11:40 น.
ทันทีที่ตัวเลขบนนาฬิกาดิจิทัลเปลี่ยน ฉันก็ปิดคอมพิวเตอร์ดังปั้บ ใช้สองมือยันโต๊ะ ก่อนจะทิ้งตัวฟุบลงไป
ฉันซุกหน้ากับโต๊ะ ผิวโต๊ะเย็น ๆ แนบแก้ม สบายจนอยากร้องไห้
“เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว...”
เสียงหลุดออกจากปากโดยไม่ได้คิดอะไร เป็นเสียงถอนหายใจยาว ๆ นุ่มนิ่ม แถมปลายเสียงยังสูงขึ้น ฟังออดอ้อนเหมือนแมวร้องหาคู่
กว่าจะรู้ตัวว่าเผลอทำเสียงอะไรออกไปก็สายเกินแล้ว
พอดีกับที่พนักงานชายจากแผนกธุรการสองคนเดินผ่านหน้าประตู กำลังจะไปกินข้าวที่โรงอาหารด้วยกัน พอได้ยินเสียงนั้น ทั้งคู่ก็หยุดกึกพร้อมกัน
ฉันเหลือบมองผ่านช่องแขน เห็นพวกเขาเบิกตากว้าง มองหน้ากัน ก่อนมุมปากจะค่อย ๆ ฉีกยิ้ม แล้วหัวเราะคิกคักเดินจากไป
ท่าทางแบบนั้นเหมือนพระเอกหนังญี่ปุ่นบางเรื่องที่ขึ้นรถไฟเป๊ะ
ฉันฟุบอยู่บนโต๊ะ ซุกหน้าไว้กับแขน ในหัวมีความคิดเดียว—ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ ฉันยอมเอาเครื่องเย็บกระดาษเย็บปากตัวเองยังดีกว่า
ขายหน้าลูกผู้ชายชะมัด
ชาติที่แล้วตอนเล่นเกมแพ้ในหอพัก แค่สบถคำเดียวก็ปลุกห้องข้าง ๆ ให้ตื่นได้แล้ว
แล้วดูตอนนี้สิ แค่เหนื่อยจนเผลอครางออกมา ยังฟังเหมือนกำลังอ้อนอยู่เลย
ฉันไม่ได้ไปโรงอาหารด้วยซ้ำ ล้วงขนมปังที่เอามาจากบ้านเมื่อเช้าออกจากกระเป๋า ฉีกห่อแล้วกัดเข้าไปสองคำอย่างไร้ชีวิตชีวา
มันแห้งฝืด เคี้ยวอยู่นานก็กลืนไม่ลง เลยดื่มนมตามเข้าไปอีกสองอึก
กินเสร็จก็ทิ้งขยะ แล้วค้นกระเป๋าหาหมอนอิงที่ผอ.เวินยัดให้เมื่อวาน
สีชมพูอ่อน กลม ๆ บนหมอนปักรูปแมวการ์ตูนไว้ตัวหนึ่ง
ฉันวางมันไว้บนโต๊ะ ซุกหน้าลงไป แล้วรวบแขนเข้าหาตัว
นอน
ไฟในสำนักงานยังสว่าง เสียงฝีเท้าคนเดินไปเดินมายังไม่หยุด แต่เสียงเหล่านั้นค่อย ๆ ไกลออกไปและพร่าเลือน