สวยตัวท็อปมีพ่อเป็นผู้กำกับใหญ่ ยังต้องทำงานอีกเหรอ?

ตอนที่ 11 เสียงครางเบา ๆ ที่นำไปสู่...

7 นาที· 1.6K คำ

11:40 น.

ทันทีที่ตัวเลขบนนาฬิกาดิจิทัลเปลี่ยน ฉันก็ปิดคอมพิวเตอร์ดังปั้บ ใช้สองมือยันโต๊ะ ก่อนจะทิ้งตัวฟุบลงไป

ฉันซุกหน้ากับโต๊ะ ผิวโต๊ะเย็น ๆ แนบแก้ม สบายจนอยากร้องไห้

“เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว...”

เสียงหลุดออกจากปากโดยไม่ได้คิดอะไร เป็นเสียงถอนหายใจยาว ๆ นุ่มนิ่ม แถมปลายเสียงยังสูงขึ้น ฟังออดอ้อนเหมือนแมวร้องหาคู่

กว่าจะรู้ตัวว่าเผลอทำเสียงอะไรออกไปก็สายเกินแล้ว

พอดีกับที่พนักงานชายจากแผนกธุรการสองคนเดินผ่านหน้าประตู กำลังจะไปกินข้าวที่โรงอาหารด้วยกัน พอได้ยินเสียงนั้น ทั้งคู่ก็หยุดกึกพร้อมกัน

ฉันเหลือบมองผ่านช่องแขน เห็นพวกเขาเบิกตากว้าง มองหน้ากัน ก่อนมุมปากจะค่อย ๆ ฉีกยิ้ม แล้วหัวเราะคิกคักเดินจากไป

ท่าทางแบบนั้นเหมือนพระเอกหนังญี่ปุ่นบางเรื่องที่ขึ้นรถไฟเป๊ะ

ฉันฟุบอยู่บนโต๊ะ ซุกหน้าไว้กับแขน ในหัวมีความคิดเดียว—ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันยอมเอาเครื่องเย็บกระดาษเย็บปากตัวเองยังดีกว่า

ขายหน้าลูกผู้ชายชะมัด

ชาติที่แล้วตอนเล่นเกมแพ้ในหอพัก แค่สบถคำเดียวก็ปลุกห้องข้าง ๆ ให้ตื่นได้แล้ว

แล้วดูตอนนี้สิ แค่เหนื่อยจนเผลอครางออกมา ยังฟังเหมือนกำลังอ้อนอยู่เลย

ฉันไม่ได้ไปโรงอาหารด้วยซ้ำ ล้วงขนมปังที่เอามาจากบ้านเมื่อเช้าออกจากกระเป๋า ฉีกห่อแล้วกัดเข้าไปสองคำอย่างไร้ชีวิตชีวา

มันแห้งฝืด เคี้ยวอยู่นานก็กลืนไม่ลง เลยดื่มนมตามเข้าไปอีกสองอึก

กินเสร็จก็ทิ้งขยะ แล้วค้นกระเป๋าหาหมอนอิงที่ผอ.เวินยัดให้เมื่อวาน

สีชมพูอ่อน กลม ๆ บนหมอนปักรูปแมวการ์ตูนไว้ตัวหนึ่ง

ฉันวางมันไว้บนโต๊ะ ซุกหน้าลงไป แล้วรวบแขนเข้าหาตัว

นอน

ไฟในสำนักงานยังสว่าง เสียงฝีเท้าคนเดินไปเดินมายังไม่หยุด แต่เสียงเหล่านั้นค่อย ๆ ไกลออกไปและพร่าเลือน

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป