ลี่สื่ออวี่เงียบไป
เธอคิดว่าหัวใจของตัวเองแข็งกระด้างมานานแล้วตั้งแต่สามปีก่อน แต่พอได้ยินคำเรียกนั้นตอนนี้ มันยังเหมือนถูกใครซักคนตบหน้าอย่างแรง
ทั้งที่เขาก็แค่ลุงของเขานะ
ทั้งที่ตอนเธอรู้จักฮั่วสวินโจว เธอไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าเขาเป็นหลานชายของอีกฝ่าย
ครู่ใหญ่ เธอจึงเอ่ยปาก พยายามอดทนไว้: “ฟังดูน่าสนุกดีนะ”
เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย: “ลุงนายเหนือกว่านายทุกด้าน แถมยังทำให้นายแสยะได้ด้วย ได้หลายอย่างในคราวเดียว”
เจียงอี้เฉินไม่ได้พูดอะไร นานอยู่เขาถึงเอ่ย: “ฝั่งลุงฉัน รู้หรือเปล่าว่าเธอเคยคบกับฉัน”
ลี่สื่ออวี่ชะงัก
ปลายสายดูเหมือนมีเสียงหัวเราะเย็นเยียบดังออกมา
“เลิกกับลุงฉันซะ ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจ” เขาพูดอย่างไม่เปิดช่องให้โต้แย้ง
สายถูกวางลง
ลี่สื่ออวี่กำโทรศัพท์ไว้ รักษาท่าทางเดิมนั่งอยู่ในอ่างอาบน้ำอยู่นาน
น้ำเย็นสนิทไปแล้ว
แต่เธอกลับไม่รู้สึกหนาว
นอนไม่หลับทั้งคืน
นอนบนเตียงหลับตาลง เธอก็อดคิดถึงเรื่องก่อนหน้านี้ไม่ได้
เจียงอี้เฉินคือคนที่โดดเด่นที่สุดในมหาวิทยาลัยของพวกเธอ
คณะบริหารธุรกิจ กัปตันทีมบาสของมหาวิทยาลัย บ้านร่ำรวย หน้าตาหล่อเหลา
สาวๆ ตามจีบเขามากมาย แต่เขากลับไม่เคยมองใครเลยสักคน
ฤดูหนาวปีหนึ่ง ทางมหาวิทยาลัยจัดกิจกรรมอาสาสมัครไปสถานสงเคราะห์เด็กชานเมือง
เธอสมัครไป พอไปถึงถึงได้รู้ว่าคณะบริหารธุรกิจก็มาด้วย
เจียงอี้เฉินถูกสาวๆ กลุ่มหนึ่งรายล้อม เขากำลังนั่งยองๆ ผูกเชือกรองเท้าให้เด็กคนหนึ่ง
เขาก้มหน้า ใบหน้าด้านข้างถูกแสงแดดฤดูหนาวทาบทับเป็นเส้นกรอบสีทองอ่อนๆ ไม่เห็นท่าทางเกเรเหมือนตอนปกติเลยแม้แต่น้อย
เด็กคนนั้นเงยหน้ามองเขาแล้วถาม: “พี่ชาย พี่จะมาอีกไหมครับ”
เขายิ้มบางๆ: “มา”
ต่อมาเธอได้ยินป้าที่สถานสงเคราะห์พูดว่า เจียงอี้เฉินแวะเวียนมาบ่อยๆ บริจาคของ เล่นกับเด็กๆ ไม่เคยขาดเลย
ชั่วขณะนั้น เธอรู้สึกว่าคนคนนี้ไม่เหมือนที่เธอได้ยินมาเลย
ภายนอกเขาดูเหลวไหล แต่ลึกๆ ในกระดูกกลับมีมุมที่นุ่มนวล
ตั้งแต่วันนั้นเธอก็เริ่มแอบมองเขา
ข้างสนามบาส หลังห้องเรียน ห้องอาหาร เธอมักจะ “บังเอิญ” อยู่ใกล้เขาเสมอ
เธอคิดว่าตัวเองแอบมองได้มิดชิดดี
จนกระทั่งวันหนึ่ง หลังออกจากห้องสมุด ฝนก็เทลงมาอย่างกะทันหัน
เธอยืนรอฝนหยุดที่หน้าประตู ร่มคันหนึ่งก็ค้างอยู่เหนือหัวเธอ
เธอหันกลับไป เจียงอี้เฉินยืนอยู่ข้างหลังเธอ มุมปากมีรอยยิ้ม: “ตามฉันอีกแล้วเหรอ”
เธอแทบอยากหาที่มุดหนี แต่เขากันร่มมาให้เธอมากขึ้น แล้วพูด: “ไปเถอะ ฉันไปส่ง”
หลังจากนั้น ทั้งสองก็ยิ่งใกล้ชิดกันโดยธรรมชาติ
วันที่ทั้งคู่คบกัน คือตอนเย็นของวันสอบปลายภาค
เขาถือช่อดอกไม้ ยืนรอเธออยู่ที่เนินคู่รักหลังประตูโรงเรียน
เธอเดินไปหา เขายัดดอกไม้ใส่มือเธอ แล้วพูด: “ลี่สื่ออวี่ ฉันคนนี้อารมณ์ไม่ดี มีข้อบกพร่องเยอะ สาวๆ ตามจีบฉันไม่น้อย แต่ฉันไม่เคยมองใคร”
“เธอเลือกฉันแล้ว ก็ต้องรับผิดชอบฉันให้ถึงที่สุด”
ลี่สื่ออวี่ประคองช่อดอกไม้ แล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น
“ฉันจะดูแลเธอเอง” เธอพูดอย่างจริงจัง
คบกันมาสามปี สองคนเหมือนเป็นคนเดียวกัน
ลี่สื่ออวี่ต้องยอมรับว่า เจียงอี้เฉินเป็นแฟนที่เพียบพร้อมมาก
เขาดูหยิ่งทะนงโดยธรรมชาติ แต่กับเธอเขายอมตามใจ ทุกเรื่องใส่ใจ
เพื่อนๆ รอบตัวเจียงอี้เฉินต่างพูดกันว่า เจียงอี้เฉินเป็นเหมือนหมาที่เธอเลี้ยงไว้ตัวหนึ่ง
เธอสั่งให้ไปทางตะวันออก เขาไม่กล้าไปทางตะวันตก
เธอโบกมือ เขาก็เดินเข้ามาหา
เธอไม่พอใจ เขาก็กระดิกหางเอาใจ
ตอนนั้นเธอคิดจริงๆ ว่าตัวเองเป็นคนที่มีความสุขที่สุดในโลก
เธอรู้สึกว่าชาตินี้ก็คือเขาแล้ว
มีเพียงเรื่องเดียว ที่ทั้งคู่ไม่เคยลงเอยกันได้
เธอหัวโบราณอยู่ในกระดูก คิดว่าเรื่องแบบนั้นต้องเก็บไว้ถึงวันแต่งงาน
เจียงอี้เฉินตอนแรกยังทนได้ แต่หลังๆ เริ่มหมดความอดทน หงุดหงิดหลายรอบ
เธอ每次都เอาน้ำเสียงอ่อนโยนเอาใจเขา บอกให้รอก่อน
รอถึงวันแต่งงาน จะให้เขาหมดทั้งตัว
เขาก็ได้แต่กัดฟันอดทน
จุดเปลี่ยนเกิดขึ้นในวันเกิดของเจียงอี้เฉิน
วันนั้นงานเลี้ยง เธอถูกคนรินเหล้าให้ดื่มไปไม่น้อย
พอตื่นมาอีกที เธอนอนอยู่บนเตียงในโรงแรม ข้างกายที่หลับอยู่คือเจียงสื่อลี่ เพื่อนสนิทผู้ชายของเธอ
เสื้อผ้าทั้งคู่ไม่เรียบร้อย
แต่ร่างกายของเธอ เธอรู้ดี ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
但他不信
เขาต่อว่าเธอ: “เธอไม่ยอมให้ฉันมาตลอด เพราะเก็บไว้ให้เขางั้นเหรอ”
เธอพยายามอธิบายสุดชีวิต แต่เขาไม่ฟังเลยสักคำ
ลี่สื่ออวี่ถึงกับไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกาย อยากพิสูจน์ให้เขาเห็นว่าตัวเองยังบริสุทธิ์
เขาเหลือบมองรายงาน แค่นเสียงเย็น
“อย่าเอาเรื่องแบบนี้มาทำให้ฉันคลื่นไส้เลย การทรยศก็คือการทรยศ”
“ซ่อมเยื่อพรหมจารี ราคาไม่ถูกใช่ไหม”
“เธอจ่ายค่าโรงพยาบาลไหวเหรอ”
ลี่สื่ออวี่รู้สึกอับอายจนแทบเอาชีวิตไม่รอด
ต่อมา เธอไปที่เจียงเฉิง อยู่ที่นั่นสามปี
เธอได้รู้จักฮั่วสวินโจวที่นั่น และกลายเป็นคนของเขา
ลี่สื่ออวี่นอนอยู่นาน โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง
เป็นข้อความจากฮั่วสวินโจว สั้นมาก: “พรุ่งนี้บ่ายมีงานเลี้ยง นายไปกับฉัน”
เธอตอบกลับเร็วมาก: “ได้”
ตื่นมาอีกทีก็บ่ายแล้ว
เธอลุกขึ้นไปล้างหน้าแต่งตัว เตรียมพร้อม
คนในกระจกดูเหมือนคนละคนกับเมื่อคืน แต่งหน้าละเอียด สีหน้าเรียบนิ่ง ไม่เห็นร่องรอยว่าร้องไห้เมื่อคืนเลย
เธอ甚至เริ่มชื่นชมตัวเอง
สามปีผ่านไป ความสามารถอื่นไม่ได้เพิ่ม แต่ความสามารถในการเก็บอารมณ์กลับชำนาญขึ้นเรื่อยๆ
ฮั่วสวินโจวส่งที่อยู่มา เป็นคลับส่วนตัวนอกเมืองอวิ๋นเฉิง
ลี่สื่ออวี่นั่งแท็กซี่ไป พอลงรถก็บังเอิญเจอกลุ่มคนกำลังเดินเข้าไปพร้อมกัน
ชายสามหญิงสอง แต่งตัวหรูหรา
เธอไม่สนใจ ก้มลงจัดกระโปรง ตั้งใจจะเลี่ยงพวกเขาเดินเข้าไปก่อน
“พี่ชิงจื้อ? กลับเมืองแล้วเหรอคะ”
เสียงผู้หญิงดังขึ้น ลี่สื่ออวี่เงยหน้า เห็นผู้หญิงวัยเยาว์คนหนึ่งมองเธอด้วยสีหน้าตื่นเต้นดีใจ
“ทำไมไม่บอกพวกเราล่ะคะ จะได้ไปรับด้วยกัน” ผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาสองก้าว พูดอย่างสนิทสนม
ลี่สื่ออวี่: “คุณจำคนผิดแล้ว ฉันไม่ใช่”
ผู้หญิงคนนั้นยิ้มอย่างเขินๆ: “ขอโทษนะคะ สองคนหน้าตาเหมือนกันมากจริงๆ”
ลี่สื่ออวี่ไม่ใส่ใจ เดินเข้าไปก่อน
ฮั่วสวินโจวมาถึงนานแล้ว เขานั่งอยู่ตำแหน่งกลาง กำลังเอียงหูฟังคนข้างๆ พูด
พอเห็นเธอเดินเข้ามา เขาเงยคางขึ้นเล็กน้อยเป็นสัญญาณให้เธอนั่งลงข้างๆ ตัวเอง
ในห้องส่วนตัวเงียบลง สายตาหลายคู่จ้องมาที่เธอพร้อมกัน ด้วยท่าทางประเมิน
ชายหนุ่มคนหนึ่งทางซ้ายของฮั่วสวินโจวเอ่ยปาก: “โอ้ พี่สวินโจว เอาเพื่อนสาวมาด้วยเลยเหรอ”
ฮั่วสวินโจวแนะนำ: “คนนี้คือลี่สื่ออวี่”
ชายหนุ่มคนนั้นเกาหัว ยิ้มกว้าง: “แปลกจริงๆ ฉันรู้จักพี่สวินโจวมาหลายปี ไม่เคยเห็นพาเพื่อนสาวมาสักครั้ง เห็นทีคุณลี่คนนี้ จะถูกใจพี่สวินโจวเข้าแล้วสิ”
คนข้างโต๊ะอีกคนยกแก้วไวน์ขึ้นชนกับฮั่วสวินโจว พูดหยอกเย้า: “พี่สวินโจวกลับจากเจียงเฉิงมาแค่ครั้งเดียวก็พาคนมาด้วยแล้ว งานมงคลใกล้เข้ามาหรือเปล่า”
ฮั่วสวินโจวถือแก้วไวน์ มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย ไม่ได้พูดว่าใช่หรือไม่ใช่
ลี่สื่ออวี่นั่งอยู่ข้างเขา ฟังคำประจบเหล่านั้น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มสุภาพ แต่ในใจกลับสงบนิ่ง
เธอรู้ตำแหน่งของตัวเองดี เธอเป็นแค่คนของฮั่วสวินโจวเท่านั้น
ฮั่วสวินโจวปฏิบัติกับเธอไม่เลว อย่างน้อยก็ไม่เคยทำไม่ดีกับเธอ แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะแต่งงานกับเธอ
ฐานะของเขาอยู่ตรงนั้น
ถึงแม้จะเป็นแค่ลูกบุญธรรมของตระกูลเจียง แต่คนที่เขาจะแต่งด้วยต้องเป็นสาวตระกูลใหญ่ที่คู่ควรกันแน่นอน ยังไงก็ไม่ถึงเธอ
ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังเคยคบกับเจียงอี้เฉินมาก่อน
ถ้าฮั่วสวินโจวรู้ว่าหลานชายของเขาคบกับเธอมาสามปี จะคิดยังไงนะ
เธอไม่กล้าคิด
就在这时 ประตูห้องส่วนตัวถูกผลักเปิด
เจียงอี้เฉินเดินเข้ามา