ขณะเดินผ่านหัวมุมถนนสายหนึ่ง หลิงชวนสังเกตเห็นรถม้าจอดอยู่ริมทาง
แม้ภายในรถจะมืดสนิท แต่สัญชาตญาณบอกเขาว่ามีคนอยู่ข้างใน
เหตุนี้ทำให้เขาหวนนึกถึงครั้งก่อนที่เคยพบกับรถม้าของจางจี้บนถนนสายนี้เช่นกัน
หลิงชวนเดินตรงผ่านรถม้าไป จู่ๆ ก็ได้กลิ่นเครื่องหอมอ่อนๆ ของสตรี ซึ่งปะปนกับกลิ่นหอมเฉพาะตัวคล้ายกลิ่นในห้องหญิงสาวแรกแย้ม
ขณะผ่านรถม้า หลิงชวนสังเกตเห็นชายผู้มีสีหน้าเย็นชาคนหนึ่งนั่งอยู่ด้านหน้ารถม้า ดวงตาคู่นั้นแฝงไว้ด้วยประกายเยือกเย็น
“นายท่านโปรดรอสักครู่!” ในขณะนั้นเอง เสียงอ่อนหวานและนุ่มนวลดุจมนตร์เสน่ห์ก็ดังออกมาจากในรถม้า
หลิงชวนชะงักเล็กน้อย แล้วหยุดเท้าหันไปมองม่านรถที่ไหวเล็กน้อย ก่อนถามว่า “เจ้าเรียกข้าหรือ”
ในรถมีเสียงหัวเราะเบาๆ จนแทบไม่ได้ยินดังออกมา “ที่นี่นอกจากนายท่านแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดอีก!”
ฟังจากน้ำเสียงแล้ว อีกฝ่ายเป็นหญิงสาว แม้จะมองไม่เห็นหน้าตา แต่เสียงนั้นไพเราะเสนาะหูยิ่งนัก
“แม่นางมารอข้าที่นี่ มีเรื่องอันใดหรือ” หลิงชวนถามด้วยความสงสัย
“ต้องการพานายท่านไปสถานที่แห่งหนึ่ง!”
“ไปที่ใด”
“นายท่านไปถึงก็รู้เอง!” หญิงสาวกล่าว
หลิงชวนยกยิ้มมุมปาก แล้วกล่าวว่า “ต้องขออภัยอย่างยิ่ง ภรรยาข้าควบคุมดูแลเข้มงวด ไม่อนุญาตให้ข้าไปสถานที่เช่นนั้น!”
หลิงชวนนึกถึงครั้งแรกที่มาเมืองมังกรเหิน ก็ได้เห็นภาพ ‘อลังการ’ ของหอจันทรา ผนวกกับภาพในความทรงจำของภพก่อนที่เคยพบเห็นยามราตรีตามตรอกซอกซอย ซึ่งเป็นภาพของหญิงสาวแต่งกายเปิดเผยคอยเรียกลูกค้า