จริงๆ แล้วไม่ว่าจุดช่วยเหลือจะกระจายกันอยู่ที่ไหน ถ้าชะตากรรมจะให้เจอกัน ก็ต้องเจอกันอยู่ดี
ซ่งหนิงกับพวกมาถึงเกาพิงตอนใกล้มืดแล้ว
เมื่อเทียบกับเมื่อวาน คนในจุดพักพิงเพิ่มขึ้นอีกหลายคน เหล่าทหารหลายชุดรีบเข้ามารายงานเรื่องกับหานเซียวทันทีที่เข้าไปในหมู่บ้าน
ซ่งหนิงบอกว่าจะกลับที่พักเอง หานเซียวและเฉินเหลียงก็ไม่เกรงใจ กำชับให้เธอพักผ่อนให้ดี แล้วก็ออกไปปฏิบัติภารกิจช่วยเหลือทันที
พอเดินเข้าไปใกล้บ้านที่ทีมแพทย์ใช้เป็นที่พัก ก็เห็นเจิ้งฉางอานเดินวนไปวนมาอยู่หน้าประตูด้วยท่าทางกระวนกระวาย มองเข้าไปข้างในเป็นระยะ
“คุณหมอเจิ้ง คุณกลับมาเกาพิงด้วยหรือคะ?” ซ่งหนิงทักทายเขาจากที่ไกล
เจิ้งฉางอานพอเห็นซ่งหนิง ก็รีบเดินเข้ามาหา แล้วจับเธอมองตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนถึงจะเอ่ยปาก
“คุณหมอซ่ง ไม่เป็นไรจริงๆ นะ! เขาบอกว่าคุณกระโดดลงไปในโคลนถล่ม ตอนนั้นฉันตกใจแทบหัวใจหยุดเต้น!”
“ไม่เป็นไร! ตกใจไปนิดหน่อย แต่ยังไงก็ปลอดภัย!”
น้ำเสียงของซ่งหนิงสงบนิ่งและเป็นปกตินัก ไม่เหมือนคนที่เพิ่งรอดชีวิตจากโคลนถล่มมาได้ยังไงยังงั้น
เจิ้งฉางอานเกาหัว รู้สึกว่าตัวเองที่กังวลมาทั้งวันดูจะมากเกินไป และเริ่มคิดว่าที่พูดไปเมื่อกี้ดูเกินจริงไปหรือเปล่า เธอจะดูถูกเขาหรือเปล่านะ...
ซ่งหนิงไม่มีเวลาสนใจปฏิกิริยาของเจิ้งฉางอาน ตอนนี้เธอทั้งเหนื่อยทั้งหิว อยากจะเข้าไปพักในบ้านก่อน
“เข้าไปข้างในก่อนเถอะ!”
เธอถามเจิ้งฉางอาน “คุณเดินวนไปวนมาอยู่หน้าประตูทำไม?”
เจิ้งฉางอานหันกลับไปมองในบ้าน แล้วดึงเธอออกไปข้างๆ อย่างเร่งรีบ