สวยตัวท็อปมีพ่อเป็นผู้กำกับใหญ่ ยังต้องทำงานอีกเหรอ?

ตอนที่ 47 แม่เสือสาว

13 นาที· 2.9K คำ

เวินถิงย้ายโน้ตบุ๊กของเธอมาวางบนโต๊ะหนังสือในห้องฉัน

“พ่อแกจะมาผลัดเวรตอนเที่ยง ฉันลางานครึ่งวันเช้า เลยมาทำงานที่นี่ มีอะไรก็เรียกนะ”

“อืม”

เธอนั่งลง เปิดคอมพิวเตอร์ เคาะแป้นพิมพ์สองสามครั้ง แล้วก็หยุด ก่อนจะหันกลับมามองฉัน

ฉันยังขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม กระเป๋าน้ำร้อนวางทับอยู่บนท้องน้อย ใบหน้ายังซีดอยู่ แต่ก็ดีกว่าตอนเช้ามากแล้ว

“ปวดแค่ไหนแล้ว?”

“ตื้อ ๆ ทนไหว”

“งั้นก็ดีขึ้นแล้วสินะ” เธอหันกลับไปพิมพ์งานต่อ

ในห้องเงียบลงอยู่พักหนึ่ง

นอกหน้าต่างมีเสียงนกร้อง ไม่รู้บ้านไหนข้างล่างกำลังซ่อมแซมบ้านอยู่ เสียงสว่านไฟฟ้าดังแว่วมาจากไกล ๆ

ฉันพิงหมอน จ้องเพดาน ในหัวมีแต่เรื่องวุ่นวาย เดี๋ยวก็นึกถึงสภาพไอ้คนบ้ากู้ An ในสถานกักกัน เดี๋ยวก็นึกถึงยาน้ำเชื่อฟังที่ผอ.เวินพูดถึง

“แม่”

“หืม?” เธอไม่หันมา สายตายังจับอยู่ที่หน้าจอ

“เรื่องงานของหนู… ลาสามวัน บริษัทไม่ได้ว่าอะไรใช่ไหม?”

“คนชื่อจางหว่านชุนเป็นคนอนุมัติ บอกให้พักผ่อนให้เต็มที่ ไม่ต้องกังวลเรื่องงาน ว่าแต่หัวหน้าของแกก็รู้ว่าแกลาตั้งหลายวัน ยังไม่ได้พูดอะไรเลยไม่ใช่เหรอ?”

“อ๋อ”

เงียบกันอีกพักหนึ่ง

“แม่”

“วันนี้ทำไมพูดเยอะจัง?” เธอหมุนเก้าอี้กลับมา มือยังกำเมาส์อยู่ “ปกติให้คุยด้วยหน่อยก็เหมือนจะฆ่าแกให้ตาย ตอนนี้นอนขยับไม่ได้ กลับกลายเป็นคนพูดมากซะงั้น”

“ก็ปวดจนไม่มีอะไรทำไง”

“ปวดก็หลับไป พูดให้น้อยหน่อย”

“นอนไม่หลับ”

เธอมองฉันแวบหนึ่ง แล้วหมุนเก้าอี้กลับไปพิมพ์งานต่อ แต่น้ำเสียงอ่อนลงนิดหน่อย “ได้ งั้นคุยกัน คุยเรื่องอะไรล่ะ?”

“แม่กับพ่อรู้จักกันได้ยังไง?”

เสียงแป้นพิมพ์หยุดลง

เวินถิงหันมามองฉัน สีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย

“พ่อไม่เคยเล่าให้ฟังเหรอ?”

“เขาบอกว่ารู้จักกันที่โรงพยาบาล แต่ไม่ยอมเล่ารายละเอียด”

“แน่นอนว่าไม่ยอมเล่า เสียภาพลักษณ์พ่อผู้ยิ่งใหญ่ของเขาหมด”

เวินถิงหัวเราะเบา ๆ วางเมาส์แล้วเอนหลังพิงเก้าอี้

“ตอนที่ฉันรู้จักพ่อแก เขาเพิ่งย้ายไปสำนักงานตำรวจเมืองได้ไม่นาน กำลังทำคดีคดีหนึ่งแล้วได้รับบาดเจ็บ เลยถูกส่งมาห้องฉุกเฉินที่โรงพยาบาลเรา

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป