"ใช่แล้ว! ผู้บังคับกองร้อยกู้! ซ่งหนิงลงเข็มให้ท่านโจวเสร็จ ก็บอกกับผมเองว่าอยากมาที่กองร้อย!"
"ซ่งหนิงมาที่กองร้อยทำไม หลู่ฉางชิงยังไม่หายดีอยู่หรือไง?" หัวหน้าฝ่ายเสนาธิการสวีรู้สึกไม่เข้าใจ
หวังเจ๋อยิ้ม "ซ่งหนิงน่ะเหรอ มาก็เพื่อเอาผ้าไปเปลี่ยนให้หลู่ฉางชิงไงล่ะ!"
หัวหน้าฝ่ายเสนาธิการสวีถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วปรบมือทั้งสองข้าง พูดอย่างดีใจ
"ได้! ดูท่าความเข้าใจผิดจะคลี่คลายแล้ว! พวกเรามัวแต่กังวลกันอยู่ตรงนี้ก็เท่ากับกังวลไปเองเปล่า ๆ!"
กู้เจิงจ้องมองหวังเจ๋ออย่างตั้งใจ แล้วถาม
"แกหมายความว่า ซ่งหนิงอาสามาที่กองร้อย เพื่อเอาผ้าไปเปลี่ยนให้หลู่ฉางชิงน่ะเหรอ?"
"ใช่แล้ว!"
หวังเจ๋อยิ้ม "ผมบอกว่าวันนี้ดึกแล้ว พรุ่งนี้ค่อยจัดรถไปส่ง เธอกลับรอไม่ไหว! ยืนยันจะมาวันนี้พร้อมกับผม! หานเซียวพาเธอไปที่ห้องพักแล้ว! พอเก็บของเสร็จ อีกเดี๋ยวผมจะจัดรถไปส่งเธอกลับตัวเมือง"
หัวหน้าฝ่ายเสนาธิการสวีหัวเราะลั่น
"เฮ้ย! คราวนี้ฉันโล่งใจแล้ว! ดูท่าไม่นานกองร้อยเราก็คงได้กินเหล้าฉลองอีกสักหน!"
เขาหันไปมองกู้เจิง แล้วพูด "เสี่ยวกู้! เรื่องการจัดการนี่นายยังต้องออกความเห็นหน่อยนะ! เราจะปล่อยให้มันค้างคาไปเรื่อย ๆ ไม่ได้!"
กู้เจิงขยี้ขมับ พูดเสียงทุ้มต่ำ
"เหล่าสวี แกดูเอาเถอะ ฉันไม่มีปัญหา!"
"ได้! งั้นไว้ฉันหาเวลาถามความคิดเห็นของซ่งหนิงก่อนค่อยตัดสิน ฉันว่าเรื่องนี้ เบื้องต้นตกลงได้เลย! เอ่อ... เสี่ยวกู้! หน้าตานายดูไม่ค่อยดีเลย ปวดหัวกำเริบอีกใช่ไหม..."