เวลานี้ คนนอกทั้งสามดูเหมือนจะสรุปได้แล้ว ยายของเด็กก้าวเข้ามาในห้องพักแพทย์อย่างรวดเร็ว พูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ: "คุณหมอ! พวกเขาพูดจาไม่ดี ฉันตำหนิพวกเขาแล้ว! ขอร้องคุณหมอช่วยรักษาหลานฉันที!"
ซ่งหนิงพูด: "ไม่เป็นไร! คุณแม่ถอดเสื้อผ้าเด็กออก แล้วใช้ผ้าชุบน้ำอุ่นเช็ดหน้าผาก รักแร้ ฝ่าเท้า ฝ่ามือ เช็ดหลาย ๆ ครั้งก็พอ"
พูดจบ ซ่งหนิงก็เดินออกจากห้องพักแพทย์ เห็นผู้หญิงสองคนในห้องโถงกอดกันยังเช็ดน้ำตาอยู่ ไม่รู้ว่าร้องไห้เพราะสงสารเด็กหรือเพราะถูกยายเด็กด่า
นางเพียงเหลือบมองแล้วก็หันหลังขึ้นบันไดไป
พอพี่อิงเห็นซ่งหนิงขึ้นไปข้างบนจริง ๆ ดูเหมือนจะไม่สนใจเด็กอีกแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ดังขึ้น
ยายเด็กเห็นซ่งหนิงเดินจากไป ก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย
นางขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วตะโกนออกไปนอกประตู: "พอได้แล้ว อย่าร้องไห้! เร็วเข้า มาช่วยเช็ดตัวให้โต้วโต้วสิ!"
ระหว่างเช็ดตัวให้เด็ก พี่อิงพูดด้วยเสียงสะอื้น: "แม่! โต้วโต้วตัวร้อนขนาดนี้ แค่เช็ดแบบนี้จะได้ผลเหรอ? ผู้หญิงคนนั้น... ไม่สนใจจริง ๆ เหรอ? จวนจื่อ จวนจื่อก็ไม่พูดอะไรสักคำ!"
ยายเด็กบิดผ้าขนหนู ไประยะหนึ่งจึงพูด: "ไม่ใช่ญาติไม่ใช่เพื่อนกัน เรื่องยุ่งยากที่เห็นชัด ๆ แบบนี้ เขายอมยื่นมือช่วย เธอสองคนยังมาถามหาเรื่อง เขาไม่โกรธก็แปลกแล้ว!"
พี่อิงเริ่มร้อนใจ: "แต่ แล้ว ถ้าเขาไม่สนใจจริง ๆ จะทำยังไงกับโต้วโต้ว! ถ้าไข้ยังขึ้นต่อไปจะเกิดเรื่องได้นะ!"
เห็นทีพี่อิงจะร้องไห้อีก พนักงานเสิร์ฟที่ช่วยอยู่ข้าง ๆ ก็รีบพูด: "คือ... งั้น ให้ พวกคุณลองจับหน้าผากเด็กก่อนไหม? เผื่อ... จะดีขึ้นแล้วก็ได้?"
ยายเด็กชะงักไปครู่หนึ่ง ยื่นมือไปแตะหน้าผากเด็ก ดูเหมือนจะยังไม่แน่ใจนัก