หานเซียวแปลกใจเล็กน้อย: "นั่นไม่ใช่หรอก! คุณตกใจขนาดนี้ ไม่จำเป็นต้องพักสักหน่อยเหรอ? โจวอวิ๋นจือกลับไปก็ขอลาหยุดครึ่งเดือนจากคณะศิลปะการแสดงเลยนะ! เกือบเข้าโรงพยาบาลแล้ว!"
"อ่อ!"
ซ่งหนิงตอบ: "ตกใจ? ไม่เลย! บอกตรง ๆ แค่ฝังเข็ม ไม่ได้ใช้แรงเท่าไหร่"
การลักพาตัวระดับนี้ สำหรับซ่งหนิงแล้ว แทบไม่ได้ใช้สมองหรือแรงเลยด้วยซ้ำ
หานเซียวยกนิ้วโป้งให้เธอ
"ในเมื่อทางผู้เฒ่าโจวบอกแล้ว งั้นสองสามวันนี้ก็ยังไม่ต้องไป ส่วนหลู่ฉางชิงน่ะ คุณตัดสินใจเองเถอะ!"
ซ่งหนิงพยักหน้ารับทราบ
ใครจะไปคิดว่าเช้าวันรุ่งขึ้น จางเฉียนจิ้นกลับมาหาที่หอพัก
เห็นเธอก็ "ฟิ้ว—” ทำความเคารพทันที
"พี่หนิง สวัสดีครับ! นี่เงินเดือนเดือนนี้ของหัวหน้าหมวดหลู่ เขาให้ผมเอามาให้คุณ บอกให้คุณใช้ตามสบาย!"
พูดพลางส่งแบงก์ปึกหนึ่งให้เธอ มีทั้งแบงก์ใหญ่แบงก์ย่อย
ซ่งหนิงมองเงินในมือ รู้สึกงง ๆ
จะให้เงินเดือนเธอทำไม?
ยังให้คนเอามาส่งถึงที่อีก?
หันไปมองจางเฉียนจิ้นที่อยู่ตรงหน้า ถาม:
"สหายเสี่ยวจาง! หลู่ฉางชิงนี่หมายความว่าไง?"
จางเฉียนจิ้นมีสีหน้าเคอะเขิน ตะกุกตะกักพูด:
"คือ... คือหัวหน้าหมวดหลู่หมายความว่า... เหมือนจะบอกว่าคุณเพิ่งมา ไม่รู้จักผู้คนหรือสถานที่..."
เขาลังเลก่อนพูดต่อ:
"พี่หนิง! หัวหน้าหมวดหลู่คนนี้จริง ๆ แล้วค่อนข้างอ่อนไหวนะ เมื่อวานบ่ายอารมณ์หดหู่มาก! ดูเหมือนเขาจะแคร์คำพูดของคุณมาก!"
ซ่งหนิงเกือบหัวเราะทั้งโกรธ
เจ้าหลู่ฉางชิงคนนี้... นี่จะหาโอกาสเรียกร้องความสนใจอีกแล้วหรือ?