แต่เช้าตรู่
กู้โช่วหยวนเพิ่งมาถึงบริษัท ก็ถูกหวงวั่งดึงไปคุยข้าง ๆ
“คุณปู่กู้ ผมมีข่าวดีจะบอกครับ” หวงวั่งยิ้มกว้าง
“ข่าวอะไร?”
“ใบอนุญาตพกปืนของคุณออกแล้วครับ!”
หวงวั่งยิ้มพลางล้วงเหรียญตราทองเหลืองทั้งชิ้นออกมาจากอก บนเหรียญสลักลวดลายอาวุธปืนมาตรฐาน นี่คือใบรับรองคุณสมบัติพกปืนเฉพาะสำหรับนักสู้
จากนั้นเขาก็ถอดกล่องยาวสีดำที่สะพายไว้ด้านหลังออก แล้วค่อย ๆ เปิดมัน
ภายในกล่องมีปืนยาวสีดำสนิท ผิวสัมผัสเย็นเยียบวางอยู่ นั่นคืออุปกรณ์มาตรฐานของอาณาจักรหลง—ปืนเล็กยาวจู่โจมหลงหยา รุ่นที่ 5
กู้โช่วหยวนมองหวงวั่งด้วยรอยยิ้มกึ่งจริงกึ่งเล่น
ใบอนุญาตพกปืนนี้จะออกเร็วก็ไม่ออก จะออกช้าก็ไม่ออก ดันมาออกเอาตอนทีมคุ้มกันหมายเลข 8 สูญเสียกำลังพลพอดี จังหวะช่างเหมาะเจาะเสียจริง!
ใช่แล้ว กู้โช่วหยวนไม่ใช่พนักงานใหม่ของบริษัท แต่เป็น “คนเก่า” ที่ทำงานอยู่ที่นี่มาสิบปี
เมื่อคืนทันทีที่ทีมคุ้มกันหมายเลข 8 กลับถึงบริษัท กู้โช่วหยวนก็ได้รับข่าวจากอดีตเพื่อนร่วมงานทันที
เขารู้แล้วว่าทีมคุ้มกันหมายเลข 8 ถูกโจมตี นักสู้ขั้นขึ้นทะเบียนเสียชีวิตหนึ่งคน พนักงานคุ้มกันหลายคนได้รับบาดเจ็บ
ในช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ เจตนาของบริษัทก็ชัดเจนอย่างยิ่ง
ตอนนี้ทีมหมายเลข 8 สูญเสียกำลังพลอย่างหนัก หากยังไม่จัดปืนให้กู้โช่วหยวนในเวลานี้ อำนาจการยิงของทีมก็จะต่ำเกินไป!
หากภารกิจครั้งหน้าต้องเผชิญกับฝูงปีศาจโจมตีอีก ผลที่ตามมาคงเลวร้ายเกินคาด
อีกทั้งภารกิจครั้งต่อไปจะเริ่มในอีกหนึ่งสัปดาห์พอดี ไม่สั้นไม่ยาวเกินไป มีเวลาเหลือเฟือให้เขาคุ้นเคยกับปืน ฝึกปรับการยิงให้เข้ามือ และขัดเกลาความแม่นยำกับจังหวะการออกแรง