“ไม่มีปัญหา!” ซ่งหนิงตอบ
โจวหย่วนหางออกไปจัดการเรื่องการเดินทาง
ซ่งหนิงหันไปพูดกับศาสตราจารย์หยางว่า
“ศาสตราจารย์หยาง วันนี้หนูจะฝังเข็มให้ท่านโจวอีกครั้ง แล้วเดี๋ยวหนูจะเขียนตำรับยาให้! ช่วงนี้พอดีจะได้ปรับสมดุลร่างกายให้ท่านโจว บำรุงพื้นฐานและบรรเทาอาการปวดของท่านไปด้วย”
“เดิมทีการฝังเข็มถี่เกินไปก็ทำให้พลังชีวิตถดถอย ช่วงนี้พักไว้ก่อน บางทีรอหนูกลับมา อาจจะเริ่มการรักษาขั้นต่อไปได้เลย”
“ดี ๆ!” ศาสตราจารย์หยางดีใจมาก “แบบนี้ดีที่สุด!”
หลังจากซ่งหนิงฝังเข็มให้ท่านโจวเสร็จ ก็ตั้งใจจับชีพจรให้ท่านอย่างละเอียด แล้วยกพู่กันขึ้นเขียนตำรับยาหนึ่ง
ศาสตราจารย์หยางเห็นตำรับยาก็ประหลาดใจเล็กน้อย ครู่หนึ่งจึงถอนหายใจอย่างชื่นชม
“คิดไม่ถึงว่าเธอไม่เพียงแต่ฝังเข็มเป็น แต่ยังเขียนตำรับยาได้ด้วย! ยิ่งคิดไม่ถึงเลยว่า ลายมือของเธอ…จะสวยขนาดนี้!”
ออกจากทางฝั่งท่านโจวมา ซ่งหนิงก็ขึ้นไปที่ชั้นสอง ห้อง 208
การที่เธอไปเมืองเซี่ยงไฮ้ครั้งนี้ ไปกลับต้องใช้เวลาไม่น้อย
ช่วงนี้ไม่สามารถฝังเข็มให้เขาได้แล้ว ยังไงก็ต้องไปบอกเขาสักหน่อย
แต่ก็ยังคงไม่เจอกู้เจิง
เขายังไม่กลับมาที่ห้องผู้ป่วย
——————
หลู่ฉางชิงรู้ว่าซ่งหนิงจะต้องออกจากหรงเฉิงไปเมืองเซี่ยงไฮ้ แถมยังไปกับลูกชายของท่านโจวอีก
ตกใจมาก!
“เธอ เธอถึงขั้นช่วยลูกชายของท่านโจวได้ด้วยเหรอ?”
ซ่งหนิงไม่ได้อธิบายอะไรมาก แค่พูดกับเขาว่า “ตอนนี้ยังไม่แน่ใจว่าจะช่วยได้ไหม ต้องไปถึงก่อนถึงจะรู้!”
“หลู่ฉางชิง! ตอนฉันกลับมา ผลการพิจารณาของนายน่าจะออกมาแล้วใช่ไหม! พูดตรง ๆ เลยนะ ฉันรอต่อไปไม่ไหวแล้ว! ถึงตอนนั้นถ้านายยังแกล้งโง่อีก ฉันจะตรงไปหาหัวหน้าฝ่ายเสนาธิการสวี!”