"อะไรนะ? ฝึกยิงปืนไปโดนใครเข้า? ช่วงนี้คนฝึกยิงปืนมีถมเถไปนะ!" อีกฝ่ายพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
ซ่งหนิงส่ายหน้า "หนังด้านที่นิ้วชี้ของนายไม่ใช่แค่ด้านข้าง แต่มันขึ้นเกือบทั้งนิ้ว แสดงว่านายไม่ได้ฝึกแค่ปืนพก แต่ฝึกปืนไรเฟิลด้วย"
คนที่ฝึกปืนพกอาจมีเยอะ แต่คนที่ฝึกทั้งปืนพกและปืนไรเฟิลอย่างหนักเป็นประจำนั้นแคบลงมาก
มิน่าล่ะเธอถึงได้มั่นใจขนาดนี้
"พานหลังค่อม" จ้องมองเธอเงียบ ๆ อยู่พักใหญ่ แล้วทำเสียง "เฮอะ" "เออ! แล้วยังมีอะไรอีก?"
"ฉันได้ยินพวกค้ามนุษย์บอกว่า ช่วงนี้ตำรวจเข้มงวดมาก! เมื่อกี้เห็นพวกนายเล่นโจรปล้นโจรกันโจ่งแจ้ง ฉันก็รู้สึกแปลก ๆ 'พี่ต๋า' กลัวตำรวจ พานหลังค่อมก็น่าจะกลัวเหมือนกัน! มาออกหน้าในช่วงเวลาคอขาดบาดตายแบบนี้ ก็เท่ากับหาที่ตายเอง! ผิดธรรมชาติมาก! แล้วพอฉันเห็นตอนที่ 'ลูกน้อง' สองคนนี้ลงมือ ฉันก็ได้ข้อสรุปทันที..."
"พวกเขาใช้ท่าจับกุมมาตรฐานของทหาร ถึงท่าจะดุดัน แต่ก็หลบจุดสำคัญโดยสัญชาตญาณ ต่างจากสไตล์พวกแก๊งมาเฟียที่ได้ยินมาอย่างชัดเจน! ฉันก็เลย... ตามมาดูให้แน่ใจ!"
คนรอบข้างต่างตกตะลึง พวกเขาเล่นโจรปล้นโจรบุกมาตลอดทาง ราบคาบไร้เทียมทาน ได้ใจเป็นที่สุด!
ไม่คิดเลยว่าจะถูกหญิงสาวคนนี้... มองออกแต่แรก
"พานหลังค่อม" เอียงหน้ามองเธอนิ่งอยู่อึดใจ เอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม แล้วหัวเราะเบา ๆ
เออ! ดูท่าทางมั่นใจของแกแล้ว ฉันโดนแกจับได้ตั้งนานแล้วสิ! ยังต้องลำบากให้แกมาเล่นละครฉากนี้เป็นเพื่อนฉันอีก!
ซ่งหนิงกลั้นขำ ถึงเธอจะค่อย ๆ แน่ใจในตัวตนของพวกเขาทีละขั้นตอน แต่ก็แอบอยากดูว่า "หัวหน้า" คนนี้จะเล่นไปถึงไหนเหมือนกัน...
ความจริงพิสูจน์แล้ว... "หัวหน้า" ไม่กล้าเริ่มด้วยซ้ำ!
...
รอบข้างมีเสียงหัวเราะอีกครั้ง เทียบกับที่หยอกล้อเมื่อครู่ เสียงหัวเราะจริงใจขึ้นเยอะ
ตอนนั้นเอง ชายหนุ่มยืดตัวตรง ยกมือปัดผมที่บังตาอยู่ตลอดออกไปด้านหลัง ตอนที่ผมถูกปัดขึ้นนั้น เผยให้เห็นหน้าผากเกลี้ยงเกลาและดวงตาคู่ที่งดงามอย่างยิ่ง พร้อมกับรอยยิ้ม
เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยื่นมือมาทางเธอ—
"กู้เจิง! หัวหน้าหน่วยปฏิบัติการกวาดล้างแก๊งดำรอบนี้! คุณนี่... ให้ 'เซอร์ไพรส์' ใหญ่กับพวกเราเลยนะ!"
ซ่งหนิงก็ยื่นมือไปหาเขา—
"ซ่งหนิง! ดีใจที่ได้พบพวกคุณที่นี่! มีอะไรถามได้เลย ฉันจะให้ความร่วมมืออย่างดีที่สุด!"
กู้เจิงจึงเอามือเท้าเอว มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง ขมวดคิ้วถาม
"คำถามแรก ใจกล้าขนาดนี้ แถมลื่นเป็นปลาไหล คุณไปถูกพวกค้ามนุษย์จับมาได้ยังไง?"
ซ่งหนิงอึ้ง...
คำถามนี้... ตรงเป้าซะเหลือเกิน!
เธอรู้ว่าความสงสัยของกู้เจิงนั้นสมเหตุสมผล ได้แต่ "แหะ ๆ" หัวเราะแห้ง
"ก่อนหน้านี้เป็นไข้อยู่นาน เป็นอยู่หลายวัน สมองไม่แล่น คนก็เบลอ... ไม่คิดเลยว่าจะตกหลุมพวกมัน!"
เรื่องเป็นไข้เป็นเรื่องจริง แต่มันเกิดก่อนหรือหลังถูกจับก็... เธอเป็นคนกำหนดเอง
กู้เจิงหรี่ตามอง ไม่ได้ซักต่อ ถามเรื่องอื่น
"คำถามที่สอง ทำไมคุณถึงรู้เรื่องของหน่วยทหารมากขนาดนี้? แถมรู้ลึกซะด้วย?"
ซ่งหนิงอึ้งอีก...
ทำไมฉันถึงรู้เรื่องหน่วยทหารดีขนาดนี้?
ก็เพราะฉันโตในค่ายทหารมาตั้งแต่เด็กไง!
คนอื่นเป็นทหารตอนอายุถึงเกณฑ์ ส่วนฉันน่ะเป็นตั้งแต่เกิด!
เพราะพ่อของฉันอยากเป็นทหารตั้งแต่เล็ก แต่โตมาสอบประวัติไม่ผ่าน เลยไปทำงานวิจัย แต่ก็ตัดใจจากความฝันไม่ลง ก็เลยหาคุณแม่ที่เป็นทหารมาให้ฉัน
ผลคือแม่ทหารคลอดฉันในค่าย เลี้ยงฉันในค่าย ฉันโตมาบนสนามฝึกของหน่วยทหารนั่นแหละ
แล้วฉันก็เลยอยากเป็นทหารตั้งแต่เล็กเหมือนกัน
ตอนเด็กผู้หญิงบ้านอื่นเรียนเต้นเรียนวาดรูป ฉันวิ่งแบกของหนักห้ากิโลตามพวกพลใหม่ ฝึกมวยทหาร
พอฉันถึงเกณฑ์เป็นทหาร ฉันก็สอบประวัติไม่ผ่านอีก!
เหตุผลเหมือนพ่อของฉันเลย ก็เพราะคดีของไอ้เฒ่าซ่ง ปู่ของฉัน เมื่อหลายปีก่อน
ถึงฉันจะมีแม่เป็นทหาร ก็ไม่ผ่านด่านตรวจประวัติอยู่ดี
คดีของปู่กลายเป็นปมในใจของคนตระกูลซ่ง
ฉันเป็นทหารไม่ได้ ก็เลยไปเรียนหมอ ต่อมาเปิดโรงพยาบาล ไม่ใช่แค่แห่งเดียว... สุดท้าย พอธุรกิจรุ่งเรือง ยังไม่ได้ดูตัว ยังสืบคดีของปู่ไม่ทันเสร็จ...
ลืมตาขึ้นมาก็มาโผล่ที่นี่...
กลายเป็นผู้หญิงเขลาที่ถูกค้ามนุษย์!
ฉันยังอัดอั้นตันใจ ไม่รู้จะเริ่มเล่าจากตรงไหนเลย!
ที่จริง นอกจากที่พูดออกไปแล้ว ยังมีที่พูดไม่ได้—
ฉันคลุกคลีกับพวกทหารมาตั้งแต่เด็ก รู้ท่าทางและการเคลื่อนไหวของทหารดีเกินไป สายตา ปฏิกิริยาโต้ตอบฉับพลัน หรือแม้แต่อาการจับปืนตามสัญชาตญาณ... อาจจะรวมกันเป็น "ความองอาจ" หรือ "กลิ่นอาย" แบบทหารโดยเฉพาะ ฉันรู้สึกได้ทันทีเมื่อเข้าใกล้ นี่แหละคือที่มาของความ "แน่ใจ" ของฉัน
"ทำไม? ตอบยากเหรอ?" กู้เจิงเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย
"ปู่ของฉันเคยไปรบ ตอนฉันเด็ก ๆ ท่านชอบเล่าเรื่องทหารให้ฟัง ละเอียดมาก ฉันก็ชอบอ่านหนังสือฟังวิทยุด้วย อะไรเกี่ยวกับทหารฉันจำฝังใจหมด!" ซ่งหนิงตอบเป็นฉาก ๆ
ยังไงปู่ของร่างนี้ก็ตายไปแล้ว ยังไงปู่ของร่างนี้ก็เคยไปรบจริง ๆ ต่อให้เป็นแค่พลเสนารักษ์ก็เถอะ
"งั้น ฝีมือของคุณก็ปู่สอนมา?"
"ใช่ค่ะ! ปู่สอนมวยทหารให้ตั้งแต่เด็ก ท่านว่าผู้หญิงเรียนไว้ไม่เสียหาย! ฉันเลยดูพวกท่านั้นๆ แล้วรู้สึกคุ้นเคยแต่แรกเห็น"
ซ่งหนิงเริ่มมีเหงื่อบนหน้าผาก เธอรู้ว่าการเปิดโปงตัวตนพวกเขาต้องเจอการสอบสวนแบบนี้แน่ แต่เมื่อพวกเขามาเพื่อจัดการพวกค้ามนุษย์ การสมทบกับพวกเขาก็เป็นทางที่ฉลาดและปลอดภัยที่สุด!
แต่คนตรงหน้าฉลาดกว่าที่คิด ตอนที่เธออยู่หน้าหน้าต่างเพิ่งออกท่าไปแค่สองท่า ว่ากันตรง ๆ สองท่านั้นก็ออกได้แค่ครึ่งเดียวก่อนถูกเขาควบคุมแน่น เขายังมองออกว่าเธอมีฝีมือ...
เธอรู้สึกว่าควรเตือนเขามาก—ตอนนี้เรื่องสำคัญที่สุดควรเป็นเรื่องเกี่ยวกับพวกค้ามนุษย์!
แล้วก็—หลานอิงยังรอเธออยู่!
เธอกำลังคิดแล้วจะอ้าปาก—
ก็ได้ยินหัวหน้ากู้พูดจริงจังว่า "ได้! สหายซ่งหนิง! ขอบคุณที่มาหาพวกเราอย่างแข็งขัน! ตอนนี้เรื่องเร่งด่วนคือสืบเรื่องที่เกี่ยวกับพวกค้ามนุษย์ เมื่อคุณอยู่ที่นี่ แล้วสาวที่หน้าเป็นแผลอีกคนก็คงอยู่แถวนี้ด้วยใช่ไหม?"
ซ่งหนิงตั้งสติได้ แล้วก็งงไปอีก!
เธอถามอย่างประหลาดใจ "คุณรู้ได้ไงว่าหลานอิงหน้าเป็นแผล?"
กู้เจิงทำสีหน้ายิ้มเยาะอีกครั้ง พูดว่า
"'นอกจากตัวที่ใกล้ตาย ยังมีที่หน้าเป็นแผลอีกตัว ขายไม่ออกซะด้วย ที่เหลือปล่อยหมดแล้ว!' โอ้! นั่นคือคำให้การล่าสุดของพวกค้ามนุษย์!"
"อ้อ... นี่..." ซ่งหนิงพูดติดขัดอีกคราว...
กู้เจิงจ้องมองซ่งหนิงนิ่ง ๆ ด้วยน้ำเสียงจริงจังแฝงความนึกสนุก
"ถึงผมจะไม่รู้ว่าปัญหาอยู่ตรงไหน แต่ในทางทฤษฎี—คุณก็ควรจะเป็นคนที่พวกมันบอกว่า 'ใกล้ตาย' นั่นแหละ!"