ห้าโมงครึ่งยามเย็น
เสียงกริ่งเลิกเรียนใสกังวานดังขึ้นตรงเวลา
กู้ชิงผ่านการฝึกวิชาสงครามอย่างหนักมาตลอดทั้งวัน ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้าชุ่มเหงื่อ ร่างกายปวดเมื่อยและอ่อนล้าไปหมด
วิชาสงครามไม่เหมือนวิชาสามัญจริง ๆ ออกแรงหนักเกินไปแล้ว
กู้ชิงรู้สึกราวกับถูกเคี่ยวกรำมาทั้งตัว แทบจะแหลกเป็นชิ้น ๆ
แต่ถึงจะเหนื่อยจนแทบหมดแรง เขากลับรู้สึกว่าตัวเองได้ทำอะไรเต็มที่มาก
วันนี้เขาได้เรียนวิชาดาบใหม่หนึ่งวิชาและวิชาหลอมกายอีกหนึ่งวิชา ทั้งยังได้ลองยิงปืนพกและขว้างระเบิดมือด้วย เรียกได้ว่าได้ประโยชน์มากมาย
หลังออกจากโรงเรียน กู้ชิงไม่ได้กลับบ้าน แต่เดินมุ่งหน้าไปยังใจกลางเมือง ก่อนจะมาถึงซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่แห่งหนึ่งที่คึกคักพลุกพล่าน
เป็นช่วงเวลาอาหารเย็นพอดี ภายในซูเปอร์มาร์เก็ตจึงคลาคล่ำไปด้วยผู้คน เสียงพูดคุยจอแจครึกครื้น
กู้ชิงเดินไปยังแคชเชียร์อย่างคุ้นเคย ที่นั่นมีคนหนึ่งยืนประจำตำแหน่งโดยใช้ไม้เท้าพยุงตัวอยู่ นั่นคือหวงฮุ่ย แม่ของเขา
“แม่”
เด็กหนุ่มที่เมื่อครู่ยังดูอ่อนล้าจนสีหน้าเหน็ดเหนื่อย พอเห็นแม่ แววตาก็พลันสดใสขึ้น ใบหน้าคลี่ออกเป็นรอยยิ้มทันที
“เสี่ยวชิง”
หวงฮุ่ยเองก็ยิ้มอย่างยินดี
กู้ชิงไม่ได้พูดอะไรมาก เขาทักทายผู้จัดการที่อยู่ข้าง ๆ อย่างสุภาพ จากนั้นก็ไปประจำเคาน์เตอร์คิดเงินที่ว่างอยู่ข้างแม่ เปิดคอมพิวเตอร์ หยิบเครื่องสแกน แล้วเริ่มช่วยลูกค้าคิดเงิน
กู้ชิงทำงานคล่องแคล่วและรวดเร็ว เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ครั้งแรกที่มาช่วย
เมื่อกู้ชิงช่วยแบ่งเบางาน ภาระของหวงฮุ่ยกับพนักงานเก็บเงินคนอื่น ๆ ที่อยู่รอบข้างก็ลดลงทันที