ทัวป๋าสยงลมหายใจรวยริน ริมฝีปากแห้งแตกยังเปรอะเปื้อนคราบโลหิตสีดำคล้ำ เขาเอ่ยถามอย่างยากลำบาก "ตรวจสอบแน่ชัดแล้วหรือไม่"
อ๋องฝูโจวพยักหน้า
ทัวป๋าสยงถามอีก "เป็นเจ้าลูกคนโตหรือ"
อ๋องฝูโจวกวาดสายตาผ่านไปทางประตูตำหนัก แล้วส่ายศีรษะ "เป็นองค์ชายรองทั่วปาชิงเซียว"
ฟังผลที่ได้ ดวงตาขุ่นมัวของทัวป๋าสยงฉายแววประหลาดใจ ก่อนจะหัวเราะเบาๆ "ข้ามองคนไม่ผิดจริงๆ"
บัดนี้ ความจริงทุกอย่างกระจ่างแจ้ง
ผู้คนทั่วหล้าต่างคิดว่า องค์ชายใหญ่ทั่วปาเลี่ยหยางรอไม่ไหว คิดลอบปลงพระชนม์ข่านเพื่อชิงราชสมบัติ
แต่แท้จริงแล้วทั่วปาเลี่ยหยางเป็นเพียงแพะรับบาป ผู้บงการตัวจริงคือองค์ชายรองทั่วปาชิงเซียว
เขาส่งหน่วยตายไปสังหารเสด็จพ่อทัวป๋าสยงก่อน จากนั้นตนเองก็ใช้กลจักจั่นลอกคราบ ทำให้ทุกคนเชื่อว่าทั่วปาเลี่ยหยางกำลังกวาดล้างอุปสรรคเพื่อยึดบัลลังก์
ทัวป๋าสยงหัวเราะลั่น ในรอยยิ้มเต็มไปด้วยความเดือดดาล เศร้าสลด และปลาบปลื้มปะปนกันสามส่วน อีกส่วนเป็นอารมณ์ที่แม้แต่อ๋องฝูโจวก็อ่านไม่ออก
"สมกับเป็นลูกของข้า ผู้คิดอ่านหลักแหลม โหดเหี้ยมเด็ดขาด ไม่เลือกวิถีทางเพื่อบรรลุเป้าหมาย มีเพียงคนเช่นนี้เท่านั้นที่คู่ควรเป็นข่านแห่งจักรวรรดิ มีเพียงคนเช่นนี้ที่จะข่มสามราชสกุลและสิบสามชนเผ่าได้ นำพาชาวทุ่งหญ้ารวบรวมแผ่นดินเป็นหนึ่งใต้หล้า"
ทัวป๋าสยงเหมือนมีพลังฮวบสุดท้ายก่อนสิ้น วาจากลับเอ่ยพรั่งพรูอย่างไม่เคยเป็น
อ๋องฝูโจวพยักหน้า เขาล่วงรู้คำตอบแล้วและรู้ว่าต้องทำอย่างไร
ทัวป๋าสยงดิ้นรนจะลุกขึ้นนั่ง แต่ร่างกายไร้เรี่ยวแรง อ๋องฝูโจวเห็นดังนั้นจึงก้าวเข้าไปประคอง