้เย็น
กลิ่นน้ำแกงที่ตุ๋นในหม้อดินลอยอวลอยู่ในอากาศ เวินถิงกลับมาก็ยุ่งอยู่ตลอด ส่วนยุ่งอะไรฉันไม่รู้ รู้แค่ว่าเธอไม่ยอมให้ฉันเข้าครัว
เหล่าเซี่ยเปลี่ยนรองเท้าแตะเสร็จ ก็โผล่หัวออกมาจากโถงทางเข้าแค่ครึ่งเดียว
เขามองพวกเราทีหนึ่ง แล้วก็มองอีกที สีหน้าจากผ่อนคลายกลายเป็นฉงน จากฉงนก็กลายเป็นระแวดระวัง
เขาคงรู้สึกว่าบรรยากาศในบ้านไม่ชอบมาพากล แม่ลูกที่นั่งอยู่บนโซฟาคั่นด้วยโต๊ะชา ต่างจ้องเขาตาไม่กะพริบ
ถูกดวงตาสวย ๆ สองคู่จ้องพร้อมกัน ต่อให้เป็นเหล่าเซี่ยที่เคยขึ้นกล่าวปลุกใจต่อหน้าคนนับพัน ก็ยังทนไม่ไหว
เขายืนอยู่ตรงรอยต่อระหว่างโถงทางเข้ากับห้องนั่งเล่น จะเดินหน้าก็ไม่ได้ จะถอยหลังก็ไม่ดี มือขวายกขึ้นเกาหลังหัวโดยไม่รู้ตัว
“มีอะไรกัน สองเจ้าหญิง?” เขาหัวเราะแห้ง ๆ “ข้ารับใช้คนนี้ทำอะไรไม่ถูกใจเจ้านายทั้งสองหรือไง?”
ไม่มีใครรับมุก
เขาหัวเราะอีกครั้ง หาทางลงให้ตัวเองแล้วเดินจากโถงทางเข้ามา เตรียมจะเลี่ยงไปทางห้องครัว
“พ่อ”
พอเสียงนั้นหลุดจากปาก ฉันเองยังชะงักไปนิดหนึ่ง
ชัดเจน ลื่นไหล ไม่มีสะดุด ไม่ได้ซ้อมในหัวก่อนสักรอบ แค่หลุดออกมาจากปากอย่างเป็นธรรมชาติ
เหล่าเซี่ยหยุดเดิน
เขาค่อย ๆ หันกลับมามองฉัน
สีหน้าเปลี่ยนไปนิดหนึ่ง มุมปากขยับคล้ายถูกกดปุ่มหยุดภาพ
วินาทีนั้น พ่อคนนี้คงใจลอยไปชั่วขณะ ภาพที่ผุดขึ้นในหัวซ้อนทับกับภาพตรงหน้า
ก่อนโม่โม่จะประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ เธอก็เรียกเขาแบบนี้ น้ำเสียงใสกังวาน ลากเสียงท้ายขึ้นนิด ๆ มีความออดอ้อนตามธรรมชาติของลูกสาวที่อ้อนพ่อ
แต่ทันใดนั้น คิ้วของเขาก็เลิกขึ้น
มีอะไรผิดปกติก็ต้องมีพิรุธ
เขายืนอยู่ตรงนั้น กลอกตาไปมา ความระแวดระวังพุ่งขึ้นจากระดับปกติจนเต็มพิกัด