สองทัพรบกัน ขวัญกำลังใจเป็นสิ่งสำคัญอันดับแรก!
ปัจจัยชี้ชะตาชัยชนะในศึกหนึ่งนั้นมีมากมาย แต่ขวัญกำลังใจเป็นปัจจัยที่สำคัญอย่างยิ่งยวดอย่างไม่ต้องสงสัย
นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่หลิงชวนเข้ารับตำแหน่ง ที่กองทหารม้าภายใต้การนำของหลิวเหิงออกเผชิญหน้าข้าศึก พวกมันย่อมต้องแสดงออกอย่างเต็มกำลัง จะเห็นได้ว่าใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยจิตสังหารอันร้อนแรง แขนที่กำทวนเหล็กไว้แน่นมีเส้นเอ็นปูดโปน
ในสายตาพวกมัน ทหารม้าตระกูลซุนเหล่านี้คือผลงานทางทหารที่ยื่นมาให้ถึงที่ ราวกับยื่นมือไปก็หยิบได้
กลับมองดูทหารม้าสามร้อยนายของตระกูลซุน พวกมันถูกอานุภาพของกองทัพม้าอวิ๋นโจวข่มขวัญจนตัวสั่น หัวใจแต่ละดวงล้วนหวั่นไหว มือยิ่งกำบังเหียนแน่นโดยไม่รู้ตัว การกระทำนี้ก็ได้ลิขิตจุดจบอันน่าสังเวชของพวกมันไว้แล้ว
ทหารม้าปะทะกัน การเจาะขบวนทัพคือหัวใจสูงสุด!
แม้ว่าพละกำลังของทั้งสองฝ่ายจะไม่เท่าเทียมกันตั้งแต่แรก แต่การที่ทหารม้าตระกูลซุนเกรงกลัวศึกเสียก่อน มีแต่จะทำให้พวกมันตายสยดสยองยิ่งกว่า
“ฆ่า...”
ทหารม้าสองกลุ่มปะทะกันอย่างรุนแรง เสียงโลหะกระทบกันดังกังวานไม่ขาดสาย
หากมองอย่างเป็นกลางแล้ว ทหารม้าตระกูลซุนมิได้อ่อนแอถึงขั้นแตกหักได้ง่ายดาย แต่เมื่อเผชิญหน้ากับทหารม้าหนักอวิ๋นโจวที่อาวุธครบครันและฝึกฝนมาอย่างดีเลิศ กลับราวกับคนกระดาษ เพียงประจันหน้ากันครั้งเดียวก็ถูกบดขยี้แตกกระจาย
ทวนเหล็กเล่มแล้วเล่มแทงทะลุเกราะของพวกมันอย่างง่ายดาย แรงปะทะของทหารม้าหนักก็ยิ่งทำให้ทหารม้าตระกูลซุนทั้งคนทั้งม้าถูกกระแทกล้มกลิ้งกับพื้น
นายกองทหารม้าของตระกูลซุนนั้นเดิมทีเปี่ยมด้วยความมั่นใจ เพราะครูฝึกทหารม้าที่ฝึกพวกมันในยามปกตินั้น คือเปียวฉ่างผู้หนึ่งจากเสวียนหยิงฉีที่บาดเจ็บและถอนตัวออกมา เขาได้นำเอาชุดวิธีการฝึกฝนของเสวียนหยิงฉีทั้งหมดมาใช้โดยไม่ปิดบัง