“ฮัลโหล สวัสดีค่ะ ขอเรียนสายคุณปู่กู้ได้ไหมคะ?”
เมื่อได้ยินเสียงผู้หญิงที่ไม่คุ้นหูแต่ฟังดูอ่อนโยนดังมาจากปลายสาย กู้โช่วหยวนชะงักไปเล็กน้อย ทว่าไม่นานก็จำได้ว่าเป็นใคร เธอคือหวังเจาฉวี่ อาจารย์วิชายุทธ์ของกู้ชิง หลานชายของเขา
“สวัสดีครับ คุณครูหวังใช่ไหม?” กู้โช่วหยวนตอบ
“สวัสดีค่ะ คุณปู่กู้ ฉันเองค่ะ”
เหตุผลที่กู้โช่วหยวนจำเสียงหวังเจาฉวี่ได้ไม่ยากเลย
ทุกครั้งที่โรงเรียนจัดประชุมผู้ปกครองในแต่ละภาคเรียน กู้โช่วหยวนจะเป็นคนไปแทนกู้ชิง
พ่อของกู้ชิงเสียชีวิตตั้งแต่เขายังเล็ก
ส่วนหวงฮุ่ยผู้เป็นแม่มีความพิการ นอกจากจะไม่สะดวกออกจากบ้านแล้ว เธอยังเป็นห่วงศักดิ์ศรีของลูกชายด้วย
กลัวว่าเพื่อนร่วมชั้นจะรู้ว่าเขามีแม่พิการ แล้วพากันหัวเราะเยาะ เหยียดหยาม หรือกลั่นแกล้ง
เธอจึงอ้างว่าไม่ว่าง แล้วให้กู้โช่วหยวนผู้เป็นปู่ไปแทน
ดังคำกล่าวที่ว่า พ่อแม่รักลูกย่อมวางแผนเผื่อลูกไว้ไกล ยิ่งรักมากก็ยิ่งคิดรอบคอบเพื่อดูแลให้ทั่วถึง นั่นแหละคือสิ่งที่เกิดขึ้น
เมื่อยืนยันได้ว่าเป็นใคร หวังเจาฉวี่ก็ไม่อ้อมค้อม เอ่ยตรงเข้าประเด็นว่า “คุณปู่กู้ วันนี้โรงเรียนจะตัดสินใจแบ่งสายวิชาการกับวิชายุทธ์ ทราบหรือยังคะ?”
“ทราบแล้วครับ”
“หลานชายคุณ กู้ชิง ตัดสินใจสมัครสายวิชายุทธ์ คุณเห็นด้วยไหมคะ?”
“เห็นด้วยครับ”
คำตอบที่ฉับไวเช่นนี้กลับทำให้หวังเจาฉวี่ไปต่อไม่ถูกอยู่ครู่หนึ่ง
หวังเจาฉวี่นิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวเตือนอย่างจริงจังว่า
“คุณปู่คะ ฉันจำเป็นต้องอธิบายให้ทราบก่อน ค่าสมัครสายวิชายุทธ์อย่างเดียวก็ 10,000 หยวนแล้ว ค่าใช้จ่ายในการฝึกประจำวัน วัสดุสิ้นเปลืองสำหรับวิชา และยาเสริมการหลอมกายหลังจากนั้นก็ไม่น้อย ค่าใช้จ่ายห่างจากสายวิชาการมากค่ะ”